La 5a Malagasa Esperanto-Seminario estis dividita en du partojn: la unuaj tri tagoj, de la 27a ĝis la 29a de marto, estis dediĉitaj al la temo de kulturoj (Kultura Seminario), dum en la lastaj tri tagoj, de la 3a ĝis la 5a de aprilo, ni traktis kristanajn temojn (Kristana Seminario).
Tiu seminario ne estis la unua: kvar jam okazis. Ĉiu el ili estis markita de mirindaj, neforgeseblaj momentoj, kiuj helpis malfermi niajn korojn kaj igi nin kreski en sana kaj riĉiga medio. Esperanto fariĝis por ni multe pli ol simpla lingvo: ĝi estas vera espero. Iuj ankoraŭ pensas, ke ĝi ne utilas, sed tio ofte estas, ĉar ili neniam havis la okazon malkovri la unikan etoson, la amon kaj la fratecon, kiujn tiu lingvo ebligas krei inter homoj.
Tiu 5a Seminario okazis denove en la rezidejo Eden Amparafarantany, situanta proksime al la flughaveno de la malagasa ĉefurbo Antananarivo. La medio estis aparte agrabla: trankvila, paca kaj inspira loko. Jam dum la komuna busa vojaĝo, la entuziasmo estis videbla ĉe ĉiuj partoprenantoj, feliĉaj iom foriri de la ĉiutaga vivo por travivi alian sperton. Eĉ se tiu loko jam estis konata al ni, ni ĉiam multe aprezas ĝin. Tiu loko profunde tuŝas min. Ĝi donas al mi internan pacon, inspiras min kaj helpas min pli forte senti la ĉeeston de Dio, precipe danke al ĝia trankvila kaj kvietiga etoso.
Krome, por pluraj junaj esperantistoj, tiu seminario reprezentis maloftan okazon resti en tiel agrabla medio dum pluraj tagoj. Danke al tiu sperto, ni povis gustumi certan komforton de vivo kaj kune dividi valorajn momentojn.
La seminario estis dividita en du partojn, precipe pro la profesiaj devoj de Ranja Zafinifotsy, la ĉefa organizantino. Ĉiu parto kunigis po iomete pli ol 40 partoprenantojn, inkluzive de unu eksterlandano, Ulrich Matthias el Germanio. La tagoj estis bone strukturitaj, kun agadoj komenciĝantaj jam matene je 7h45.
La programo estis riĉa. Multaj partoprenantoj, inkluzive de kelkaj novuloj, prezentis prelegojn pri diversaj temoj.
La lernantoj de Victorine, el la klubo EKFI (Fiadanana), proponis plurajn interesajn prezentaĵojn: Hoby Mamy prezentis fabelon “Leporo kaj testudo”. Ursula prezentis la tradician geedziĝon en Malagasio. Hoby kaj Eulalie prezentis mirindan memverkitan poemon. Iriela, la 11-jara filino de Victorine, parolis pri la malagasaj ludoj. Lydia prelegis pri la malagasaj tabuoj (“Fady”). Kaj fine, Mirianah (12-jara) kaj Ifaliko (8-jara) faris ĉarman dialogon, kiun oni povas spekti nun ankaŭ en la jutuba kanalo de Ulrich Matthias.
Estis ankaŭ ni, la lernantoj de Ranja, kiuj venas el la klubo “La Verda Insulo de Esperanto” en la kvartalo Anosibe: Nasandratra parolis pri kultura diverseco. Myriame kaj Navalona prezentis algluajn albumojn (“Scrapbooking”). Lovasoa kaj Emmanoellah prelegis pri la hinda geedziĝo. Tanjona parolis pri la diversaj kutimoj de la gento Antakarana en norda Malagasio kaj Fanah pri sporto. Kaj fine, mi parolis pri tradicia rimedo por eduki infanojn – la malagasaj fabeloj, kiujn ni nomas ankaŭ “anganoj”. Kiel ekzemplon, mi prezentis la anganon “La maljuna virino kaj la orfa infano”.
Estis ankaŭ ses gejunuloj, kiuj venis de la klubo de Mananara en nordorienta Malagasio. Ankaŭ ili prelegis. Ekzemple Fabrice prezentis la tradiciojn de la ĉefa gento tie, la Betsimisaraka. Li krome prezentis famajn malagasajn poetojn kaj siajn tradukojn de kelkaj el iliaj poemoj.
Krom la prezentoj, la seminario estis ankaŭ markita de momentoj de ĝojo kaj ripozo: dancoj por komenci la sesiojn, lernado de kantoj en Esperanto kun Ulrich, kolektivaj ludoj, enkonduko al la germana lingvo, fotado kaj momentoj ĉe la naĝejo. Ĉiutaga paŭzo permesis al ĉiu ripozi libere.
La dua parto, la Kristana Seminario, komenciĝis per preĝo okaze de la Sankta Vendredo. Ulrich poste enkondukis en la seminarian temon pri la biblia versiklo Johano 10:10: “Vivi abunde”. Kadre de tiu enkonduko, li prezentis ankaŭ la teologion de liberigo kaj la demandon: “Kio estas, laŭ la Nova Testamento, pli grava – ĉu la fido aŭ la agoj?” Post tio, li prezentis verkojn de junaj malagasaj esperantistoj, elstarigante la spiritan dimension de tiuj verkoj, precipe la kristanan fidon, kiu esprimiĝas en ili. Pluraj intervenoj riĉigis tiun parton, traktantaj temojn kiel Pasko, amo en la Biblio, skoltismo, la resurekto de Jesuo, la potenco de preĝo kaj aliaj spiritaj pripensoj.
Tiu Kristana Seminario estis forta momento sur la spirita nivelo. Ni profunde sentis la amon de Jesuo kaj lernis vivi laŭ tiu amo. Esencaj valoroj kiel humileco, fido kaj biblia amo estis en la centro de niaj interŝanĝoj. Ĉiun vesperon, antaŭ ol dormi, ni dividis momenton de kantado, kune reprenante la kantojn lernitajn dum la tago, kio plifortigis nian unuecon.
En konkludo, tiu seminario estis ekstreme riĉiga sperto, kaj sur la lingva, kultura kaj spirita nivelo. Ĝi permesis al ni kreski, fortigi niajn rilatojn kaj nutri nian motivadon daŭrigi la lernadon kaj disvastigon de Esperanto. Sed pli ol ĉio, tiu seminario rememorigis al ni, ke Esperanto ne estas nur lingvo: ĝi estas ponto inter la koroj, fonto de unueco kaj vera espero por nia estonteco.
Torine Raharisoa
(18-jara)
Fotoj
Supre: grupa foto de la Kultura Seminario
Meze: grupa foto de la Kristana Seminario
Ĉi tiu artikolo aperis en la novaĵretejo “La Ondo de Esperanto”.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/afriko-56/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
