Apo (mallongigo de aplikaĵo) estas komputilprogramo por t. n. plurfunkciaj poŝtelefonoj (angle: smartphones). Tia poŝtelefono estas ne nur telefono, sed vera komputilo: per ĝi oni povas telefoni, fari fotojn, trovi la vojon, interreti, tviteri, pririgardi filmojn, aŭskulti muzikon, ktp.

La unua apo (Volumo 1, lecionoj 1-11, jam estas elŝutita pli ol 1500 fojojn, plej multe en Brazilo, Usono kaj Hungario, sed ankaŭ multaj en Germanio, Ruslando, Meksiko kaj Suda Koreio.

La aprezonombro estas 4,4 (el maksimumo 5 poentoj).

Oni povas elŝuti kaj instali tiun apon en la butiko de Google Play (serĉvorto: Esperanto aŭ Esperantokurso). Informoj pri ĝi estas ankaŭ ĉe www.iei.nl/apo.htm

Reagoj estas tre bonvenaj.

Piet Buijnsters
programisto
estrarano de Internacia Esperanto-Instituto
Hago, Nederlando

Legu ankaŭ:
Nova Esperanto-kurso por poŝtelefonoj

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton:
La Balta Ondo
http://sezonoj.ru/2016/08/iei-2/

Tre konata estas la kurso Esperanto per rekta metodo de Stano Marček. Kvankam la kurso mem nur estas en Esperanto ĝi por diversaj naciaj komunumoj aperis kiel libro kaj kiel kompakta disko kun nacilingvaj klarigoj. Nun ĝi ankaŭ aperis kiel t. n. “apo”. (Volumo 1, lecionoj 1 ĝis 11).

Apo (mallongigo de aplikaĵo) estas komputilprogramo por t. n. plurfunkciaj poŝtelefonoj (angle: smartphones). Tia poŝtelefono ne nur estas telefono, sed vera komputilo: per ĝi oni povas telefoni, fari fotojn, trovi la vojon, interreti, tviteri, pririgardi filmojn, aŭskulti muzikon, ktp., ktp.

Multaj homoj jam havas ĝin. Oni amase vidas ilin surstrate, en trajnoj, en butikoj, en publikaj konstruaĵoj. Patr(in)oj malantaŭ infanĉaroj, gejunuloj sur biciklo, oficistoj en kontoroj, laboristoj en konstruejoj… Kelkfoje ŝajnas kvazaŭ homoj nur komunikas per sia poŝtelefono…

Ekzistas almenaŭ tri specoj de apoj:

• apoj kiuj (nur) funkcias en telefonoj de Apple (i.a. I-phone),
• apoj kiuj (nur) funkcias en Android telefonoj (i.a. Samsung),
• apoj kiuj (nur) funkcias en Windows telefonoj (i.a. Nokia).

Oni nur povas elŝuti (akiri) kaj instali apojn per la butikoj de tiuj firmaoj: Android-apoj nur per la apobutiko de Google.

Por Apple estas konata la apo Duolingo: por multaj lingvoj ĝi havas lingvan lernilon, nun ankaŭ en Esperanto.

Estas ĝoje ke nun ankaŭ aperis Esperantokurso kiel apo por Android.

Ĝi estas vera kurso, nome surbaze de la materialo de Esperanto per rekta metodo. Piet Buijnsters, la programisto, uzis por ĝi la tre trafajn kaj instruajn bildojn (desegnaĵojn) de Linda Marčekova el la kursolibro, kaj kiam oni klakas aŭ tuŝas la tekstojn de la kurso oni ankaŭ tuj povas aŭdi la klaran prononcadon. En ĝi ankaŭ estas la ekzercoj kaj taskoj de la libro.

La apo rigore sekvas la taŭgan, metodan instrulinion de la kurso, sed kompreneble oni povas mem elekti sinsekvon kaj rapidon, ĉar granda profito de la kurso kiel apo estas ke tiuj kiuj havas plurfukcian poŝtelefonon laŭ ŝato kaj en diversaj cirkonstancoj povas uzi ĝin kaj lerni Esperanton: kiam oni veturas en trajno, kiam oni devas ie atendi, preskaŭ ĉie ajn kaj ĉiam ajn…

La apo ankoraŭ estas senpaga. Por elŝuti kaj instali ĝin: iru per via poŝtelefono al la Google-apo-butiko (Google Play) kaj trovu ĝin per la serĉvorto Esperanto aŭ Esperantokurso. Certe rakontu al neesperantistoj!

Fonto: http://www.iei.nl/ieieo77.htm

Stano Marček gvidas Esperanto-kurson en Internacia Esperanto-Semajno en Coma Ruga (Hispanio, 2010).

Ni daŭrigas prezenti personojn, kiuj kontribuos al la programo de la 52aj Baltiaj Esperanto Tagoj (BET-52), kiuj okazos la 2-10an de julio 2016 en Birštonas (Litovio). La konata slovaka esperantisto Stano Marček en BET-52 gvidos kurson de Esperanto. Hodiaŭ li mem prezentas sin.

Mia nomo estas Stano (oficiale Stanislav) Marček. Feliĉe edziĝinta, 63-jara patro de du infanoj Linda kaj Viktor, avo de du karaj genepoj Amelia kaj Marko. Slovako, naskiĝinta kaj daŭre loĝanta en la urbo Martin en Slovakio, kie okazis plurfoje la fama Somera Esperanto-Studado (SES).

Esperanton mi eklernis kiel 12-jara lernanto, en baza lernejo, kaj sekve partoprenis en kelkaj someraj kursoj de Esperanto en Lanĉov (Ĉeĥio), kie mi akiris ankaŭ “diplomon de instruisto”. Vere diplomita instruisto de Esperanto, kun seriozaj ekzamenoj kaj la aprobo gvidi kursojn de Esperanto (asociaj ekzamenoj de la landa Esperanto-asocio, ĉe Tvarožek kaj Šaturová) mi fariĝis en la jaro 1977.

Stano kiel Esperanto-kursgvidanto en Domo de Pioniroj en Martin, 1975

Mi gvidis diversgradajn Esperanto-kursojn, ekzemple en SET-Lanĉov kaj InPaSem (Ĉeĥio), SELKO, SES (Slovakio), Someraj E-kursoj en Finnlando (Universitato Jyväskylä), Pollando (Toruń), Germanio (Potsdam), Francio (TAKE/IKEF, monata preleg- kaj instru-turneo en 2014), Svislando (KCE, La Chaux-de-Fonds), Hispanio (Internacia Semajno), Nov-Zelando (Oceania Kongreso), Litovio (BET), JEL Bartošovice (Ĉeĥio). En 1982 mi organizis kaj direktoris Internacian Junularan Kursejon en Bardejov, Slovakio (4-gradaj kursoj, 80 partoprenantoj).

Stano Marček, la 17-jara rokmuzikisto (la dua de dekstre), 1970.

En la jaroj 1967–1972 mi gitarludis en pluraj muzikaj grupoj (Lucifero, Trifolio…) kaj en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj mi laboris kiel manaĝero de la plej populara ĉeĥoslovakia roka muzika grupo Teamo. Krom pli ol mil grandaj koncertoj, ofta prezentado en televido kaj radio en la tiama Ĉeĥoslovakio, mi prizorgis eldonon de ĝia unua albumo ankaŭ en Esperantlingva versio, kaj preparis Esperantan turneon, dum kiu la grupo koncertis en la 74a UK en Brajtono, la 45a IJK en Kerkrade kaj la 62a SAT-Kongreso en Illertisen.

Muzika grupo “Trifolio” en la tradicia renkontiĝo de esperantistoj en 1975 sur la monto Ĉantorio (Stano maldekstre).

Mi verkis la lernolibron Esperanto per Rekta Metodo, kiu estas eldonita en 36 lingvoj (en preparo estas plia deko). La lernolibron akompanas riĉa metodika materialo: 500 kartonaj Instruaj bildoj por rektmetoda instruado, ankaŭ elektronike sur KD, KD-oj kun la diverslingvaj lernolibroj en pdf kaj modela elparolo en mp3, DVD “Aŭda-Vida Konversacia Kurso de Esperanto por Progresintoj”.

Al la slovaka mi tradukis kaj eldonis la libron La Zamenhof-strato de Roman Dobrzyński, redaktis kaj eldonis la libron Bona Espero, idealo kaj realo de la sama aŭtoro. Mi voĉlegas kaj eldonas ankaŭ sonlibrojn en Esperanto: Fabeloj de Andersen kaj Fabeloj de la fratoj Grimm, La Verda Podio kaj Verdkata Testamento de Raymond Schwartz k. a., registris kaj eldonis la diskon Kantoj por kursoj. Pliaj informoj troveblas ĉe http://www.ipernity.com/blog/stano.marcek/4178610?t=88657&c=1&s=edit

Mi membras en ILEI, Edukado.net, Lingvolanĉilo, UEA, TEĴA, estas rajtigita ekzamenanto de ILEI/UEA/IEI, membro de Akademio de Esperanto.

Por batali kontraŭ Alzheimer-malsano (mia kaj via mi verkis tri instru-amuzajn librojn Krucenigmoj kaj humuro, Instrua amuzo kaj 107 Krucenigmoj en Esperanto. Per krucenigmoj mi dum jaroj kontribuis al Monato, Hungara Vivo, Norvega Esperantisto, Heroldo de Esperanto, Esperanto, Juna Amiko, Esperanto aktuell kaj aliaj gazetoj. Junaĝe mi fondis kaj aligis al TEJO la slovakian landan junularan sekcion JES (Junaj Esperantistoj en Slovakio). Mi redaktis la gazetojn Esperantisto Slovaka (1985–1995), Esperantista Vegetarano (1982–1997), Heroldo de Esperanto (2000–2001), Esperanto (2002–2012), nuntempe la revuojn Esperantisto Slovaka, Juna Amiko kaj Esperanto aktuell.

Pro mia agado mi estis plurfoje premiita per diversaj premioj. Pro “instruado de Esperanto kaj informado pri Slovakio en esperantista medio“ mi estis en 2008 deklarita Esperantisto de la jaro en Slovakio. En 2010 mi estis enlistigita en Panteono de Edukado.net.

Transdono de la premio Cigno en la 100a UK (Lillo, 2015).

En 2014 UEA aljuĝis al mi la Premion Deguĉi, kiu estas konata ankaŭ kiel “Esperantista pacpremio” pro “longtempa agado kiel instruisto de Esperanto en multaj landoj kaj pro la ĵurnalisma agado kiel redaktoro de multaj Esperanto-gazetoj”. Solena transdono de la premio Deguĉi, pro mia ne-ĉeesto, okazis ne en la 99a Universala Kongreso, sed en KAEST 2014. En la 100a UK en Lillo mi, kiel la prezidanto de Slovakia Esperanta Federacio, transprenis la premion Cigno 2014, pro la impresa enlanda informa agado de la asocio en 2014.

Stano Marček

Pliaj informoj pri BET-52 kaj pri BEToj ĝenerale estas legeblaj en speciala rubriko de nia retejo.

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton:
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2016/02/bet-30/

http://uea.org/kongresoj

Laŭ sia regularo la Premio Deguĉi estas asignata pro meritoj en la utiligo de Esperanto kiel rimedo por monda paco kaj homara feliĉo, konforme al la idearo de d-ro Zamenhof kaj al instruoj de Onisaburo Deguĉi, kaj pro kontribuo al la celo de UEA kreskigi inter siaj membroj fortikan senton de solidareco kaj disvolvi ĉe ili komprenon kaj estimon por aliaj popoloj.

Per decido de la Estraro de UEA la Premio Deguĉi de la jaro 2014 estis aljuĝita al Stano Marček el Slovakio pro lia longtempa agado kiel instruisto de Esperanto en multaj landoj kaj pro lia ĵurnalisma agado kiel redaktoro de multaj Esperanto-gazetoj. Dum la anonco pri la decido de la Estraro en la Solena Fermo de la 99a Universala Kongreso en Bonaero, aparte elstarigita estis la eksterordinara sukceso de lia lernolibro Esperanto per rekta metodo, aperinta jam en 34 nacilingvaj eldonoj. La libro estas akompanata de modernaj metodikaj helpiloj kaj didaktika materialo.

Ĉar Stano Marček ne povis partopreni la kongreson en Bonaero, la premio estos transdonita al li en alia Esperanto-renkontiĝo post la UK.

Gazetaraj Komunikoj de UEA, 2014, №551

Post kelkaj semajnoj ni foliumos radikale reformitan revuon Esperanto, – promesas Fabrício Valle, kiu venkis en la konkurso pri la plej grava redaktora posteno en la movado. La nova redaktoro priskribis sian revuon en intervjuo por Libera Folio. Nenion konkretan oni povas imagi surbaze de liaj respondoj, kiujn estus povinta doni ankaŭ Stano Marček antaŭ 12 jaroj. La ĉefa diferenco kun respondoj de Marček estus la tono. Valle saturas sian intervjuon per stumblaj ŝercoj kaj troigoj pli ol decas al la redaktoro de la Oficiala Organo, kiu estas submetita al lupeoj de diversaj flankoj. Unu akcidenton oni povas pardoni, sed ni konsilas al li estonte esprimi sin same digne kiel li estas vestita en la foto apud sia intervjuo.

Ni fidu je la juĝpovo de la estraranoj. Verŝajne la kvalitoj kaj kapabloj de Valle tiom superis tiujn de la kvin aliaj kandidatoj, ke oni riskis elekti homon, kiu laŭ sia propra konfeso dum pli ol dek jaroj restis ekster la movado kaj eĉ ne estis membro de UEA. Ĉu malgraŭ tiel longa foresto li tamen havas “bonan konon de la Esperanto-movado”, kiel preskribis la anonco pri la vakanta posteno, tion ni povos baldaŭ prijuĝi. Kono de la movado estos necesa, kiam li devos decidi pri temoj por artikoloj kaj pri invitindaj kontribuontoj kaj kiam li kribros el la miŝmaŝo de raportoj pri ĉiaj movadaĵoj tiujn, kiuj vere ion signifas. Redakti estas ankaŭ pesi, kaj por tio necesas sufiĉe koni ankaŭ tion, kio okazis dum la lastaj 12 jaroj kaj ne nur pli frue.

En Fabrício Valle UEA do ricevos ne nur novan redaktoron sed ankaŭ novan membron. Legante lian intervjuon ni komencis pensi, ke eble lia longa vagado ekster UEA eĉ ne estis necesa. Inter la linioj eblas konkludi, ke Valle povis esti je dispono jam en 2001, kiam UEA serĉis posteulon de István Ertl meze de la demisia krizo post la Zagreba UK. Tiam nek li nek aliaj ricevis okazon anonci sian interesiĝon, ĉar la tiama estraro ne serĉis kandidatojn publike, sed ĝi trovis Stanon Marček en enigma maniero. Laŭdire iu estrarano klarigis, ke mankis tempo por fari publikan konkurson. Tio tamen ne povis esti la kaŭzo, ĉar novan ĝeneralan direktoron oni serĉis per publika konkurso, kvankam Osmo Buller ne demisiis pli frue ol Ertl.

La plej verŝajna klarigo por la trovo de Marček estas, ke li mem estis rapida kaj proponis sin al prezidanto Renato Corsetti kaj vicprezidanto Humphrey Tonkin tuj, kiam li eksciis pri la foriro de Ertl. Meze de la granda krizo Marček falis al ili el la ĉielo, ĉar ili bezonis plu serĉi nur direktoron kaj, kiel dolĉa bonuso, ili perturbis la vivon de Giorgio Silfer, al kiu subite mankis redaktoro de Heroldo de Esperanto. En postaj jaroj Silfer tamen ne ĉesis moke danki Roterdamon, ke ĝi liberigis lin de malbona redaktoro. Estas vero, ke la aperado de Heroldo ne suferis pro la eskapo de Marček. Ĝia agonio paradokse koincidas nun, kiam Marček finas sian periodon ĉe UEA. Klarigo estas simpla: Giorgio Silfer estas nun 12 jarojn pli aĝa ol ĉe la foriro de Marček el Heroldo. Ankaŭ la fortojn de la Imprimatura Komisiono erodas la jaroj.

En la antaŭa fojo ni miris pri la silenta akcepto de la eksigo de Marček. Simila provo nur tri jarojn pli frue kaŭzis bruan kakofonion kaj lanĉon de nomkolektado favore al Marček kaj alian por maldungo de Buller, la supozata malbona spirito malantaŭ la decido. Ni ne havas bonan klarigon pri tiu silento, sed ni ne miros, se post kelkaj numeroj de Valle la sopirantoj de Marček reaŭdigos sin. Ni vidos, ĉu aŭdigos sin ankaŭ tiuj, kiuj longe volis adiaŭi Marček.

Komitatano Z

Legu kelkajn pli fruajn Vortojn de Komitatano Z:

Ĉu io nun estas nova?
Antaŭraporto el Rejkjaviko
De B al Buller
Al pli azia estonteco de UEA
Survoje al la Fettes-erao
Hundoj bojas, karavano vojas
Lingvaj dorsosakuloj

Ĉi tiu artikolo aperis en la decembra kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №12.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/11/kz-5/

Juna Amiko disponas je granda skipo de kunlaborantoj, entute 12 personoj, kelkaj el ili havas regulan rubrikon, aliaj sendas paĝon laŭ emo. La antaŭa redaktoro Stefan MacGill plu kunlaboros en la skipo. Stano Marček ne nur laboras per plej modernaj kaj profesiaj teknikoj, sed esploras pri kontaktoj kun retaj lernpaĝaroj. Plie prezentiĝas eblo havi retajn ekzercojn lige kun la enhavo de la revuo.

La prezo de la abono por unu jaro: en A-landoj: 16 eŭroj, en B-landoj: 11 eŭroj. Rabato ekde mendo de tri ekzempleroj.

La adreso de la redaktoro: redaktoro@gmail.com
La adreso por aboni la revuon: Sébastien Cyprich sebacyp@jabster.pl.
La abonopago iru al UEA per la konto de Juna Amiko: juna-l

Mireille Grosjean
prezidanto de ILEI

Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton:
La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/11/junaamiko/

Jam de kelkaj semajnoj ni estas en la Fettes-erao, sed nenion specialan ni ankoraŭ sentas. Eble sub la surfaco io ankoraŭ maturiĝas kaj postulas de ni iom da pacienco. Se tamen en Rejkjaviko komenciĝis nova ĉapitro en la historio de UEA, oni devus senti pli da vibrado en la aero.

La aero tamen ĉesis vibri jam antaŭ la kongreso. Ne ekestis diskutoj pri kandidatoj kaj iliaj celoj. Neniu eĉ flustris eblan alian nomon por prezidanteco ol Mark Fettes. Silentis tiuj, kiuj antaŭe plendis pri la sovetieco de la elektoj. Amri Wandel, kiu fine elfalis el la estraro, ne postulis revizion de la elektoregularo, sed li flegme akceptis la sorton. Eĉ la reelekto de Dasgupta en Havano okazis en pli streĉa etoso, kun aldona vigligo pro la nuligo de la kontrakto kun redaktoro Marček kaj tuj poste la nuligo de la nuligo. Ankaŭ ĉi-foje Marček estis fordankita, sed neniu ekkampanjis por li. Male, du estraranoj, kiuj en Havano petskribis por li, ĉi-foje maldungis lin. Kiam laste povoŝanĝo en UEA pasis same sensuke?

UEA havas novan estraron, sed kiel novan? Nia kongresa raportisto kalkulis, ke ĝi estas pli maljuna ol la antaŭa, kiam ĝi estis elektita. Evidente la reelektitaj Pietrzak kaj Keller aĝas nun tri jarojn pli ol en Havano, sed ankaŭ ĉiuj aliaj estas jam super 50. Fettes kaj Vergara ne estas novaj, ĉar iam ili jam estis estraranoj. Unuafojaj estas nur tri, sed ankaŭ el ili MacGill kiel direktoro de la CO antaŭ 30 jaroj ne impresas tre freŝe. La elekton de MacGill akompanas enigmo: jarkomence li rezignis kiel prezidanto de ILEI por havi tempon por redakti Junan Amikon. Kiel li nun tamen havas tempon por UEA?

Novaĵo estas, ke kelkaj gvidantoj havas eksterajn interesojn, kiuj povas kunfrotiĝi kun tiuj de UEA. Fettes prezidas la usonan fonduson ESF, kun kiu estas finance plektitaj la instrua retejo de Katalin Kováts, la retkursejo Lernu! kaj la firmao E@I, kies direktoro Peter Baláž elektiĝis al la nova organo de UEA, la konsilio, same kiel Francesko Maurelli el la firmao Kosmo, kies dancado sur la delikata limo inter delikto kaj permeseblo ĉirkaŭ eŭropaj subvencioj ne ĉesas kaŭzi bruon. Ĝenerala sekretario Martin Schäffer starigis retan adresaron, kiu iel konkurencas kun la delegita reto de UEA kaj Pasporta Servo de TEJO. Ankaŭ lia fonduso Esperanto Internacia paŝas sur tereno, kiu tradicie apartenis al UEA. Ni vidos, kiel tiuj samideanoj solvos siajn dilemojn.

Jes, nova estas la konsilio, kiu “kunpensos kaj kunaktivos” kun la estraro. Tempo montros, kiel vivipova ĝi estos, sed unu konsekvenco ŝajnas neevitebla: plia pasiviĝo de la komitato. Pri la aktivigo de la komitato devus zorgi la estraro, sed de longe ĝi ne sukcesis pri tio. La nova estraro apenaŭ povos esti pli sukcesa, eĉ se ĝi volus, ĉar ĝi ne havos tempon por okupiĝi pri la komitato, se ĝi volos doni sencon al la nova konsilio.

Fine, nova estas la Strategia Plano. Ĝi havas pli da ŝanco ne esti rapide forgesita kiel antaŭaj planoj, ĉar Fettes kiel ĝia ĉefa aŭtoro certe sentas sin honorligita al ĝi, sed inter la komitatanoj verŝajne malmultaj legis, kion ili akceptis. Al la membraro la dokumento restos fremda, ĉar ĝi estas nedigesteble ampleksa. Helpus, se ĝi estus kristaligita al unu aŭ kelkaj frapfrazoj, kiuj povus emocie kapti la animojn, sed el ĝiaj ĉefvortoj – konsciigo, kapabligo, komunumo, kunordigo – saltas neniu sparko. Se tamen la estraranoj foliumos ĝin de tempo al tempo, ĝi almenaŭ servos al ili kiel utila memorando pri farindaj aferoj, kaj tio estus tute sufiĉa.

Ni esperu, ke ja komenciĝis nova ĉapitro. La mezurilo pri sukceso tamen ĉiam restos la sama: membrostatistiko.

Komitatano Z

Legu kelkajn pli fruajn Vortojn de Komitatano Z:

Antaŭraporto el Rejkjaviko
De B al Buller
Al pli azia estonteco de UEA
Survoje al la Fettes-erao
Hundoj bojas, karavano vojas
Lingvaj dorsosakuloj

Ĉi tiu artikolo aperis en la aŭgusta-septembra kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/08/kz-4/

“La revuo ludas kernan rolon en la bildo, kiun esperantistoj havas pri UEA”, klarigis la nova prezidanto, Mark Fettes. “Mi aŭdis de multaj kongresanoj en Rejkjaviko, ke ili esperas pri ‘nova vento’ en la asocio. Ankaŭ mi esperas tion. Kunlige kun diversaj aliaj ŝanĝoj, ni konkludis, ke necesas doni ankaŭ al la revuo freŝajn vizaĝon kaj enhavon”.

Marĉek redaktas la revuon jam de pli ol dek jaroj, kio signifas, ke li estas unu el la plej longe deĵorintaj redaktoroj en la historio de UEA.

“Ni estas tre dankemaj al Stano Marĉek pro lia multjara fidela laboro por la Asocio. Li kunlaboris kun kvar sinsekvaj estraroj – la nia estas nun la kvina. Aliflanke la mondo kaj la movado ŝanĝiĝas, kaj estas tempo funde repripensi la celojn kaj enhavojn de niaj diversaj eldonaĵoj. Por tio ni volas malfermi pordon al novaj homoj kaj novaj ideoj”, aldonis Fettes.

La Asocio baldaŭ anoncos konkurson por la redaktora posteno.

Laŭ Gazetaraj Komunikoj de UEA, 2013, N-ro 513.