La finiĝinta futbala sezono en Rusio estis la unua, kiu plene okazis laŭ la sistemo “aŭtuno-printempo”. La antaŭa transira sezono daŭris pli ol plenan jaron (ekde marto 2011 ĝis majo 2012), kaj ĉiuj pli fruaj ekde 1936 startis printempe kaj finiĝis malfruaŭtune. Kiam la decido pri la sistem-ŝanĝo estis akceptita, mi multe malĝojis. Futbalo estas signifa parto de mia vivo, kaj mi, same kiel ĉiuj en nia lando, kutimiĝis, ke la plej bona ludo en la mondo reaperas printempe – finiĝas longa vintro, venas longatendata varmiĝo, tagoj suniĝas, kaj oni esperas, ke ĉi-sezone la ŝatata teamo nepre progresegos kaj eventuale ĉampioniĝos… Ekde pluraj jaroj mi volis verki (tamen ne verkis) poemon, kie estus proksimume jenaj versoj: “Denove la printempo, denove la amo, denove la futbalo”. Do estis tre domaĝe perdi tian humoron – nun futbalemuloj jam pli-malpli scias, kio atendas oniajn teamojn, kaj jen ĉagreniĝas pro vica fiasko, jen nervoze atendas kulminon. Sed simplajn futbalŝatantojn neniu demandis, ĉu ni volas la novan sistemon aŭ ne. La poraj argumentoj estis sufiĉe klaraj – plejparto de eŭropaj ĉampionadoj finiĝas maje kaj ni devus sinkroniĝi kun tiuj, kio alportus plurajn avantaĝojn.

Nu, jes. Sed la afero evidentiĝis tute ne tiom malbona, kiom oni supozis. La paŭzo estis same kiel pli frue longa – ekde decembro ĝis la mezo de marto inkluzive (la partoprenantoj de la Ĉampiona Ligo (ĈL) kaj Ligo de Eŭropo (LE) startis pli frue), kaj preskaŭ ĉiuj printempaj rundoj estis interesaj. La Rusia futbala premiera ligo (RFPL) evidente progresas, kvankam ne tre rapide.

Ĉampioniĝis la Moskva CSKA, kio fariĝis la kvara truimfo de la teamo en la postsovetia historio (post 2003, 2005 kaj 2006). La teamo, kiu onikalkule havas nur la sepan buĝeton en la ligo, sukcesis venki la rivalojn. Post la unuaj tri rundoj CSKA estis la tria, kio ne estus tre malbona, se ne temus pri la tria loko de malsupre. La teamo malgajnis du el la tri startaj matĉoj, kaj oni serioze opiniis, ke la ĉeftrejnisto Leonid Sluckij devos demisii, aparte konsiderante la pasintsezonan malsukceson, kiam CSKA iuetape antaŭis ĉiujn je 9 poentoj, sed rezulte finis nur la tria. Sed, laŭ sagaca decido de la kluba prezidanto, Sluckij laboris plu, kaj CSKA ekascendis. Jam post la sepa rundo la moskvanoj estis en la unua loko, kaj ne plu foriris de ĝi. Por la ĝenerala sukceso signifege kontribuis la fama brazila atakanto Vagner Love, kiu revenis en Moskvon por unujara paŭzo.

La duan lokon okupis la Sankt-Peterburga Zenit, kiu estis ĉampiono de la du pli fruaj “sezonoj”. La teamon skuis multaj skandaloj, inter kiuj la plej laŭta estis ligita kun la transiro de la brazilano Hulk. Onidire, Zenit pagis por li 60 milionojn da eŭroj kaj donis al li altegan salajron, kio kaŭzis naturan malkontenton de kelkaj aliaj ludantoj. La Peterburga klubo aŭtune ludis tre malstabile, kaj la dua loko estas absolute laŭmerita. Oni ne miros, se la ĉeftrejnisto – italo Luciano Spalletti – estos baldaŭ maldungita. CSKA kaj Zenit partoprenos la sekvasezonan Ĉampionan Ligon.

Anĵi el la Dagestana urbo Maĥaĉkala unuafoje en sia historio atingis podion. Unu el plej laŭtaj eŭropaj teamoj, kiu ne ŝparas monon aĉetante famaj multekostajn futbalistojn, sukcese plenumis sian taskon – ricevi bronzajn medalojn kaj la rajton sekvasezone partopreni la Ligon de Eŭropo. La centran rolon en la teamo ludas la ĉiukonata kamerunano Samuel Eto’O, kies transiro el la itala Internazionale antaŭ certa tempo estis sensaciego. Eto’O nun kapitanas kaj enŝotas gravajn golojn. Anĵi estas trejnata de eĉ pli fama nederlandano Guus Hiddink, tamen estas preskaŭ tutcerte, ke li lasos la teamon post mallonga tempo.

Krome, CSKA kaj Anĵi ludos finalon de la nacia Pokalo, kiu okazos la 1an de junio.

Tute magra estas la fina rezulto de la “golistoj” – plej multe enŝotis la brazilano Wánderson el la teamo Krasnodar kaj la armena usonano Jura Movsisjan, kiu startis la ĉampionadon same en Krasnodar, sed poste foriris de tie al Spartak. Wánderson kaj Movsisjan enŝotis nur po 13 golojn – neimageble malmulte. Pasintsezone plej multe enŝotis eburbordano Seydou Doumbia el CSKA – 28. Memorendas tamen, ke la antaŭa ĉampionado daŭris 44 rundojn, dum la nuna – la kutimajn 30, kaj pro tio la mezuma rezulto estas tamen proksima – en 2011/12 Doumbia averaĝe enŝotis po 0,66 golojn ĉiumatĉe (li partoprenis 42 ludojn), ĉi-jare Wánderson – po 0,59 en 22 ludoj, kaj Movsisjan eĉ pli – po 0,61 en 21 ludoj.

Kvar rusiaj teamoj ludos en la Ligo de Eŭropo: krom Anĵi estos la Moskva Spartak, dufoja nacia ĉampiono (2008, 2009) Rubin el Kazano, kaj unuafoje Kuban el Krasnodar. La batalado por la lokoj en LE tradicie daŭras ĝis la lasta rundo, sed ĉi-sezone nekutime densa kaj akra konkurado okazis ankaŭ inter la malsukcesaj teamoj. La ideo enkonduki “transirajn” ludojn inter la 13a kaj 14a teamoj de RFPL kaj la 3a kaj 4a de la Futbala nacia ligo (laŭrange la dua) tute praviĝis. Tiel la marĉa parto de la tabelo estis nekutime vigla – neniu volis ludi ekstrajn du matĉojn kaj des pli eventuale malgajni. La plej malbonŝanca estas Rostov el Rostov-na-Donu, okupinta nur la 13an lokon – ĝi devos flugi al la Fora Oriento, por ludi en Ĥabarovsk. La rezultoj de la transiraj ludoj koniĝos la 3an de junio.

La rusia nacia teamo startis en la selektokampanjo por la mondĉampionado en Brazilo sufiĉe bone – 4 venkoj en 4 matĉoj. Bedaŭrinde la ludo, devinta okazi en Norda Irlando fine de la marto, prokrastiĝis ĝis aŭgusto pro misvetero. Sed malgraŭ tio Rusio devancas Portugalion, kiu ludis jam 6 matĉojn: rusianoj havas 12 poentojn, portugaloj – 11.

La sekva sezono komenciĝos, same kiel en plejmulto de la landoj, jam baldaŭ – somere. Daŭre estas iom domaĝe, ke la nocioj “printempo” kaj “starto de nova sezono” ne plu egalas. Nu, tion ni, certe, postvivos. Nur la matĉoj daŭre estu interesaj kaj multgolaj. “Se virino venas por la rendevuo bela, ĉu iu ĉagreniĝos, ke ŝi malfruis?” (Jerome D. Salinger)

Grigorij Arosev

Legu ankaŭ:

La futbala jaro 2010 en Rusio

La Rusia futbalo en 2011/12

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2013/05/cska

La eŭropa futbalĉampionado, kiu la unuan fojon okazis en orienteŭropaj landoj (Pollando kaj Ukrainio) finiĝis per sufiĉe prognozebla venko de Hispanio. La nacia teamo de ĉi tiu lando fariĝis la unua en la historio, kiu ĉampioniĝis 3-foje sinsekve en tri grandaj turniroj: du eŭropaj kaj unu monda. Siavice la hispana ĉeftrejnisto Vicente del Bosce faris sian rekordon: li nun havas en sia “bagaĝo” trejnovenkojn en la eŭropa ĉampionado (2012), la monda (2010), kaj krome kune kun madrida Real li dufoje triumfis en la Ĉampiona Ligo (2000, 2002). Plia rekordo estas la rezulto de la finalo: neniam antaŭe la decida matĉo finiĝis kun tioma avantaĝo: 4:0 (venkitaj estis la italoj). Krome estas la unua fojo, kiam eŭropa triumfanto sukcese defendis la titolon – pli frue la kontinenta ĉampiono nepre ne ripetis sian sukceson sekvafoje

Ĝenerale la ĉampionado pasis sen sensacioj – gajnis la favorato, preskaŭ ĉiuj fortaj teamoj promociiĝis en la kvaronfinalon. Nur iom neatendita estis la malsukceso de la “mastroj” de la turniro – Pollando kaj Ukrainio. Ambaŭ teamoj ne pluiris post la grupa etapo.

Grupo A.

Ĉi tiu grupo estis konsiderata la plej facila, ĉar ĉiuj teamoj estis pli-malpli egalfortaj kaj rajtis esperi je sukceso. Do des pli neatendita estis la rezulto: Pollando, malgraŭ la mastra statuso, restis lasta en la grupo, kaj Rusio ne iris plu. La unuan kaj duan lokojn okupis Ĉeĥio kaj Grekio.

Grupo B.

Male ĉi grupo estis nomita “la morta grupo”, ĉar tie kolektiĝis tri fortegaj teamoj, kies partopreno eĉ en finalo ne estus surprizo: Germanio, Nederlando kaj Portugalio. La grupon kompletigis la Eŭroĉampiono-1992 Danio. Do iu devis malgajni. Ni menciis mankon de sensacioj – ioma ŝoko nur estis rezulto de Nederlando, kiu malgajnis ĉiujn tri matĉojn. Konsiderante, ke la teamo antaŭ 2 jaroj ludis en la finalo de la monda ĉampionado, la rezulto efektive estas mismirinda. Inverse Germanio trifoje gajnis kaj kune kun Portugalio iris en la kvaronfinalon.

Grupo C.

La unua matĉo en ĉi tiu grupo kunigis teamojn, kiuj post tri semajnoj denove renkontiĝis – jam en la finalo. Estis Hispanio kaj Italio, kaj tiam ili finis la ludon senvenke: 1:1. Kiel konkludeblas, la aliaj du teamoj restis en la 3a kaj 4a lokoj – temas pri Kroatio kaj Irlando. Ĉi-lasta iĝis la malplej forta teamo de la ĉampionado – same kiel Nederlando ĝi malgajnis ĉiujn matĉojn. Interese, ke se en la lasta grupa ludo la kroatoj kaj la hispanoj finus 2:2, ili ambaŭ pluiris, dum la italoj restus en la 3a loko. Sed feliĉe malhonesta ludo ne okazis.

Grupo D.

Tute ne estis surpriza la fina rezulto – ne pluiris Ukrainio kaj Svedio, dum Anglio kaj Francio jes. Sed malgraŭ tio unu matĉo de ĉi grupo longe estos memorata: temas pri la venko de Anglio super Ukrainio 1:0. En la 62a minuto, jam kiam la angloj enĵetis golon, ukrainia atakanto Marko Dević faris fortegan ŝoton kaj la pilko plene transiris la golejan linion, kaj nur poste ĝin, la pilkon, reenŝotis angla futbalisto. La golo ne estis fiksita, kio kaŭzis novan ondon de kritiko kontraŭ la monda futbala registaro, kiu ne volas uzi modernajn teknologiojn por solvi tiajn situaciojn. Sepp Blatter, prezidanto de FIFA, baldaŭ skribis en sia twitter: “Post la lastnokta matĉo GLT (gol-linia teknologio. – G.A.) ne plu estas alternativo, sed neceso”.

Kvaronfinaloj.

Ĉeĥio 0:1 Portugalio. La ĉeĥoj preskaŭ tutan tempon sukcese rezistis, sed en la 79a minuto Cristiano Ronaldo enŝotis la solan golon en ĉi tiu matĉo.

Hispanio 2:0 Francio. Xabi Alonso, kiu ludis la centan matĉon en la hispania nacia teamo, faris la rezulton. Li golis ambaŭfoje, en la 19a kaj 90a minutoj.

Anglio 0:0 Italio (punŝotoj – 2:4). Estis sengola kvankam interesega matĉo, kiu finiĝis nur per la punŝota serio, kie pli sukcesaj estis la italoj. Daŭre validas la punŝota “damno” super Anglio: jam multegfoje ĉi tiu teamo malvenkas ĉi-maniere.

Germanio 4:2 Grekio. La matĉo pruvis, ke la germanoj povas plifortiĝi tiam, kiam necesas: en la 55a minuto la greko Samaras faris la rezulton 1:1, kaj ene de sekvaj 13 minutoj Germanio enŝotis 3 pliajn golojn.

Duonfinaloj.

Portugalio 0:0 Hispanio (punŝotoj – 2:4). Malgraŭ la identa rezulto kun la kvaronfinalo Anglio-Italio, la ludo mem estis sufiĉe malinteresa. En la futbala punŝota loterio pli bonŝancaj estis la hispanoj. La decidan misŝoton faris defendanto de la peterburga Zenit Bruno Alves.

Germanio 1:2 Italio. Longan tempon antaŭ la starto de Eŭro-2012 oni prognozis, ke la finalon trafos Hispanio kaj Germanio. Tiel okazus, se la italia atakanto Mario Balotelli ne ludus sian plej bonan matĉon kontraŭ Germanio. Li enŝotis du belegajn golojn kaj Germanio nur en la pleja fino de la matĉo respondis per sukcesa punŝoto.

Finalo.

Hispanio 4:0 Italio. La ludo povus finiĝi per venko de ambaŭ teamoj, sed apenaŭ oni atendis tian avantaĝon. Sendube la hispanoj ludis fortege kaj ilia venko estis justa. Aparte menciendas, ke ĉiujn kvar golojn enŝotis variaj futbalistoj: David Silva, Jordi Alba, Fernando Torres kaj Juan Mata. Tio plej bone karakterizas la hispanian teamon: tie ne estas unu stelulo, kiu decidas sorton de matĉoj. La teamo mem estas stela, kaj tie ĉiu futbalisto estas mondnivela.

Estas kvin ludantoj en la ĉampionado, kiuj enŝotis 3 golojn (neniu sukcesis fari pli): Alan Dzagojev (Rusio), Cristiano Ronaldo (Portugalio), Fernando Torres (Hispanio), Mario Balotelli (Italio), Mario Gómez (Germanio) kaj Mario Mandžukić (Kroatio).

Jam kvin ĉeftrejnistoj demisiis el siaj teamoj: Dirk Advocaat (nederlandano, trejnis rusian teamon), Laurent Blanc (Francio), Bert van Marwijk (Nederlando), Slaven Bilić (Kroatio) kaj Franciszek Smuda (Pollando).

Kio sekvos?

Ne estas kaŭzoj por pensi, ke Hispanio perdos siajn poziciojn. La ludantoj estas ankoraŭ sufiĉe junaj kaj sendube Hispanio (r)estos unu el ĉefaj favoratoj de la sekva mondĉampionado, kiu okazos en Brazilo. Same kiel Italio, Portugalio kaj Germanio, kiuj aspektis tute bone en la ĵusa Eŭro. La ĉefa konkludo, farebla post la turniro, estas ke ĝenerale en la eŭropa futbalo nenio ŝanĝiĝis.

Grigorij Arosev

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2012/07/futbalo

Ĝis nun la ĉampionado en Rusio (kaj pli frue en Sovetunio) okazis laŭ la sistemo “printempo-aŭtuno”: ĝi startis printempe kaj finiĝis aŭtune (ĉar tio estis logika el la vetera vidpunkto), malkiel en plejparto de la Eŭropaj landoj, kie la futbalbataloj komenciĝas somere kaj finiĝas en majo. La oficialaj gvidantoj de la Rusia futbalo decidis, ke la malkoincido de la “horaroj” kaŭzas ne ĉiam sukcesan ludadon de la nacia teamo kaj ankaŭ de kluboj en la Ĉampiona Ligo (ĈL) kaj Ligo Eŭropa (LE).

Pro tio antaŭ sufiĉe longa tempo estis prenita jena decido: la futbala sezono startos printempe ’11, aŭtune finiĝos la “kutimaj” 30 ŝtupoj, post kio la 16 teamoj dividiĝos je du egalaj grupoj, kaj printempe ludos plian ciklon – ĉiu po 14 matĉoj. Rezulte la supra ok-teama grupo difinos ĉampionon, kaj la suba – fiaskulojn, kiuj descendos en malsupran ligon. Ĉio okazis laŭplane.

La Peterburga «Zenit» denove ĉampioniĝis

La ĉampionadon, same kiel pasintfoje, gajnis la Peterburga Zenit. Gvidata de la itala trejnisto Luciano Spalletti Zenit efektive estis la plej forta. Ĝia ĉampioneco estis preskaŭ evidenta jam komence de la tria etapo (komence de la printempo ’12), kaj la restintaj teamoj konkuris nur por la aliaj lokoj, permesantaj la venontan aŭtunon partopreni ĈL kaj LE. La batalo por la dua loko, donanta la rajton ludi en ĈL, estis interesa kaj eventoplena. Tri teamoj (ĉiuj el Moskvo) havis realajn kaj pli-malpli egalajn ŝancojn, kaj nur en la lasta lud-tago la pozicioj definitive klariĝis: la duan lokon (kaj bileton en ĈL) gajnis Spartak, la trian lokon okupis CSKA, Dinamo estas la kvara. CSKA kaj Dinamo ludos en LE. La restintajn du vakajn lokojn en LE por Rusio plenigos Rubin el Kazano kaj Anĵi el Maĥaĉkala, unu el plej laŭtaj kluboj de la lasta sezono.

Plej multajn golojn (28) enŝotis la eburbordano Seydou Doumbia el CSKA. Reprezentanto de la ĉampionoj – Aleksandr Kerĵakov – ĉi-konkure estas la dua kun 23 goloj. La tria estas samlandano de Doumbia, Lacina Traoré el Kuban (Krasnodar) kun 18 goloj.

Anĵi el la Dagestana ĉefurbo fariĝis vaste konata dank’ al riĉaj investoj fare de la nova posedanto kaj prezidanto de la klubo, la 46-jara multmilionulo Sulejman Kerimov. Li dungis profesian skipon, kiu tre rapide famigis la klubon. Sendube bombega novaĵo iĝis, ke la mondkonata brazilano Roberto Carlos transiras al Anĵi. Lin sekvis Samuel Eto’o kaj aliaj, ne vaste konataj, sed sufiĉe multekostaj futbalistoj. Sed Anĵi ankoraŭ estas sufiĉe for de la stabileco – krom la ne ĉiam bonaj rezultoj, la klubon ene de unu sezono, eĉ se nekutime longa, gvidis kvar ĉeftrejnistoj, tri Rusiaj kaj unu alilanda, same famega, kiel Carlos kaj Eto’o, –nederlandano Guus Hiddink, en 2006–2010 laborinta kiel la ĉeftrejnisto de la Rusia nacia teamo.

Kvankam la ĉampionado finiĝis nur antaŭ kelkaj tagoj, du kluboj jam ŝanĝis ĉeftrejnistojn, kaj ambaŭokaze temas pri sufiĉe konataj kaj relative junaj alilandaj fakuloj. Jam menciitan Spartak ekgvidis la 40-jara hispano Unai Emery (ĝis nun laborinta en la Valencia), kaj la Moskvan teamon Lokomotiv – la 43-jara kroato Slaven Bilić, ankoraŭ aganta ĉeftrejnisto de la Kroatia nacia teamo. Plej verŝajne ĉi tiuj ne estas la lastaj trejnistaj demisioj kaj enpostenigoj…

Ankaŭ internacinivele la finiĝanta sezono fariĝis elstara por Rusio – la unuan fojon en la historio du kluboj (Zenit kaj CSKA) promociiĝis en la printempan etapon de ĈL. Bedaŭrinde ambaŭ kluboj ne sukcesis iri plu. Sed se la fina rezulto de CSKA estis prognozebla, kiu ludis kun la madrida Real (la Moskva matĉo finiĝis 1:1, kio estis taksita kiel relativa sukceso), la fiasko de Zenit estas multe malpli atendita, ĉar ties rivalo estis la portugala Porto, laŭ ĉies opinio tute venkebla. Sed ne okazis.

Venos trejnista ŝanĝo ankaŭ en la nacia teamo – post Hiddink la teamon gvidas lia samlandano Dick Advocaat, tamen antaŭ nelonge oni anoncis, ke post Eŭro-2012 li forlasos la postenon. Oni ne anoncas la posteulon, plej verŝajne ĉar tio ĝenerale ne estas konata. La Eŭropan ĉampionadon la Rusia teamo komencos en Pollando – matĉante kontraŭ la gastigantoj, ĉeĥoj kaj grekoj. Oni nomas ĉi tiun kvaropon “la grupo de revo”, ĉar ĉiuj teamoj estas pli-malpli egalfortaj kaj ĉiuj havas samajn ŝancojn por iri en kvaronfinalon. Pro tio la landaj amaskomunikiloj kaj simplaj futbalŝatantoj ne povas certe diri, kion oni reale atendu de la teamo – certe ĉiuj esperas je bona rezulto, tamen la teamo de Rusio multfoje pruvis, ke ĝi scipovas venki fortan rivalon kaj malgajni kontraŭ malforta. Ĉiuokaze ĉiuj ni deziras, ke la ĉampionado estu interesa kaj multgola.

Grigorij Arosev

Legu ankaŭ: La futbala jaro 2010 en Rusio

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2012/05/futbalo2012

La sola klubo, kiu iel konkurencis kun “Zenit” en la rusia ĉampionado, estis la moskva CSKA (kromnomo “armeanoj”, ĉar CSKA estas fakte Centra Sporta Klubo de Armeo – historia titolo neŝanĝita; nun la klubo ne havas rilaton al armeo). En 2009 CSKA, kiu ĉiam estis modele stabila, afliktis siajn fanojn kaj amuzis siajn malamikojn per futbala cirko – dum du monatoj estis maldungitaj du trejnistoj, do septembre-oktobre la teamon ĉeftrejnis tri homoj. Do ne estis mirinda la pasintjara rezulto – la kvina loko. En 2010 CSKA estis multe pli forta, kaj iumomente eĉ pretendetis je la unua loko, sed en plej necesa momento tri matĉojn sinsekve finis egalvenke (cetere, manko de taŭga Esperanta vorto por la rezulto 0:0 k.s. estas ege frapa! Ĉu oni sinturnu al la Akademio?). Per tio CSKA mem sin forstrekis el la batalo por la oraj medaloj. Sed la fanoj de CSKA estas ĝenerale kontentaj pri la sezono – krom la dua loko, kiu rajtigas sekvasezone partopreni la Ĉampionan Ligon, armeanoj dufoje venkis sian plej principan rivalon – la moskvan “Spartak” (2:1 kaj 3:1). Ambaŭ matĉoj estis ege emociplenaj kaj nervostreĉaj, sed posta feliĉo de la fanoj estis senlima (la spartakaj subtenantoj nature havis kontraŭajn sentojn). Certe mi estas malobjektiva priskribanto de tiaj matĉoj – estas konate, ke ofte venko en “derby” estas la plej grava afero por fanoj. CSKA, same kiel “Zenit”, partoprenis la Eŭropan Ligon, kaj same prenis la unuan lokon en sia grupo. Aparte memorinda estis la moskva ludo kontraŭ svisa “Lausanne”, kiu okazis kun la temperaturo minus 15 (CSKA gajnis 5:1).

La ĉampiono de Rusio en 2008 kaj 2009, la kazana “Rubin”, ĉi-jare ne povis ripeti sian sukceson, fininte la ĉampionadon en la tria loko. Ne estis triumfa ilia partopreno ankaŭ en la Ĉampiona Ligo, same kiel tiu de “Spartak”, la kvara teamo de la rusia ĉampionado-2010.
Ĉiuj ĉi-supre menciitaj kvar kluboj ludos printempe en la Eŭropa Ligo. CSKA – kontraŭ la greka PAOK, “Rubin” – kontraŭ la nederlanda “Twente”, “Spartak” kaj “Zenit” alfrontos svisajn klubojn – “Basel” kaj “Young boys” respektive.

Ĝis nun ekde 1936 ĉiuj ĉampionadoj en USSR kaj Rusio komenciĝis printempe kaj finiĝis aŭtune, malkiel en plejparto de eŭropaj landoj, kie oni futbalas laŭ sistemo “aŭtuno-printempo”. Kutime oni klarigis tion per klimataj problemoj, kaj tio parte estis prava. Sed foje la sistemo “printempo-aŭtuno” kondukis al absurdaĵoj – ekzemple, CSKA marte ’2010 ludis en kvaronfinalo de Ĉampiona Ligo, kiun (la Ligon) ĝi partoprenis pro sia sukceso en ĉampionado, kiu finiĝis… novembre ’2008! Same pri aliaj kluboj – kiam pasas preskaŭ plena jaro, teamo, kiu ricevis rajton partopreni eŭropan futbalturniron, jam povas aspekti tute alie, kaj sekve reprezenti sian landon ne same bone kiel ĝi povus fari. Do la gvidantoj de la rusia futbalo decidis ion fari ĉi-prie, kaj rezulte la sekva ĉampionado daŭros 1,5 jarojn – ĝi startos sekvamarte kaj finiĝos maje ’2012. La sistemo estos unika – unue ĉiu teamo ludos la kutimajn 30 matĉojn, poste, jam en 2012, oni dividiĝos je du grupoj (lokoj de la 1a ĝis la 8a, kaj de la 9a ĝis la 16a), kaj jam denove ludos inter si por difini ĉampionon kaj malsukcesulojn. Kaj jam ekde aŭtuno 2012 rusiaj futbalaj ligoj jam funkcios laŭ la baza eŭropa sistemo.

La rusia nacia teamo ne partoprenis la sudafrikan mondpokalon, sed tamen en 2010 la landa futbala prestiĝo konsiderinde kreskis – la 2an de decembro FIFA donis al Rusio la rajton gastigi la mondĉampionadon en 2018. Ĉi tiu decido vekis torenton da malkontentaj reagoj en anglia gazetaro (Anglio estis taksata la ĉefa kandidato), sed la amuzaj lamentoj nur pruvis, ke en la moderna mondo oni ĝis nun apenaŭ scipovas digne malgajni, eĉ kiam temas pri futbalo.

Grigorij Arosev (Moskvo)
speciale por La Balta Ondo