Ni ĉiuj scias, kiom modestaj estas tiuj enspezoj, kaj ili certe ne sufiĉos por ilia nuna vivado en Moskvo kaj por grandegaj elspezoj, necesaj por tiu nesimpla operacio. Mi konas ilin ambaŭ jam dum jardekoj kaj scias, kiom memstaraj kaj netrudemaj ili estas, strebante neniuokaze zorgigi aliujn per siaj malfacilaĵoj. Ni – iliaj amikoj – sciis pri la problemo de Halina, sed ne sciis, kiom grava ĝi iĝis nun. Kaj se Aleksander sciigis nin pri ĝi, sekve iliaj propraj rimedoj vere estas ne sufiĉaj.

Sed ni povas helpi al Halina! Ĉi tie gravas ĝuste la vorto povas (anstataŭ ebla vorto “devas”), ĉar nia esperantista komunumo estas ne malmultnombra kaj per komunaj fortoj kapablas solvi multajn problemojn, ankaŭ vivhelpon por tiuj, kiuj senrezerve dediĉis sian vivon por nia kara afero, do – por ni mem.

Mi pretas sendi 50 mil rublojn (1250 eŭrojn) al ilia banka konto. Mi certas, ke Halina kaj Aleksander ne restos solaj fronte al sia malfeliĉo kaj ni kune venkos la problemon kaj plu, kiel ĝis nun, havos inter ni ilin – poresperantajn, aktivajn kaj sindonajn!

Sergej Bronov
prezidanto de Krasnojarska Esperantista Klubo
esperantisto ek de la jaro 1974

La Ondo de Esperanto, 2011, №4–5 (198–199)