PRI LAŬMODA SPRITO
DE LA JARO 1780

Pensadi pri nenio, dubon ĉiam spiti,
Al ĉio doni tuj decidon sen heziti,
Sen multe da kompren’, pri multo babiladi;
Arogi, sed scipovi per arogo flati;
Pliigi belan vanton, en palavro droni,
Al malamik’, amiko per rigard’ imponi
Per afableco brili, sed en ver’ — ignori,
Stultulojn priridante, ilin ja favori,
Kaj ami laŭ profit’, amiki laŭ selekto,
Kovardi en anim’, fieri per aspekto,
El fremda konto vivi kun impres’ nobela,
Stature gravi eĉ en kazo bagatela,
Por akra vort’ ŝercadi ankaŭ pri justico,
Gepatrojn kaj eĉ tronon moki kun malico,
Resume, per supraĵaj diroj interveni,
De ĉiuj studoj sole florojn ŝire preni,
Dishaki nodon, se malligi ĝin ne scias —
Jen kion ofte ni je sprito opinias!

AL MI MEM

Kial, kial mi tumultas,
Ŝarĝas min per oficad’,
Se la mondo min insultas,
Ke plej rektas mia pad’?
Do laboru iu kroma,
Multas saĝa sinjorar’:
Estas propra bon’ pordoma
Kaj enspezo por la car’.
Se mi senutile aĉas
Pro fervoro kaj verem’ —
Al virinoj, muzoj plaĉas
De [Eroto] arda trem’.
Do kun li mi kamaradu,
Manĝu, dormu mi ĝis sat’;
Jes, prefere mi pigradu
Ol suferu pro malŝat’.
En afer’ ne estos brula,
Mi nur gastos ĉe la ver’,
Iĝos oficist’ skrupula,
Pli avidos je moner’.
Tiam ofte, dum matenos,
Ĉarma muzo logos min;
Poste mi en liton venos
Por brakumo de l’ edzin’.

RIĈECO

Se povus ni per riĉaĵaro
Mallongan vivon pli kaj pli
Daŭrigi sen eĉ ajna baro —
Do oron kolektadus mi.
Mi tenus oron akumule:
Se morto venos preni min,
Mi svingus poŝon senskrupule
Por lui vivon el destin’.
Sed se ne povas la trezoro
Aĉeti vivon po moment’,
Do kial pro avid’ je oro
Kvieton nian rompas tent’?
Ĉu ne pli bone estas — vervi
Festene kun amika hom’;
Al junaj belulinoj servi
Sur molaj litoj, en arom’?

MONUMENTO

Mi kreis por etern’ mirindan monumenton,
Pli firman ol metaloj kaj antikva templ’;
Ĝi kontraŭstaros tondron kaj kruelan venton,
Kaj ne detruos ĝin flugado de la temp’.
Ne tuta mortos mi, sed parto mia grava
Evite putron, vivos post la morta hor’,
Kaj dum en univers’ prosperos gento slava,
Kreskados ne velkante mia digna glor’.
Disiros fam’ de l’ Blanka ĝis la Nigra maro,
Super rivera flu’ kaj kampa infinit’;
Memoros ĉiu inter multa la homaro,
Kiel ricevis mi aprezon pro l’ merit’,
Ke plej unua mi per rusa vort’ petoli
Aŭdacis, aklamante virtojn de l’ reĝin’,
La Dion kun tutkora simplo priparoli,
Al caroj diri veron sen humila klin’.
Ho Muzo, ekfieru juste laŭ merito,
Se iu spitos vin — respondu per ignor’;
Kaj propramane, trankvilema sen ekscito
Min kronu per aŭroro de senmorta glor’.

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

La Ondo de Esperanto, 2008, №5

De K. R. aperis kvar poemaroj, prozaĵoj, dramo La Reĝo Judea (Devjatnin tradukis ĝin al Esperanto) kaj kelkaj tradukoj, inkluzive de Hamleto, kiu longe restis la plej bona inter la rusaj tradukoj. Liajn poemojn karakterizas homamo, lirikeco, meditemo kaj melodieco. Pli ol 50 poemoj de K. R. populariĝis kiel romancoj (i. a. de Ĉajkovskij). Lia poemo pri morto de soldato Umer bednjaga v boljnice vojennoj iĝis popolkanto kun pluraj tekstaj versioj – tio realigis lian revon akiri la popolan fidon kaj amon “Ne pro l’ deveno nobla kaj nobela / Nek pro la sang’ de l’ cara dinasti’” sed pro la versoj kiuj “kuracos la turmentojn de l’ funebro / ĝojigos l’ koron de la feliĉul’”.

Per ĉi tiu paĝo, la 22a laŭvice, finiĝas la ciklo Rusa Antologio, kiu aperis en La Ondo de Esperanto ekde julio 2007 danke al la traduka laboro de Valentin Melnikov. Ni planas eldoni la tutan materialon elektronike kun aldono de kelkaj tradukoj, kiuj pro spacomanko ne aperis en La Ondo.

Aleksander Korĵenkov

* * *

En ĉambroj estingiĝis lum’,
      Aromo fluis roza…
Ni sidis benke, sub ombrum’
      de la betul’ branĉoza.

Duope junis vi kaj mi!
      Feliĉis ni senlime
Per la printempa idili’;
      Ni amis tut-anime!

Al ni direktis la krescent’
      Dukorna sian brilon;
Ke ne rompiĝu la silent’,
      Retenis mi babilon;

Okulojn bluajn vi sen vol’
      Mallevis en kvieto:
Pli elokventas, ol parol’,
      La mut-dialogeto.

Mi ne konfesis en real’,
      Pri kio kor’ sopiris,
Sed tion kante najtingal’
      Anstataŭ ni eldiris.

* * *

Ah, tiu nokto belas en sublim’,
Ĝi nin instigas revi kaj sopiri,
      Parolu do… aŭ vi ne povas diri,
      Esprimi tutan plenon de l’ anim’?

En tia nokt’ ne eblas regi sin
El brusto kor’ impetas malgraŭ volo!…
      Silentu, ja senpovas la parolo
      Antaŭ tioma ĉarmo kaj fascin’.

* * *

Se volvas per malvarma ondo
Min la monduma vant’ sen cel’ –
Min stele gvidas tra la mondo
      La amo kaj la bel’.

Al ili ĵuris mi fervore
Kaj ĉiam restos en fidel’:
Varmigas amo min enkore,
      Ĝi – mia viv’ kaj hel’.

Sen lac’, sen pigro, sen enui,
Kuraĝe al la sankta cel’
Impetas mi, por surgenui
      Antaŭ eterna bel’.

* * *

Ho, ne rigardu min tiel esplore!
Koren ne gapu al mi sen diskret’,
Scii penante, mi kion enkore
Gardas ĵaluze en pia sekret’.

Sentoj ekzistas malklaraj: envorte
Ilin ne povas esprimi parol’;
Tial do ili regadas nin forte,
Ĉar la sekret’ restas for en izol’.

Ho, ne koleru, se mi tuthezite
Antaŭ vi mutos kun ŝrumpa statur’:
Kaŝas ĉielo post nuboj evite
Sian profundon de pura lazur’.

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

Ĉi tiuj poemoj aperis en la postkongresa kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/09/romanov/

Majkov ekverkis tre frue kaj en la 21-jara aĝo aperigis sian unuan poemaron, kiun sekvis pliaj poemaroj, dramoj kaj tradukoj. Majkov poeziis plejparte pri la naturo kaj historio; en liaj “verkoj de bono kaj belo” sentiĝas influoj helena kaj malnovrusa. Pro sia skeptika rilato al la okcident-eŭropa kulturo li estis forte atakata de la “progresemuloj”. Multaj liaj poemoj danke al muzikigo de Ĉajkovskij kaj Rimskij-Korsakov estas kantataj ĝis nun. Majkov mortis la 8an (20an) de marto 1897. Al la rusa kulturo kontribuis ankaŭ liaj fratoj: kritikisto Valerian, prozisto kaj tradukisto Vladimir, literaturhistoriisto kaj bibliografo Leonid. (AlKo)

AL PRIAPO

Faris ĝardenon mi; tie sub fagoj disbranĉaj
En frida ombro starigis Priapan statuon.
Li, kultivanto de pacaj ĝardenoj, gardanto
De ĉiuj boskoj, ĝarden-laboriloj kaj floroj,
Donas al junaj arbetoj la forton por kreski,
Dotas per verdaj folioj, per fruktoj sukplenaj.
Ĉe la statu’, el la groto elfalas bruante
Fonto hel-akva, kaj ĝin superŝirmas per branĉoj
Kverkoj, sur tiuj nun turdoj konstruas la nestojn…
Estu indulga, gardanto de l’ paca ĝardeno!
Vi, ho kronita per krono, plektita el vitoj,
El flavaj spikoj, hedero! Disverŝu la benon
Vi malavare sur la laborilojn plej simplajn,
Sur la fosilon, kaj serpon rond-arkan, kaj sokon,
Kaj sur la korbojn, per fruktoj plej dense ŝarĝitajn.

PENSO

Similas helan tagon senperturba viv’
Printemp-diluvon – vivo plena de alarmoj.
Jen tie – sunradi’ kaj ombro de oliv’
Ĉi tie – fulmoj, tondroj, ankaŭ larmoj.
Ho! brilon de printempo volas mi en tut’,
Kaj dolĉon, kaj amaron de la larmogut’!

EPIGRAMOJ

Parolu kun popol’ sen timo lasi tuton –
korupti korteganojn, sed en pleja grad’
la oficulojn. Car’, komencu sen kompat’
Pro ŝtel’ sur Ruĝa plac’ publikan ekzekuton.

Da sentaŭguloj famili’
Per riĉ’ kaj klin’ ceremonia
Regadas super la patri’,
Spitante al leĝaro ĉia,
staradas dense ĉirkaŭ tron’ –
avida mopsa koterio –
kaj simplanimas en rezon’:
“Nur ni ja estas land’ Rusio!”

* * *

Feliĉo?..
Estas vivo-pad’,
laŭ dev’ – obstini en irad’,
spit’al kanajl’, ĉe l’ bar’ ne cedi,
esperi, ami, ankaŭ – kredi.

* * *

Hirundet’ alflugis
El trans maro vasta,
Kaj ekkantis gaje:
Februar’ koleru,
Marto ĉiel mornu,
Estu neĝ’ aŭ pluvo –
Sed printemp’ odoras!

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

Ĉi tiuj poemoj aperis en la julia kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №7.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/09/rusaantologio/

Siajn unuajn poemojn Nikitin publikigis en loka gazetaro en 1849, kaj poste aperis du liaj poemaroj (1856, 1859) kaj granda poemo Fikomercisto (1858), kiujn oni povis aĉeti en la librovendejo kaj legi en la legejo, kiujn li fondis en Voroneĵ. En lia verkaro elstaras poemoj pri naturo kaj pri vivo de simplaj kamparanoj kaj urbanoj. Unuavide senpretendaj, ili tre populariĝis en Ruslando, kaj pluraj el ili – ekzemple, kanzono pri la brava komercisto veturanta el foiro – nun estas konataj “al ĉiu ruso” kiel popolkantoj en multaj versioj, ofte tre foraj de la originalo.

La 37-jara poeto mortis pro ftizo la 16an (28an) de oktobro 1861 en Voroneĵ, baldaŭ post la eldono de la romaneto Ĵurnalo de seminariano (1861). (AlKo)

KAMPO

La kamp’ etendiĝis je onda sateno,
ĉielen kuniĝis la blua ebeno,
kaj jen ora ŝildo sur la duonsfer’ –
la suno brilanta lumegas al ter’;
la vento promenas, samkiel tra maro,
per blanka nebulo vestiĝis montaro,
kun herboj vent’ kaŝe flustretas en val’,
susuras aŭdace tra l’ ora sekal’.
Mi solas… Liberas la pensoj en puro…
Jen mia patrin’ kaj amiko – naturo.
Kaj ŝajne pli helas la viv’ en estont’,
Dum al larĝa brusto, al la vivo-font’
Ŝi min, kiel bebon, almetas, retenas –
Kaj parto de ŝia plenfort’ al mi venas.

al N. D.

Minutojn de trankvilo ne venenu
per antaŭsent’ de perdoj, de la fin’;
ordonon de l’ ĉielo ne divenu:
neŝanceleblas ties leĝ-destin’.

Kaj se jam de lulilo nur kruelon
al vi proponas sorto laŭ fatal’ –
vi, kiel homo, vian altan celon
ne forgesadu en turment-batal’.

* * *

Amik’, ne ploru! Multas tristo
Sen tio jam en mia kor’;
Vi kredu, ke multjara disto
Ne iĝos ĉerko por amor’:
Pelata en ekzil’ dezerta,
Sub prem’ de sorta malfavor’,
Mi ĉiam pie gardos, certa,
Imagon vian en memor’.

* * *

Dum Nevo pompa en border’ granita
briladas diamante en malhel’
Kaj gaje sur pavimo lumigita
preteras min la hom-amas’ sen cel’ –
Do tiam kontraŭvole mi imagas
jarcenton eksan: jen sur marĉa ter’
malriĉa finn’ ĉi tie triste vagas –
id’ de malsanoj, zorgoj kaj mizer’;
Jarcenton, kiam nur nebul’ ĉiama
arbarojn kaj ĉielon kovris plu,
kaj estis tiom trista, senornama
la frida belo de libera flu’.
Mi rememoras kun fiero prava
la krean saĝon de majesta car’,
admire pri l’ kolosa urbo rava –
de Petro la belega trezorar’.

AL LA INFANO

Dezir-angoroj vin ne celas,
Printempas mondo en kviet’,
Kaj sen suferoj ĉiam helas
Naiva sonĝ’ de infanet’.

Senzorga ekster viv-tempesto,
Gajema kiel birdo – jen
En hejmo, en gepatra nesto
Por vi troviĝis la eden’.

Temp’ venos – larmon viŝos mano,
Laboro klinos vin al ter’…
kaj dolĉaj revoj de l’ infano
forvelkos sub rutin-sufer’.

Portante vian krucon deve,
sub ĝia ŝarĝo, je plurfoj’
memoros vi printempon reve,
sed – ne revenos eksa ĝoj’.

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

Ĉi tiuj poemoj aperis en la aŭgusta-septembra kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/08/227ra/

ELEGIO

(laŭ kanto de iu franca poeto)

Jes, mi vin amas, ĉarma kreitaĵ’ tenera,
Vi estas pala stel’ en nuboj de vesper’,
arom’ de rozo, spiro de ventet’ leĝera,
aŭ son’ de trista kant’, sonanta ĉe river’;

Amata kiel sonĝo, dolĉa sinforgeso
Sur mara bordo apud susuranta kan’, –
Sen larmoj, sen ĵaluz’, sen streboj al eksceso;
jen mia am’ al vi – rev’ pri pasinta van’…

Rigardas mi al vi, pasinta emocio
en mian menson venas, forgesita am’,
kaj ĉio longe jam per dub’ mokita, ĉio
de duboj forpuŝita, ne revenos jam.

Senzorga ĝu’ por mi ne estas la destino:
Jen kuŝas antaŭ mi longega morna voj’;
Kaj hastas mi admiri vin, ho infanino,
Almenaŭ por moment’ ripozi de malĝoj’.

1846

POST LEGADO DE ĴURNALOJ

Deprime legas mi la sangoplenajn paĝojn,
kun vortoj pri konfliktoj gentaj, pri minac’ –
samkiel vidas mi deprime la vizaĝojn
en familio, kie regas plu malpac’.

Profunde amas mi Patrujon kaj tutkore
deziras mi, ke ĝi floradu en prosper’,
sed fremdajn gentojn mi ne traktas malfavore,
en mia kor’ ne estas loko por koler’.

Rakonto pri herooj en batal-kruelo
min per ekstazo brula ne vigligas jam;
kaj sendas ardajn preĝojn mi al la ĉielo,
ke al malmolaj koroj nun descendu am’.

Ke pasu tagoj de koler’, malĝoj’ kaj tristo,
ke, en forgeso pri kverel’ kaj malkonsent’,
obee al la alta instruad’ de Kristo,
en unu famili’ kuniĝu ĉiu gent’!

1854

NASKIĜLANDE

Klinas sin malĝoje
Ĉe ravin’ saliko,
Kaj ravino-fundo
Plenas de urtiko.

Orfan tombon flanke
Mi sur kampo vidis:
Sian tristan sorton
Iu mem decidis!

Ŝtipsimile nigras
Fore jen domaĉo;
Ĉu l’ povrul’ devenis
El tiu vilaĝo?

Tie – laborego,
Premo senespera…
Kaj naturo ĉie
Estas plej mizera!

Kavoj kaj montetoj,
Mutas la kamparo;
Super ĝi flugadas
Krie monedaro…

Ŝiras mian koron
Tiu ĉi imago…
Tristas mi fremdlande,
Ankaŭ hejme – plago.

1862

* * *

Savitas jam laŭ via volo
Kor’, laca pro batala streĉ’.
Jen via am’ – por mi konsolo,
Kaj vortoj – la plej sankta leĝ’!
Azilon mornan vi surtere
Transformis tuj al la eden’,
Al viv’ min vekis vi, kaj vere
Redonis la kvieton jen.
Nun mi denove sentas ĝojon,
Rigardas rekte kun aŭdac’,
En viv’ malkovris novan vojon,
Laŭ ĝi rapidas mi sen lac’!

1879

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

Ĉi tiuj poemoj aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2012).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2012, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2012/10/216ra/

Jakov Polonskij ekverkis poemojn en la gimnazia aĝo (sian unuan poemon li montris en 1837 al la estonta imperiestro Aleksandro II), kaj ekde 1840 liaj poemoj aperis en literaturaj gazetoj. Lia unua poemaro estis eldonita en 1844, sekvis pliaj libroj poeziaj kaj prozaj ĝis la kvinvoluma Plena Verkaro en 1896. Precipe populara kaj ĝis nun legata estis lia amliriko, elstara forme kaj enhave.

Multaj el liaj lirikaĵoj iĝis romancoj, muzikigitaj de Ĉajkovskij, Raĥmaninov, Dargomyĵskij, Tanejev kaj aliaj komponistoj, kaj nur malmultaj nuntempaj rusoj scias, ke Kanto de ciganino (“Mia fajro en nebulo…”) estas ne popolkanto, sed lia poemo, verkita en 1853. (AlKo)

VESPERO

La flam’ de velkanta aŭroro
disŝutis fajrerojn ĉiele,
jen maro lumanta scintilas;
sur vojo laŭ bord’ estingiĝas
tintila sonor’ malagorda,
la kanto de gajaj koĉeroj
en densa arbaro perdiĝis,
jen mev’ en nebul’ diafana
ekbrilis kaj tuj malaperis.
Blankŝaŭma tavol’ balanciĝas
Ĉe ŝton’ griza, kvazaŭ lulile
Dormanta infan’. Kiel perloj,
La gutoj de roso freŝiga
Ekpendis sur branĉoj kaŝtanaj,
En ĉiu rosero trembrilas
La flam’ de velkanta aŭroro.

* * *

Aĥ, sur balkon’ – tia belo, karulo! rigardu: en for’ –
Lag’ tie sube lumanta spegulas en lum’ de aŭror’;
Cigno plej blanka langvoras, naĝante en sia medi’,
kaj ne forfuĝos de ĝi – same vi, ho amato, de mi…
Eĉ se pri via medi’ konvinkadas obstine vi min,
Ke estas mondo ĝi, sed ne la ard’ kaj de mi juna sin’!

* * *

Mia kanto, por flui je larĝa torent’,
Ĉielruĝon atendas matene:
ke ne nokta mallum’, sed aŭror’-orient’
speguliĝu en ĝi ardoplene.
Ĉirpu birdoj liberaj, arbaro-dormul’
nun vekiĝu, beligu sin pleje,
Kaj ne ĝenu min strigo per sia ulul’,
Blinda, sidu ĝi fore, denseje.

* * *

Atingis la deksesan jaron
jam apud mi najbarinet’;
Ŝi havas bluan okulparon,
tre strikta tenas ŝin korset’.
“Bonjour!” – al ŝi mi diris foje,
salutis kun respekta klin’.
De tiam, je renkonto nepre
papava ruĝo kovras ŝin.
Kun mi paroli ŝi evitas,
samkiel panjo – tima stat’…
Ho Dio! kial ŝi hezitas?
ne mus’ ŝi estas, mi – ne kat’…
Ve, kaŭzon tute mi ne trovas…

Sinjoroj, sed en ver’ –
tremolo, eĉ se vent’ ne blovas –
per ĉiu tremas folier’.

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

Ĉi tiuj poemoj aperis en la maja kajero de La Ondo de Esperanto (2012).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2012, №5.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2012/05/211rusantol/

En julio 2007 en La Ondo de Esperanto ekaperis la rubriko Rusa Antologio. En ĉi tiu rubriko kelkfoje dum la jaro aperas tradukoj el ruslingvaj poetoj, en pli-malpli kronologia ordo. Ĝis nun en la Rusa Antologio aperis verkoj de 17 poetoj. Ĉiujn aperintajn poemojn tradukis Valentin Melnikov, kaj Aleksander Korĵenkov koncize prezentis la poetojn. En la plej freŝa (novembra) kajero de La Ondo de Esperanto oni povas konatiĝi kun lirikaj poemoj de Afanasij Fet (Foeth) en la Esperanto-tradukoj de Valentin Melnikov.

Kiam oni parolas pri Afanásij Afanásjeviĉ Fet, oni ne povas eviti la implikitajn cirkonstancojn de liaj nomo kaj deveno. Liaj gepatroj estis germanoj: asesoro Johann Foeth kaj Charlotte Becker. En septembro 1820 la graveda 22-jara Charlotte sekrete fuĝis el Germanio kun la 45-jara Ruslanda bienisto Afanasij Neofitoviĉ Ŝenŝin kaj ekloĝis en ties bieno Novosjolki (Mcenska distrikto, Orjola gubernio).

En ĉi tiu bieno la 23an de novembro (Gregorie: la 5an de decembro) naskiĝis la filo de Charlotte, kiu estis ortodokse baptita kiel Afanasij kaj registrita kiel filo de Ŝenŝin. En 1822 Charlotte ortodoksiĝis kaj kiel Jelizaveta Fet edziniĝis kun Ŝenŝin. Sed en 1834 la konsistorio de Orjol decidis, ke, ĉar la knabo naskiĝis antaŭ la geedziĝo, li devas porti la familinomon de sia germana patro, do li iĝis Fet (foje: Fjot) kaj perdis la Ruslandan civitanecon kaj ne povis heredi la nobelecon de Ŝenŝin. Li ricevis hejman edukadon, poste lernis en la germana pensionato en la urbo Werro, Liflanda gubernio (nun Võru en Estonio), kaj en 1838 studentiĝis en la filozofia fakultato de la Moskva universitato.

Kiel 20-jara studento Fet publikigis sian unuan poemaron kaj komencis kunlabori en Oteĉestvennyje zapiski (La analoj de la Patrujo), kie aperis multaj liaj poemoj. En 1845 Fet armeaniĝis kaj servis kiel oficiro ĝis 1858. En la 1850aj jaroj li kunlaboris en Sovremennik (Samtempulo), sed forlasis ĝin pro politikaj kaŭzoj. Pliaj liaj poemaroj aperis en 1850 kaj 1856, kaj la plej bonaj en la unua volumo de lia verkaro (en la dua estis tradukoj) en 1863, kiam li jam aĉetis bienon Stepanovka en la distrikto de sia naskiĝo kaj loĝis tie kun sia edzino Maria el la fama kuracista familio Botkin.

Li fariĝis prosperanta bienisto kaj ofte verkis kontraŭreformajn eseojn en la rubriko El vilaĝo por la konservativa Russkij vestnik (Ruslanda heroldo). En 1873 li rericevis sian familian nomon Ŝenŝin kaj la nobelecon, sed plu subskribis siajn verkojn kiel Fet. En 1881 li aĉetis palaceton en Moskvo, revenis al poezio kaj publikigis kvar volumojn de Vesperaj fajroj. Li forpasis la 21an de novembro (la 3an de decembro) 1892 en Moskvo.

Liaj poemoj elstaras pro la delikata lirikeco kaj muzikeco, bonega kono de la homo, sentoj, naturo, animstato. Precipe famaj estas liaj “senverbaj poemoj” (ekzemple, la du supraj ĉi-paĝe). La poeton de l’ belo pro lia “pura arto” ofte kritikis la “progresemuloj”. Li ankaŭ multe tradukis el la lingvoj klasikaj kaj la germana, interalie, la tutan Horacion kaj Faŭston. (AlKo)

* * *
Bildo rav-serena,
plej amata nun:
Blanka vast’ ebena,
Ronda plena lun’,
Volbo diafana,
Brila neĝo nur,
Kaj de sled’ lontana
La soleca kur’.

* * *

Ŝtorm’ en ĉielo vespera,
bruo kolera de mar’ –
ŝtormo en maro kaj pensoj,
multa turmenta pensar’ –
ŝtormo en maro kaj pensoj,
ĥor’ de kreskanta pensar’ –
nigra nubaro fluganta,
bruo kolera de mar’.

* * *

Mia vitej’ transfenestre kreskadas plej bele,
Lumon forŝirmas. Kaj jen – de la fenestro duon’
Supre kaŝitas en densaj verdaĵoj, kaj inter folioj
Kvazaŭ intence sub vitr’ ekas flaviĝi grapol’.
Kara, sufiĉas, ne tuŝu! Por kio spirit’ de l’detruo!
Vi por vinbero-plukad’ manon etendos al kort’, –
Blankan kaj pufan maneton najbaroj facile rekonos,
Kaj ili diros: ŝi lin kaŝe vizitis en hejm’.

* * *

Ĉio bruas en viv’ multkolora,
Tamen vanas gajec’ de l’ medi’:
Mi sen vi sopiregas, angora,
Vi rideton forportis de mi.
Kaj malofte, nur kiam vesperas,
Post enuoj kaj penoj de l’ tag’,
Via bildo por mi reaperas,
Kaj ridetas mi al la imag’.

* * *

Per kora sango skribatas al vi ĉi asertoj,
Ja, pro l’ disiĝo por ambaŭ doloras la spertoj,
Vanas ja, por malsanul’ al libero aspiri,
Al travivaĵoj malnovaj ne eblas reiri,
Kaj ja en ĉio, nutrinta la amon pasian,
nun pli facilas por ni skoldi unu alian.

Tradukis el la rusa Valentin Melnikov

Ĉi tiu artikolo aperis en la novembra kajero de La Ondo de Esperanto.
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2011, №11 (205).
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2011/10/fet/