Du elstaraj instruistoj akceptis la inviton partopreni: Katalin Kováts (Hungario / Nederlando) kaj Sylvain Lelarge (Francio / Nederlando). La geedza paro jam de 15 jaroj kun granda sukceso gvidas la paroligajn kursojn dum UK, kaj diversajn lingvajn programojn dum Esperanto-aranĝoj. Katalin Kováts estas la redaktorino de Edukado.net, membro de la Akademio de Esperanto, kaj ofta gastinstruisto ĉe NASK. Ŝi instruos en la Supera Nivelo. Sylvain Lelarge estas profesia instruisto pri la franca lingvo, kaj li gvidos la meznivelan kurson – tio estos jam lia dua sperto kiel NASK-instruisto. Lee Miller (Usono), profesia interpretisto kaj unu el organizantoj de NASK, instruos en la Post-Baza nivelo.

Tuj antaŭ NASK samloke okazos la Landa Kongreso de Esperanto-USA, tiel ke oni povu veni por la Kongreso kaj resti por NASK. La kongresaj datoj estos 30a de junio ĝis la 3a de julio 2017. Studantoj por NASK alvenos la 4an de julio kaj foriros la 13an; lecionoj okazos inter la 5a kaj la 12a de julio. Vespere de la alventago, studantoj povos spekti la piroteknikaĵojn en la urbcentro. (La Universitato William Peace estas je la promendistanco de la urbocentro, kaj la piroteknikaĵoj estos videblaj de la kampuso.)

Dum la ok tagoj de instruado, lecionoj okazos matene, sed estos ankaŭ diversaj aliaj aktivaĵoj kaj programoj posttagmeze kaj vespere: prezentaĵoj, esplorado de la belaj muzeoj, butikoj kaj restoracioj de la urbo, ĉio en la piedira distanco de la kampuso. La baza kosto por 8-taga NASK estas $790 ($840 post la 1a de marto), kiu inkluzivas loĝadon, manĝadon, kaj instruadon. Estas aliaj eblecoj por lokanoj, kiuj ne loĝos ĉe la universitato. Petu la registrilon ĉe eddyellen@aol.com aŭ vizitu la retejon: nask.esperanto-usa.org/venonta.

ESF

Kiel ĉiam, ĉi-jare studantoj povis elekti el tri niveloj de kursoj: postbaza, meza kaj supera.

La post-bazan nivelon kune instruis Lee Miller kaj Ĵenja Bondelid, ambaŭ usonanoj. Tiu nivelo celis helpi studantojn, kiuj jam ekkonis la bazajn regulojn de la lingvo, pli bone regi kaj sekvi ilin kaj kuraĝiĝi pri parolado. Sur ĉiu muro de la klasĉambro videblis paperoj montrantaj la literon “N”: memorigiloj pri la akuzativo. Por iomete malpezigi la lecionojn, Ĵenja ankaŭ instigis la klason kanti simplajn Esperantajn kantojn.

Por instrui la mezan nivelon venis Tim Morley de Britujo. Unu el liaj metodoj estis starigi ludojn, kiuj paroligis la studantojn. Intertempe li “kolektis erarojn”, kiujn li aŭdis de la studantoj dum la ludoj. Poste li kaj la klasanoj diskutis la plej oftajn erarojn. Laŭ la sonoj de ridado en la meznivela klasĉambro kaj laŭ la komentoj de la klasanoj ĉe la manĝotabloj, tiu ĉi metodo multe plaĉis al la studantoj.

Bertilo Wennergren, rokmuzikisto kaj aŭtoro de PMEG, venis el Germanujopor gvidi la superan nivelon. Tamen, lia nomo por la nivelo, en kiu mi partoprenis, estis “ĥaosa nivelo”, ĉar li petis ke ni skribu demandojn sur slipoj kaj metu ilin en lian “magian ĉapelon”. Dum parto de ĉiu tago li hazarde elektis slipojn el la ĉapelo, kaj la klaso diskutis la demandojn pri tiklaj detaloj de la Esperanta gramatiko. La klaso ankaŭ debatis diversajn temojn kaj legis tekstojn, en kiujn li antaŭe enmetis gramatikajn erarojn, por trovi, kaj diskuti kiel korekti la erarojn.

Inter la NASKanoj estis kelkaj, kiuj komencis lerni Esperanton per la reta kurso de Duolingo. Hans Becklin, kiu eklernis per Duolingo antaŭ 11 monatoj, sed partoprenis la superan nivelon, ŝatis kelkajn ecojn de la NASKa kurso kiuj mankas en reta kurso kiel Duolingo. Li rakontis: “Duolingo estas kurso kun multe de la angla, en kiu oni povus studi tridek minutojn ĉiutage. NASK estas kurso sen uzo de la angla, kiu daŭras ok horojn dum la tuta tago. Sen NASK mi neniam povus studi kaj uzi Esperanton dum tuta semajno. Mi amikiĝis kun multaj esperantistoj de Usono kaj de aliaj landoj. Nia divido de kulturoj, pensoj, kaj tempo konvinkis min, ke Esperanto vere estas ponto super la memfaritaj muroj en nuntempa vivo”.

Alia interesa grupo inter la kursanoj estis kvin junuloj kiuj aĝis malpli ol 18 jaroj. Ĉe NASK ili devas esti akompanataj de sia patro aŭ patrino. La junuloj donis freŝan, kelkfoje amuzan senton al la pli aĝaj studantoj, kaj ankaŭ mem multe profitis la sperton. Leo Guth, unu el la junuloj, diris: “Mi ĝuegis la kurson! Krom la lerna valoro de la kurso, mi plej amis la homan flankon. Komence, mi estis tre timida renkonti aliajn esperantistojn kaj paroli kune realvive. Sed baldaŭ la aliaj partoprenantoj forigis ĉiom da miaj zorgoj. Ili neniam igis min senti min kiel infano”. Leo esperas vojaĝi al junularaj esperantistaj eventoj en Eŭropo estontece.

Krom la kursoj, aliaj programeroj okazis posttagmeze kaj vespere. Kelkaj el la temoj estis: Esperanto kiel hejmlingvo kun infanoj, la Ruĝa Kruco en Kubo, kartludoj kaj tabulaj ludoj, kaj Usona popolmuziko.

Samtempe kun NASK okazis la Kino-Teatro-Festivalo (KTF), kies ĉefa produkto estis radioprogramo en formo de amuza historia kvizo. Mi rolis en la programo, kaj esperas ke baldaŭ ĝi estos aŭskultebla rete.

Kvankam mi multe lernis, mi plej ĝuis du aferojn ĉe NASK ĉi-jare. La unua afero estis ke multaj homoj kunportis muzikilojn, kaj plenigis la vesperojn per muziko. Ni aŭskultis du koncertojn. La unuan koncerton prezentis multaj kantistoj kiuj kantis por ni kantojn de multaj landoj. La duan prezentis ĉefe Bertilo kaj Ĵenja, kiuj bele kantis ne nur kantojn verkitajn aŭ tradukitajn de Ber- tilo, sed ankaŭ novan Esperantan tradukon, kiun Lee Miller faris de la kanto “When I’m Sixty-Four” de la rokgrupo The Beatles.

La dua afero estis uzi Esperanton tuttage! Simple ludi kartludon, aŭ babili en trinkejo kun bonkoraj esperantistaj amikoj, novaj kaj malnovaj, vere feliĉigis mian koron. Mi ne volis foriri, kaj jam antaŭĝojas pri la kurso en 2017. Jam oni anoncis ke NASK okazos en la sama loko ankaŭ en la venontaj tri jaroj.

Brian Harmon

NASK: energio, gramatiko, muziko

Denove la Nord-Amerika Somera Kursaro (NASK) de Esperanto okazis en Raleigh, la ĉefurbo de la Usona ŝtato Norda Karolino. En la tereno de Universitato William Peace 53 studantoj el Kanado, Kubo, Brazilo kaj Usono studis de la 29a de junio ĝis la 6a de julio 2016.

Kiel ĉiam, ĉi-jare studantoj povis elekti el tri niveloj de kursoj: postbaza, meza kaj supera.

La post-bazan nivelon kune instruis Lee Miller kaj Ĵenja Bondelid, ambaŭ usonanoj. Tiu nivelo celis helpi studantojn, kiuj jam ekkonis la bazajn regulojn de la lingvo, pli bone regi kaj sekvi ilin kaj kuraĝiĝi pri parolado. Sur ĉiu muro de la klasĉambro videblis paperoj montrantaj la literon “N”: memorigiloj pri la akuzativo. Por iomete malpezigi la lecionojn, Ĵenja ankaŭ instigis la klason kanti simplajn Esperantajn kantojn.

Por instrui la mezan nivelon venis Tim Morley de Britujo. Unu el liaj metodoj estis starigi ludojn, kiuj paroligis la studantojn. Intertempe li “kolektis erarojn”, kiujn li aŭdis de la studantoj dum la ludoj. Poste li kaj la klasanoj diskutis la plej oftajn erarojn. Laŭ la sonoj de ridado en la meznivela klasĉambro kaj laŭ la komentoj de la klasanoj ĉe la manĝotabloj, tiu ĉi metodo multe plaĉis al la studantoj.

Bertilo Wennergren, rokmuzikisto kaj aŭtoro de PMEG, venis el Germanujopor gvidi la superan nivelon. Tamen, lia nomo por la nivelo, en kiu mi partoprenis, estis “ĥaosa nivelo”, ĉar li petis ke ni skribu demandojn sur slipoj kaj metu ilin en lian “magian ĉapelon”. Dum parto de ĉiu tago li hazarde elektis slipojn el la ĉapelo, kaj la klaso diskutis la demandojn pri tiklaj detaloj de la Esperanta gramatiko. La klaso ankaŭ debatis diversajn temojn kaj legis tekstojn, en kiujn li antaŭe enmetis gramatikajn erarojn, por trovi, kaj diskuti kiel korekti la erarojn.

Inter la NASKanoj estis kelkaj, kiuj komencis lerni Esperanton per la reta kurso de Duolingo. Hans Becklin, kiu eklernis per Duolingo antaŭ 11 monatoj, sed partoprenis la superan nivelon, ŝatis kelkajn ecojn de la NASKa kurso kiuj mankas en reta kurso kiel Duolingo. Li rakontis: “Duolingo estas kurso kun multe de la angla, en kiu oni povus studi tridek minutojn ĉiutage. NASK estas kurso sen uzo de la angla, kiu daŭras ok tagojn dum la tuta tago. Sen NASK mi neniam povus studi kaj uzi Esperanton dum tuta semajno. Mi amikiĝis kun multaj esperantistoj de Usono kaj de aliaj landoj. Nia divido de kulturoj, pensoj, kaj tempo konvinkis min, ke Esperanto vere estas ponto super la memfaritaj muroj en nuntempa vivo”.

Alia interesa grupo inter la kursanoj estis kvin junuloj kiuj aĝis malpli ol 18 jaroj. Ĉe NASK ili devas esti akompanataj de sia patro aŭ patrino. La junuloj donis freŝan, kelkfoje amuzan senton al la pli aĝaj studantoj, kaj ankaŭ mem multe profitis la sperton. Leo Guth, unu el la junuloj, diris: “Mi ĝuegis la kurson! Krom la lerna valoro de la kurso, mi plej amis la homan flankon. Komence, mi estis tre timida renkonti aliajn esperantistojn kaj paroli kune realvive. Sed baldaŭ la aliaj partoprenantoj forigis ĉiom da miaj zorgoj. Ili neniam igis min senti min kiel infano”. Leo esperas vojaĝi al junularaj esperantistaj eventoj en Eŭropo estontece.

Krom la kursoj, aliaj programeroj okazis posttagmeze kaj vespere. Kelkaj el la temoj estis: Esperanto kiel hejmlingvo kun infanoj, la Ruĝa Kruco en Kubo, kartludoj kaj tabulaj ludoj, kaj Usona popolmuziko.

Samtempe kun NASK okazis la Kino-Teatro-Festivalo (KTF), kies ĉefa produkto estis radioprogramo en formo de amuza historia kvizo. Mi rolis en la programo, kaj esperas ke baldaŭ ĝi estos aŭskultebla rete.

Kvankam mi multe lernis, mi plej ĝuis du aferojn ĉe NASK ĉi-jare. La unua afero estis ke multaj homoj kunportis muzikilojn, kaj plenigis la vesperojn per muziko. Ni aŭskultis du koncertojn. La unuan koncerton prezentis multaj kantistoj kiuj kantis por ni kantojn de multaj landoj. La duan prezentis ĉefe Bertilo kaj Ĵenja, kiuj bele kantis ne nur kantojn verkitajn aŭ tradukitajn de Ber- tilo, sed ankaŭ novan Esperantan tradukon, kiun Lee Miller faris de la kanto “When I’m Sixty-Four” de la rokgrupo The Beatles.

La dua afero estis uzi Esperanton tuttage! Simple ludi kartludon, aŭ babili en trinkejo kun bonkoraj esperantistaj amikoj, novaj kaj malnovaj, vere feliĉigis mian koron. Mi ne volis foriri, kaj jam antaŭĝojas pri la kurso en 2017. Jam oni anoncis ke NASK okazos en la sama loko ankaŭ en la venontaj tri jaroj.

Brian Harmon

Foto de Greg Heartsfield

Ĉi tiu artikolo aperis en la postkongresa aŭgusta-septembra kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №8-9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/08/nask-4

NASK: Lee Miller instruas (Foto: Ellen Eddy)

La 1–8an de julio de 2015 duafoje okazis la Nord-Amerika Somera Kursaro (NASK) de Esperanto en la tereno de Universitato William Peace, en la urbocentro de Raleigh, Norda Karolino. Tiu tereno estas belega: historiaj konstruaĵoj, modernaj klasĉambroj, kaj komforta loĝejo (en kiu loĝis nur la NASK-studentoj kaj teamanoj, vere Esperantuje). Estis varme, sed ne terure, kaj ĉiuj konstruaĵoj estis bone klimatizitaj. La klasĉambroj jam estis pretaj kun komputilo, interreto, projekciilo, kaj sonsistemo. La tereno funkcias komplete per sendrata interreta sistemo.

NASK spertis feliĉan kreskon dum la pasintaj kelkaj jaroj, kaj ĉi-foje venis 57 studentoj, ĉefe el Usono, Latinameriko kaj Kanado. 28 el ili jam partoprenis en pli fruaj jaroj, kaj 29 estis novaj. La kursaro okazas ĉiujare dank’ al la konstanta administra laboro de Ellen Eddy, kiu kapablas solvi preskaŭ ĉiujn problemojn por la partoprenantoj, krom fojaj plendoj pri la vetero. Iu kiu interesiĝas pri la kursaro en 2016 povas kontakti ŝin.

La studentoj lernis en tri niveloj, kiel kutime. NASK dum multaj jaroj ne proponas kurson por komencantoj; oni jam devus scipovi la bazajn elementojn de la lingvo kaj esti preta kompreni instruadon per Esperanto antaŭ ol alveni. En la postbaza nivelo instruis Ĵenja Bondelid, usona instruisto kaj aktoro el la Insulo Vidbeo en Vaŝingtonio. En la meza nivelo kune instruis Lee Miller el Misurio kaj Tim Westover el Georgio; kaj en la supera kurso instruis Paŭlo Gubbins el Britujo konata kaj amata instruisto kiu jam instruis ĉe NASK en Vermonto kaj Kalifornio. Subtene kaj ĉionfarante laboris Hoss Firooznia el Novjorkio en la roloj de helpinstruisto kaj redaktisto de la ĉiutaga revueto La NASKa Fasko.

La ĉi-jara grupo estis aparte vigla kaj partoprenema, kaj ege laborema. Dum mi preterpasis ĉambrojn en la dormejo mi ofte vidis homojn ĉe la skribotabloj diligente studantaj. En la meznivela kurso, ekde la unua tago mi havis la senton: “Ho, tiu grupo vere ne bezonas instruiston; ili tute kapablas instrui sin mem”. Kaj eĉ en la manĝejo kaj survoje al lecionoj ĉiuj parolis Esperanton.

Pro tio ke samtempe okazis kune kun NASK la Kino-Teatro-Festivalo (KTF), ne estis tiom da ekskursoj kaj prezentadoj kiel kutime. Multaj NASKanoj partoprenis en la KTF kaj ties projektoj kaj prezentadoj, kaj tiel profitis de ambaŭ programoj.

Ok-taga kurso estas sufiĉe mallonga. Homoj venas, kaj esperas “perfektiĝi” pri Esperanto dum NASK. Vere, ne eblas… mi dirus senhezite ke post pli ol 40 jaroj en Esperantujo mi ankoraŭ ne “perfektiĝis”, sed simple survojas. Sed ĉiu kiu partoprenis en NASK 2015 ne nur survojas, sed progresis. Kaj progreso, ne perfekteco, estas la signo de sukceso.

Lee Miller

Ĉi tiu artikolo aperis en la postkongresa kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/08/nask-2/

NASK en Raleigh: Fabjo Monteiro el Brazilo prezentas siajn filmojn de “Globeto – interreta televido”. (Foto: Hoss Firooznia)

NASK 2013 estis luma fasko el kulturo, amuzaĵo kaj amikeco, okazinta de la 26a de junio ĝis la 5a de julio meze de la urbo Raleigh en la usona ŝtato Norda Karolino.

Mi estas tre feliĉa pro mia decido partopreni en tiu prestiĝa kursaro jam longedaŭra, komencita en la jaro 1969 kaj daŭre okazigata de la fonduso Esperantic Studies Foundation. Ĝi estis mirinda okazo por praktiki nian lingvon. Partoprenis ĉirkaŭ 50 homoj, ĉefe el Usono, sed ankaŭ el Aŭstralio, Barato, Brazilo, Ĉilio, Kanado, Kolombio, Koreio, Kubo, Germanio kaj Meksiko. Tamen ne gravis la deveno: ni ĉiuj estis anoj de granda familio ligita de frateca amo! Mi ĝoje amikiĝis kun multaj homoj, kaj mi sentis min hejme.

La etoso estis tre agrabla. La universitato William Peace estas vera paradiza ĝardeno: belega, arboplena, silenta. Krome moderna kaj komforta. Ni havis bonan manĝaĵon: matene, tagmeze kaj vespere.

La postbazan kaj meznivelan kursojn instruis Lee Miller kaj Derek Roff. Mi frekventis la superan kurson, gvidatan de la klera kaj entuziasma d-ro José Antonio Vergara. Mi estas ravita pro la kurso kaj pro la fakto, ke la amindaj usonanoj serioze studas kaj parolas Esperanton!

Grava temo de nia kurso estis diskuto pri la rolo por Esperanto en la moderna mondo. Interalie ni analizis eseojn de Trevor Steele (Ĉu malesperi?, LOdE, 2011, №10), José Antonio Vergara (Esperanto estas multe pli valora ol speco de malangla aŭ identecofonto de supozata “popolo”, LOdE, 2011, №11) kaj Jorge Camacho (La zombia lingvo, aperinta en Libera Folio).

Menciinda estas la mojosa ĵurnalo La NASKa Fasko, kiu aperis ĉiutage dum la kursaro kaj legeblas en la kursretejo ĉe http://lodestone.org/nask. Ankaŭ menciinda estas la ĉarma flago de Esperanto sur la pordo de mia dormoĉambro: ĝi estis manfarita de samideanino Mar Cardenas. Sur la flago videblas mia nomo per orumitaj literoj! Tre emocie!

En la liberaj posttagmezoj ni faris ekskursojn tra la urbocentro, vizitis interesajn muzeojn kaj spektis artfajraĵojn okaze de la datrevenfesto de la sendependiĝo de Usono. Dum la artaj vesperoj ni multe amuziĝis per filmoj, kantoj, ludoj. Ni do havis tre bonan tempon dum la neforgesebla NASK 2013!

Maria Nazaré de C. Laroca

Ĉi tiu artikolo aperis en la aŭgusta-septembra kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/08/227nask/