La 28an de julio 2016 Vladimir Putin enoficigis Jevgenij Ziniĉev kiel provizoran plenumanton de la guberniestaraj taskoj. Ziniĉev estas enigma figuro, oficiro el la sekurecservo, ano de la prezidenta gardoservo. Ĵurnalistoj malmulton sciis pri li, eĉ ne lian kleron (la temo pri klero kaj disertacioj lastatempe populariĝis en Ruslando). La kontaktoj kun li estis tre limigitaj, kaj la unua gazetara konferenco daŭris 49 … sekundojn. Sed okazis nova surprizo – post iom pli ol du monatoj la 6an de oktobro prezidento Putin akceptis la peton de Ziniĉev pri eksiĝo pro familiaj cirkonstancoj.

Post la demisio de Ziniĉev la guberniestran postenon en Kaliningrado okupis la 30-jaraĝa Anton Aliĥanov, antaŭe laborinta en la ministerio de justico (2010-2013) kaj ministerio de industrio kaj komerco (2013-2016) en Moskvo. Pli ol unu jaron li estris la registaron de Kaliningrada regiono. Li iĝis la plej juna regiona gvidanto en Ruslando. Aliĥanov naskiĝis la 17an de septembro 1986 en Suĥumi, tiam en Abĥaza Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko. Li finis Ruslandan Ŝtatan Impostan Akademion. Kandidato de ekonomiaj sciencoj. Anton Aliĥanov estas edziĝinta, patro de du infanoj.

Dum la renkontiĝo kun la prezidento de Ruslando, Aliĥanov prezentis la ĉefajn taskojn:

• Finpretigo de la leĝo pri ekonomia evoluo de Kaliningrada regiono, kies statuso de libera ekonomia finiĝis ĉi-jare;
• Problemoj de transporta atingebleco, interalie, starigo de prama linio al la granda Ruslando kaj subvenciado de aviaj flugoj;
• Energetika sekureco de la regiono;
• Okazigo de la Piedpilka Mondpokalo en 2018.

Ne malpli populara interreta novaĵo iĝis informo pri alia eksa Kaliningrada guberniestro Georgij Boos, kiun oni memoras pro la bonega Ĉemara Rond-ŝoseo, ekkonstruita dum lia oficperiodo. Do, al Boos naskiĝis filo. Ĉu vere grava novaĵo pri la sepa infano de Boos? Jes, ja estas la unua filo post ses filinoj naskiĝintaj en tri geedzecoj.

Halina Gorecka

Legu ankaŭ

Halina Gorecka: Nikolaj Cukanov, la kvina estro de la regiono

Fonto: Radio Esperanto, podkasto 39, 9 okt 2016.

En februaro oni eksciis, ke “Rusia sekcio de laborgrupo de UEA pri Esperanto en la BRICS-landoj” skribis al prezidento Putin kaj ĉefministro Medvedev por pledi, ke Esperanto transprenu la rolon de la angla en la komunikado inter la BRICS-landoj, precipe Ruslando, Brazilo kaj Ĉinio. Kun aplomba memfido la aŭtoroj de la letero promesis “ĉian eblan helpon” en kunmetado de agadplano por atingi tiun celon. Ili aŭguris, ke el ĝia realigo sekvus kresko de la prestiĝo de Ruslando en la mondo kaj ĝia liberiĝo el la dependeco de Okcidento, al kiu la angla lingvo katenas ĝin kaj la aliajn landojn de BRICS.

UEA distanciĝis de la letero kaj anoncis, ke ĝi tute ne havas laborgrupon pri Esperanto en BRICS-landoj, kaj ke tial ankaŭ ne povas ekzisti ĝia sekcio en Ruslando. Aparte rimarkinde estas, ke la unua subskribinto de la letero estis Miĥail Ĉertilov, unu el la kotizperantoj de UEA en Ruslando. Oni ankoraŭ ne scias, ĉu UEA konsideras disciplinajn agojn kontraŭ li pro nerajtigita uzo de ĝia nomo por ŝajnigi, ke la letero apogas sin al aŭtoritato, kiu eĉ havas konsultajn rilatojn kun UN kaj Unesko, kion ili emfazis tuj en la unua alineo. Se UEA eĉ ne riproĉas Ĉertilov, kiu en la asocio plenumas nur teknikan taskon sen rajto paroli en ĝia nomo, ankaŭ aliaj esperantistoj povos senti sin liberaj glui la nomon de UEA sur siaj fantaziaj proponoj al naciaj kaj mondaj gravuloj kaj organizaĵoj. Por gardi sian aŭtoritaton en la movado UEA devus zorgi, ke en ĝia nomo elpaŝu nur tiuj, kiuj havas la rajton je tio. Aliaj estu ĝustatempe haltigitaj, kaj se tio ne eblas, oni apliku kontraŭ ili taŭgajn agojn ekde riproĉo ĝis eksigo.

La letero atestas pri granda politika naiveco kaj verŝajne eĉ ne atingos tion, kion atingis Probal Dasgupta. Antaŭ kelkaj jaroj li pioniris pri simila korespondado, skribante al ĉiuj ŝtatestroj de la landogrupo, kiun Ĉertilov k. a. revis konkeri nur tra Putin kaj Medvedev. La tiama prezidanto de UEA ricevis ĝentilan respondon el Brazilo fare de iu kancelaria oficisto, kiu nome de prezidento Lula esprimis ties laŭdiran konsenton, ke Esperanto estas bela afero. Dasgupta almenaŭ havis la rajton sendi leterojn nome de UEA, eĉ se nur por perdi tempon.

Finvenkisma revpensado kaj primitiva desuprismo firme persistas inter esperantistoj. Realismo kaj aferkono fremdas, kiam ili sturmas por persvadi politikistojn.

Antaŭ la enoficiĝo de Obama oni kolektis subskribojn, por ke li enkonduku Esperanton en usonajn lernejojn. La iniciatinto estis por momento aklamata kiel heroo de la movado, kvankam li ne sciis, ke en Usono la prezidento ne okupiĝas pri tiaj aferoj.

Eĉ kiam ŝtatestro mem estas esperantisto, li ne sukcesas semi realismon ĉe siaj samideanoj. Prezidento Franz Jonas admonis en la Viena UK en 1970, ke esperantistoj fidu sian propran forton kaj ne atendu ion de politikistoj, ĉar “se la Esperanto-movado estas forta, la oficialaj institucioj de si mem agnoskos ĝiajn gravecon kaj signifon.” Intertempe la lingvo kaj ĝia movado perdis multon de sia forto, ĉar esperantistoj nombras nun malpli ol antaŭ 45 jaroj. La vortoj de Jonas tre aktualas, sed ju malpli multaj ni iĝas, des pli niaj zelotoj leteras al prezidentoj.

Komitatano Z

Legu kelkajn pli fruajn Vortojn de Komitatano Z:

Aŭskultante ĉe la Ronda Tablo
Fieron sentu ni interne
Esperanto plej gravas – kaj unue Esperanto
Ricevinte la revuon de Valle
Atendante la revuon de Valle
Ĉu io nun estas nova?
Antaŭraporto el Rejkjaviko
De B al Buller
Al pli azia estonteco de UEA
Survoje al la Fettes-erao
Hundoj bojas, karavano vojas
Lingvaj dorsosakuloj

Ĉi tiu artikolo aperis en la aprila-maja kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №4-5.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/04/kz-10/

Estas malfacile recenzi libron, kiu ekster la esperantista mondo furoras kaj eĉ iĝis “Libro de la Jaro” en Finnlando. Aparte elstarigas ĝin ankaŭ la fakto, ke ĝi estis publikigita en Esperanto dum ĝi restas aktuala, samjare kun la alta agnosko en Finnlando – ni ĉiuj ŝatus, ke nia Esperanta libra merkato estu tia, kun pli da nebeletraj libroj pri aktualaj temoj.

La libro de Kalle Kniivilä Homoj de Putin estas verkita fare de fakulo pri Ruslando kaj Sovetunio, kiu loĝis en la lando en la fruaj 1990aj jaroj kiel ĵurnalisto de finna gazeto kaj kiu daŭre sekvas la eventojn tie, regule verkante por la sveda gazeto Sydsvenska Dagbladet kaj por sia trilingva blogo. Por prepari la libron pri tiuj, kiuj voĉdonas por Putin en ruslanda provinco, Kniivilä faris vojaĝon tra kelkaj urboj, multe helpis lian verkadon la esperantistaj amikoj, kiujn li mencias en la danka parto.

Tamen la libro ne plaĉis al mi. Mi ne ŝatas la stilon, en kiu ĝi estas verkita – kiam ĵurnalisto intervjuas buŝe homojn kaj poste skribe komentas. Tio kaŭzas la impreson, ke homoj eraras, ne scias la faktojn, tro simpligas aŭ simple stultas, dum la ĵurnalisto scias la veron, posedas la ĝustan moralon, scias la plej taŭgajn prioritatojn ktp. En la epoko de Vikipedio tia manko de neŭtraleco okulfrapas, libreca skriba argumentado kontraŭ la kafume parola rezultas en evidente tro neegala dialogo.

Krom la elektita ĝenro, kiu jam donas al la verkanto multe da tereno por puŝi sian vidpunkton surfone de nesaĝaj intervjuatoj, Kniivilä ne hezitas pri uzo de beletrecaj pritaksaj terminoj kiel “soveta imperio”, “trono [de Putin]” kaj similaj.

Eĉ pli, foje la ĵurnalisto simpligas argumentojn de intervjuitoj: ekzemple la menciita fakulo pri la tjurkaj lingvoj Lebedev hazarde estas mia konato, mi ankaŭ abonas lian blogon, de kie mi scias, ke lia rezonado certe estas pli komplika ol “ekonomio prosperas, ĉar, vidu, mi ĵus aĉetis uzitan aŭton”. Mi ne konas la ceterajn protagonistojn en la libro, sed tiu sola simpligo ruinigas la impreson pri ĉiuj intervjuoj – mi supozas aŭtoran elektemon ankaŭ en ili.

Kvankam Kniivilä kun ŝato kaj respekto traktas la intervjuitojn, ne mokante ilin rekte, foje li permesas manipuladon de logiko: en p. 59 li esprimas certecon, ke malafabla blasfemanto en la fervoja stacio certe ne povas havi opoziciajn vidpunktojn (malagrablaj senkleraj personoj voĉdonas por Putin, konkludus neatenta leganto, kvankam tio ne estas skribita rekte).

Alipaĝe Kniivilä citas virinon rakontantan pri suferoj de la 1990aj: li permesas la leganton preskaŭ kunplori pri tiu historio kaj preskaŭ kompreni la kontentiĝon de pluraj ruslandanoj pri la ŝanĝoj kompare al tiu periodo, sed fine de la ĉapitro ni ekscias, ke la virino, kiu bedaŭras pri la soveta ŝtato, estas filino de generalo (p. 27). En tiu loko eĉ mi, kritika leganto kaj ruslandano, pensis: “Damne kion vi scias pri la suferoj de 1990aj en Moskva familio de generalo!” Tio postlasis malagrablan senton, ke oni manipulas miajn emociojn.

La libro estas legata malfacile pro okul-eltira kompostado: dum estas multe da spaco ĉirkaŭ la teksto, la malgrandaj literoj kungluiĝas ie meze. La lingvaĵo tamen kompensas tion – Kalle Kniivilä estas profesia verkisto, li ankaŭ multe verkas en Esperanto, pro kio liaj tekstoj estas tre fluaj kaj agrablaj (tian percepton povas kaŭzi ankaŭ la kutimo legi liajn tekstojn en Libera Folio). Li ne nomas prezidenton “prezidanto”, ne eksperimentas pri vortuzo, tamen li ankaŭ trovas tre lertajn tradukojn por pluraj nocioj. Malgraŭ la tempe streĉa preparo de la eldono, nur tre maloftaj komposteraroj troveblas, kiel “strado” anstataŭ “strato” aŭ misgramatika “distanciĝis sin” (p. 73). Kelkaj ne tre precizaj tradukoj el la rusa eble estas nur stilaj movoj – kiel la citita reklama epiteto “gorod izobilija” pri Moskvo estas tradukita “urbo de superfluo”, tio taŭge por la tuta kunteksto minore finas la ĉapitron; fakte temas pri urbo “de prospero/abundo”.

Legante la libron, oni povus pensi, ke nur protestantoj kaj volontulaj kontrolantoj savas la landon de totalismo, dum la potenco plurfoje montris, ke ĝi povus esti pli severa en siaj agoj, se veni al totalismo estus la vera intenco. Do ĉe la leganto povas aperi la “mi-ne-kredas-tion” impreso. Tiel guberniestroj iĝis plurloke elekteblaj, la popola kontrolo super elektoj iĝas pli kaj pli vasta, la nova registroregularo ebligis aperon de pluraj novaj politikaj partioj, interreto estas kontrolata multe pli milde ol en aliaj landoj kie oni praktikas tian kontrolon ktp. Sed mi ne estas politologo kaj emas koncedi, ke la pesimismo de Kniivilä venas pro pli granda scio.

Post jaroj da vikipedia sperto estas malfacile legi libron tute sen referencoj. Foje ĉe iu frazo estas menciita fonto (kiel la esploro de Martin Kragh, p. 63), sed plej ofte la aŭtoro lasas siajn konstatojn en la vakuo, eble ĉar tiel ili aspektas pli aksiomece. Por iuj en Ruslando tia verkomaniero povas rememorigi pri la aserto de Obama, ke “Ruslando produktas nenion [krom nafto, kiu fluas mem]”. Kelkaj fontoj estas en la librofina Noto de la aŭtoro, ili estas menciitaj meze de la teksto pri tio, kial kaj kiam Kalle Kniivilä ekinteresiĝis pri Ruslando. Mi konsilus de tiu lasta noto komenci legadon de la libro.

La libro estas leginda. Unue, ĝi estas malofta fenomeno en nia libra merkato: aktuala nebeletra libro, aperinta samtempe en kelkaj lingvoj. Due, homoj kun antaŭjuĝoj kontraŭ rusoj, Putin aŭ io ajn el tiu temaro trovos en ĝi faktaron por iom pli firme bazi siajn juĝojn (mi jam vidis fejsbukajn komentojn, kiuj uzas la libron tiamaniere). Trie, por homo senpartie interesiĝanta pri Ruslando ĝi certe povas doni reliefan impreson pri la homoj, kiuj loĝas ĉi tie, pri iliaj vivmotivoj, kaj ankaŭ pri la valoroj kaj prioritatoj de la aŭtoro. Por ruslandaj legantoj la libro povas rakonti iom pli detale pri tio, kiel ni aspektas elekstere.

Vjaĉeslav Ivanov

Ĉi tiu recenzo aperis en la januara kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №1.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/12/recenzo-47/

Ĉi-foje la unua en la listo estas la 61-jara Ruslanda prezidento Vladimir Putin. Li iĝis la plej influa teranto pro sia agado enlanda kaj pro la sukcesoj en diplomatio. Estis ĝuste Putin, kiu trovis la kompromisan solvon de la Siria problemo kaj evitigis eksteran invadon en ĉi tiun landon. La decidon de Forbes influis ankaŭ tio, ke Putin solvis la aferon Snowden, kiu kaŭzis multajn problemojn por la Usonaj sekretservoj kaj por tiuj ŝtatoj, al kies gvidantojn Joseph Snowden turnis sin por subteno.

Sub la kontrolo de Vladimir Putin plu restas grandega nuklea armilaro, voĉo de la Sekureckonsilio de UN kaj grandaj rezervoj de gaso kaj nafto. Putin plu gvidos Ruslandon ankoraŭ dum pli ol kvar jaroj kaj povos poste kandidatiĝi por plia sesjara prezidenteco.

La 52-jara Usona prezidento Barack Obama sinkis el la pasintjara unua loko al la dua ĉefe pro tio, ke ĉi-aŭtune li ne sukcesis konvinki la kongreson (la Usonan parlamenton) pri sia financa plano: rezulte multaj ŝtataj instancoj restis sen financo kaj ne funkciis dum du semajnoj. Tamen Obama plu gvidas la plej potencan ekonomian kaj militfortan regnon en la mondo.

La trian lokon en la listo de Forbes havas la ĝenerala sekretario de la Komunista Partio de Ĉinio kaj prezidento de Ĉinio, 60-jara Xi Jinping.

Sekvas en la listo: (4) Papo Francisko, (5) Germania kanceliero Angela Merkel (la plej influa virino en la mondo), (6) fondinto kaj direktorarestro de “Microsoft” Bill Gates, (7) prezidanto de la Usona federacia financa rezervo Ben S. Bernanke, (8) Saud-Arabia reĝo Abdullah bin Abdul Aziz, (9) prezidanto de la Eŭropa centra banko Mario Draghi kaj (10) Michael Duke – direktoro de la giganta venda kompanio Wal-Mart Stores.

En la listo estas 72 politikistoj, financistoj, entreprenistoj kaj sociaj agantoj (unu persono por 100 mil teranoj). La ranglisto estas ĉiujare kompilata surbaze de pluraj kriterioj, inter kiuj estas la nombro de influataj homoj, kontrolata aŭ administrata financo, kaj la aktiveco de la uzado de la potenco.

Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton:
La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/10/forbes-2/

Laŭ la ricevitaj elektoprotokoloj, la voĉoj al la kvin kandidatoj estis donitaj jene:

Vladimir Putin: pli ol 45,60 milonoj da voĉoj (63,60%)
Gennadij Zjuganov: pli ol 12,31 mln (17,18%)
Miĥail Proĥorov: pli ol 5,72 mln (7,98%)
Vladimir Ĵirinovskij: pli ol 4,45 mln (6,22%)
Sergej Mironov: pli ol 2,76 mln (3,85)

Sekve, la 59-jara kandidato de la partio Unueca Ruslando Vladimir Putin, ricevinta preskaŭ duoble pli da voĉoj ol ĉiuj ceteraj kandidatoj kune, estas elektita kiel la prezidento de Ruslando por 2012-2018. La rivalaj kandidatoj Ĵirinovskij, Mironov kaj Proĥorov agnoskis la balot-rezulton valida kaj gratulis Vladimir-on Putin okaze de la venko en la baloto, sed la gvidanto de la Komunista partio, Gennadij Zjuganov, deklaris sian malkonsenton kun la rezulto.

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2012/03/putin

Vladimir Voljfoviĉ Ĵirinovskij: 65-jara prezidanto de la Liberal-Demokrata Partio de Ruslando;

Gennadij Andrejeviĉ Zjuganov: 67-jara prezidanto de la Centra Komitato de la Komunista Partio de Ruslanda Federacio;

Sergej Miĥajloviĉ Mironov: 59-jara prezidanto de la konsilio de la deputitaro de la partio Justa Ruslando;

Miĥail Dmitrijeviĉ Proĥorov: 46-jara entreprenisto, miliardulo;

Vladimir Vladimiroviĉ Putin: 59-jara prezidanto de la partio Unueca Ruslando.

La 10an de februaro 2012 la Ruslanda Centro de opiniesplorado (VCIOM) aperigis la plej freŝajn informojn pri la populareco de la kandidatoj surbaze de la esplorado de 1600 personoj en 138 Ruslandaj loĝlokoj. La esplorado okazis la 4-5an de februaro. La statistika eraro en tiu samplo ne superas 3,4%.

La demando estas: se la venontan dimanĉon okazos prezidento-elektado, por kiu el ili vi donus vian voĉon.

Evidentiĝas, ke la populareco de Putin kaj Proĥorov plu kreskas, Ĵirinovskij kaj Zjuganov konservas sian popularecon je pli malpli stabila nivelo, kaj Mirovon klare perdas sian popularecon.

Laŭ la aldonaj demandoj oni scias, ke la subteno al Putin estas prezipe granda inter la loĝantoj de urbetoj kaj vilaĝoj (56-59%). Sian voĉon pretas doni por Zjuganov moskvanoj kaj peterburganoj (13%) kaj malriĉuloj (17%). Ankaŭ Ĵirinovskij havas plej multajn subtentojn inter la ĉefurbanoj (15%), sed precipe ne inter la malriĉaj, sed inter bonstataj personoj (11%).

La respondoj en la kvin sinsekvaj opiniesploroj:

Laŭ gazetara komuniko de VCIOM

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2012/02/216

La unua en ĉi-jara listo de Forbes estas la 50-jara Usona prezidento Barack Obama, kiu okupis la duan lokon pasint-jare. Li estas la unua, ĉar, klarigas Forbes: “Usono sendispute restas la plej potenca lando en la mondo, kun la plej granda kaj la plej noviga (inovacia) ekonomio, kaj kun la plej mortiga armeo”, kaj ĉar “la sola legitima rivalo de Obama por la titolo, la pasintjara numero 1, prezidento de Ĉinio Hu Jintao, perdis ĉi-jare sian influon pro la informo pri la balfaŭa eksiĝo el la gvidaj postenoj.

La influo de la 59-jara Ruslanda ĉefministro Vladimir Putin kreskis, kaj li promociiĝis de la pasint-jara kvara al la dua loko ankaŭ pro tio, ke la nuna Ruslanda prezidento Dmitrij Medvedev deklaris, ke li ne rekandidatiĝos por la prezidanteco de Ruslando, kaj ĉi tiel Medvedev fakte malfermis la vojon al sia mentoro Putin al la prezidantiĝo en Ruslando post la venont-jara balotado.

La pasintjara plej influa persono en la mondo, la 68-jara Ĝenerala sekretario de CK KPĈ kaj prezidento de Ĉinio Hu Jintao, pro lia atendata demisio estas nun nur la tria.

La kvara plej influa persono en la mondo, laŭ Forbes, estas la 57-jara Angela Merkel, la kanceliero de Germanio, la plej potenca Eŭropa lando kaj “de faĉto” gvidanto de Eŭropo.

La kvar unuajn lokojn okupas politikistoj, sed la kvina estas la 56-jara entreprenisto Bill Gates – la fondinto de Microsoft kaj unu el la plej riĉaj teranoj.

Sekvas en la listo:
6. Abdullah bin Abdul Aziz al Saud, reĝo de Saud-Arabio
7. Papo Benedikto la 16a
8. Ben Bernanke, gvidanto de la Federala rezerva sistemo (t.e., la centra banko) de Usono
9. Mark Zuckerberg (Usono), fondinto de la populara socia retejo Facebook.
10. David Cameron, ĉefministro de Britio.

Inter la dek plej influaj personoj en la mondo estas naŭ viroj kaj nur unu virino, kvar usonanoj kaj ses alilandanoj. La plej juna en la dekopo estas la 27-jara Zuckerberg (pasint-jare li estis nur kvardeka), kaj la plej maljuna – la 87-jara Saud-Arabia reĝo.

Krom Putin en la 70-persona listo de potenculoj estas nur du ruslandanoj: la Ruslanda prezidento Dmitrij Medvedev estas nur la 59a, kaj la uzbeka oligarĥo Aliŝer Usmanov estas la 70a, la plej lasta.

La nova ponto en Kaliningrado estas jam preskaŭ komplete kontruita.

La restado de Putin en Kaliningrado, la ĉefurbo de la plej malgranda regiono de Ruslando, estis labora kaj rutina. Oni scias, ke ĝuste en la Kaliningrada regiono la reganta partio Unueca Ruslando estas la malplej populara inter ĉiuj Ruslandaj regionoj – ĝin subtenas nur 27% da kaliningradanoj. Ekster la gravaj taskoj la ĉefministro ja vizitis la naskejon, en kiu li konatiĝis kun Jelena Nikolajeva kaj prenis sur siajn manojn ŝian filon Petro, kiu estas inter kelkaj infanoj, al kiuj UN donis la honordiplomon kiel al la sepmiliarda terano. Li ankaŭ vizitis finkonstratan ponton trans Pregola, kiu estas konstruata ekde Sovetunia tempo.

Kiel kutime, la vizito de tia gravulo kaŭzis plurlokajn vojŝtopojn en la urbo.

Kurioze, dum la renkontiĝo kun emeritaj armeanoj, unu el la pensiiĝintaj oficiroj nomis la ĉefministron “ŝtatestro”, ĉu misparolo, flato, aŭ konstato de la reala situacio en Ruslando?

AlKo

Iutempe mi faris prognozon pri ebla rivaliĝo inter Dmitrij Medvedev kaj Vladimir Putin. Post ok jaroj de sia rego Putin devis havi laŭleĝan paŭzon, kaj tiu paŭzo personiĝis tiumomente en lia teamano Medvedev. Putin preferis lin el la duo antaŭelektita, kie alia kandidato — Sergej Ivanov — ŝajnis al la prezidento pli danĝera en perspektivo. La celo de la interprezidentecano estis simpla kaj maksimume klara — gardi la lokon kaj konservi ĝin ĝis la reveno de Putin.

Sed, kiel mi diris en la komento, la loko de prezidento subhavas certan rezervon, kiu kapablas ŝanĝi la situon. Tiu rezervo estas neniel mistera. Vole-nevole eĉ la plej obeema prezidento devas selekti teamon, vole-nevole li ĉirkaŭigas sin per rondo de konsilistoj, raportistoj, administristoj, servistoj kaj ĉambristoj. Kaj iom post iom tiu teamo akiras trajtojn de memstara eco kaj aĵo kaj ekhavas siajn proprajn interesojn. Kaj plej koncize tiu sumo de interesoj esprimiĝas en la formulo “Der Wille zur Macht”. Tia volo al povo neeviteble direktas la teamon puŝi la marioneton al memstara politiko. Tiel, iom post iom, obeema anstataŭanto ŝanĝas la psiĥologion kaj iĝas konkuranto.

Eble, “Der Wille zur Macht” estas iom tro forta esprimo, sed ni povas diri simple — la instinkto de memprotekto, kaj nenio ŝanĝiĝos en la esenco.

Nun ni povas vidi klaran realigon de tiu fatala dispozicio.

La unuaj signaloj de ankoraŭ kaŝita konflikto en la dueto Putin-Medvedev aperis antaŭ unu jaro, kiam politikaj simulantoj opoziciaj en la parlamento komencis subite en publiko esprimi malkontenton pri la konduto de la reganta partio en tiamaj lokaj reelektoj. Sekvis mitingo de “unuiĝinta opozicio” en Kaliningrado, kaj tuj — paŭzo, ĉar tiu neatendite ampleksa mitingo ŝajnis minaci la stabilecon politikan.

Kaj jen, ĉi-aŭtune, nova sismo de subtera streĉo: kaj surface oni observas la ostracismon de Jurij Luĵkov.

Luĵkov, membro de la teamo de Putin, estis la tria ĉefa figuro en la Nova Ruslando. Urbestro dekokjara de Moskvo, li opiniis sin neŝancelebla elemento en la putinista tektoniko de la povo. Lia falo evidentigis novan bilancon de fortoj.

La teamo de Putin ne rapidas kapitulaci. Sed oni devas konstati, ke ĝi perdis la iniciativon kaj kontentiĝas per propagandaj manipuloj televidaj kiuj celas-recelas sugesti al la publiko la saman bildon de la potenca politikisto Putin: Putin en aviadilo, Putin en bolido de “Formulo 1”… la eterna ripeto sen aludo de antaŭa efekto.

Jam oni eĉ ridas.

Kaj rido… rido estas komenco de la fino politika.

Alen Kris

La Ondo de Esperanto, 2010, №12 (194)