Marcin Nosal naskiĝis en 1969 en Sieradz (Lodza vojevodio), studis politologion en la Varsovia universitato. Laboris en la Pollandaj ambasadoj en Londono kaj Kiŝinevo, estis la dua kaj la unua sekretario en la Eŭropa departemento de la Ministerio de eksterlandaj aferoj. Ĝenerala konsulo en Kaliningrado ekde la 24a de marto 2014.

Kiel vi iĝis diplomato?

Mi estas profesia diplomato, preskaŭ dudek jarojn mi laboras en la Ministerio de eksterlandaj aferoj. Unue mi studentiĝis en la Moskva universitato de eksterlandaj rilatoj, post unu jaro mi transiris al la Varsovia universitato. Preskaŭ kvin jarojn mi laboris en Londono, en 2006-2012 oficis kiel vicambasadoro en la Pollanda ambasado en Moldavio kaj unu jaron plenumis la funkciojn de la ambasadoro. Longan tempon mi okupiĝis pri la orienta direkto: Ruslando, Ukrainio, Belorusio, Moldavio. Ekde marto mi estas ĝenerala konsulo en Kaliningrado.

Ĉu antaŭe vi vizitis Kaliningradon?

Mi venis al Kaliningrado unuafoje antaŭ la enoficiĝo por konatiĝi kun la urbo kaj mia laborloko. Mia patrino vizitis la urbon komence de la 2000aj jaroj. Dume mi havas tre pozitivajn impresojn pri Kaliningrado. Mi multe legas pri ĝia historio kiel Königsberg, Królewiec kaj Kaliningrado.

Por mi estas tre agrable, ke en Kaliningrado multas parkoj, skvaroj, kaj proksimas la maro. Kelkfoje mi estis en Jantarnij, Zelenogradsk, Svetlogorsk. Dume ĉio plaĉas al mi, mi bonfartas ĉi tie. Mi volas, ke la urbo iĝu al mi tre proksima. Ĝia historio estas tre interesa, ĝi spertis multajn ŝanĝojn. Tio estas historio de homoj, kiuj iam vivis ĉi tie, kaj vivas nun.

Ĉu via familio sekvis vin al Kaliningrado?

Unuafoje mi venis sen la familio. Mia edzino havas tre bonan laboron, kaj ni decidis, ke ŝi restos en Varsovio, dum mi laboros en Kaliningrado. Bonŝance Kaliningrado situas nemalproksime de Varsovio, tial mi ofte venas al Varsovio aŭ mia edzino kun la filoj venas ĉi tien. Miaj du filoj estas lernejanoj: naŭjara kaj dekdujara.

Kiujn prioritatojn en sia laboro havas la konsulejo?

Unuavice, ĉio kio rilatas vizojn, duavice, ĉio rilatanta al la translima trafiko. Evoluigo de interregiona kunlaboro, interŝanĝoj en scienco kaj kulturo, okazigo de koncertoj de polaj artistoj kaj simile. Ekzemple, la 15-21an de septembro en Kaliningrado okazis la kvina Festivalo de Pollanda kino Vistulo. Por la malfermo ni proponis tre seriozan filmon La deziro vivi (Chce się Żyć). Mi timis, ke malmultaj venos spekti ĝin, sed la salono estis plena, kaj ĉiuj estis ravitaj. Estas tre grave, ke ni povas montri la polan kulturon. Flanke de kaliningradanoj estas deziro vidi polajn artaĵojn. Tia agado por mi estas tre interesa kaj grava.

Nia tradicia demando pri posedo de fremdaj lingvoj. Kiujn vi uzas en via laboro?

Mi posedas la anglan kaj rusan. Kiam mi laboris en Moldavio, mi uzis ilin. Bedaŭrinde, al mi ne sufiĉis tempo por lerni la rumanan, kvankam mi iomete komprenas la rumanan, ja la moldava fakte similas.

Kiel la lastaj eventoj influis al la interhomaj rilatoj ĉi tie?

Mi povas aserti, ke la nombro da limtrapasoj inter Pollando kaj Kaliningrada regiono de Ruslando ĉiumonate kreskas je 20% kompare kun la sama periodo de la antaŭa jaro. Dum 2013 okazis 6,5 milionoj da limtrapasoj, ĉi-jare povos esti 7,5 milionoj. Malgraŭ ĉio, la kontaktoj iĝas pli multaj. Se paroli el la homa vidpunkto, mi vidas neniujn malbonajn ŝanĝiĝojn.

Mia pritakso estas plene pozitiva. La antaŭan semajnon mi vizitis Bjalistokon kongrescele, tie mi rakontis, ke el la vidpunkto de la Pollanda konsulejo la politika situacio havis neniun negativan influon je la nombro da limtrapasoj. Eĉ male, ni vidas kreskon. Cetere, en Bjalistoko mi loĝis en hotelo ĉe la strato Zamenhof, la aŭtoro de Esperanto.

Ĉar vi menciis Esperanton, bonvolu diri vian opinion pri ĉi tiu lingvo kaj pri ĝia rolo.

En la moderna mondo la rolon de la internacia lingvo, kiun antaŭe plenumis la franca, post la Dua Mondmilito plenumas la angla. Nun, se vi scias la anglan, ĉie vi povas interkompreniĝi. Pri Esperanto mi ne estas kompetenta. Mi scias, ke ĝi estas artefarita lingvo. Estis provo krei la lingvon, kiu estos tutmonda, kiun posedos multaj homoj. Mi ne kapablas diri, ĉu tio realiĝos.

Ekde 2002 ĝis 2005 en Kaliningrado regule okazadis Esperanto-Tagoj omaĝe al Zamenhof kun akcepto en la Pollanda konsulejo. Ĉu eblas relanĉi la tradicion?

Mi estas preta, mi estas malferma al iniciatoj. Se vi, esperantistoj, havas proponojn mi estas interesita pri ili. Ĉio dependas de vi…

Por mi plej gravas kontaktoj inter homoj. Tio, kion ni faras, estas ne por oficistoj, nur por la homoj. El mia vidpunkto Esperanto estas bona ilo. Se loĝantoj de Kaliningrado, Pollando kaj Litovio deziras uzi Esperanton por interkompreniĝo kaj kunlaboro – ĝi estas bona ilo, oni devas uzi ĝin. Kaj formoj de la kunlaboro dependas de la homoj, de ilia deziro. Se estas proponoj ilin necesas efektivigi, kaj nia tasko estas helpi en tio.

Intervjuis Halina Gorecka kaj Aleksander Korĵenkov

La menciitaj “Esperanto-Tagoj omaĝe al Zamenhof”, aŭ Zamenhofaj Semajnfinoj, estis organizataj de KREU (Kaliningrada Esperantista Regiona Unuiĝo) kunlabore kun PEA (Pola Esperanto-Asocio), LEA (Litova Esperanto-Asocio) kaj Ĝenerala Konsulejo de Pollando en Kaliningrado. Vidu, ekzemple, raporton pri la renkontiĝo okazinta en decembro 2005 (kun referencoj al la pli fruaj ZSoj).

Konsiderante tion, ke (1) la Zamenhofaj Semajnfinoj en Kaliningrado okazadis ĉiam en decembro (preskaŭ) samtempe kun similaj renkontiĝoj en Bjalistoko, Kaŭno kaj Berlino, kaj ke (2) vintro ne estas favora sezono por ekskursoj, oni decidis okazigi la sekvan renkontiĝon (verŝajne, oni uzos la nomon Balta Esperanto-Forumo) fine de majo 2015. Pliaj informoj baldaŭ sekvos.

Ĉi tiu intervjuo aperis en la novembra kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №11.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/10/242nosal/

Pollando kun sia evoluinta turisma infrastrukturo, historiaj tradicioj kaj malaltaj prezoj por varoj kaj servoj ĉiam ĝuis ŝaton de kaliningradanoj. Ne estas mirinde, ke la nova regularo pri vojaĝado elvokis grandan intereson – fine de la somero la atendovico en la Pollanda konsulejo kreskis ĝis du monatoj. Dezirantoj tiom multis, ke post unu monato la konsulejo provizore ĉesis akcepti dokumentojn por la petado de vojaĝpermesilo kaj baldaŭ anoncis fondon de nova viza institucio.

Kvankam vizaj centroj funkcias en multaj landoj de la mondo, en Ruslando tiaj centroj ekaperis nur antaŭnelonge. Ĉi-jare ekfunkciis la unua oficejo ankaŭ en Kaliningrado. Mi sciiĝis pri tio tuj, ĉar ĝi sin lokis en najbara loĝdomo, kiun mi ĉiutage preteriras. Kaj mi estas atentema pri ĉio nova. Ĉi tiu centro akceptas vizopetajn dokumentojn por la landoj, kiuj ne havas siajn diplomatiajn reprezentejojn en Kaliningrado, sed estas allogaj turisme, interalie, Aŭstrio, Bulgario, Malto k. a. Sed la kaliningradanoj jam kutimiĝis memstare aranĝi vizojn por Germanio, Litovio kaj Pollando, kies konsulejoj funkcias en la regiona centro.

Ne sukcesante regi la grandan torenton da vizpetantoj, Pollandaj gvidantoj aranĝis kontrakton kun la kompanio VFS Global, kreita de barataj fakuloj, kiu pli ol dek jarojn liveras tiaspecajn servojn. En la modesta malferma ceremonio la ĝenerala konsulo de la Pollanda respubliko, Marek Gołkowski deklaris, ke kunlaboro kun tia firmao estis nepre necesa, ĉar la intereso de kaliningradanoj pri la Pollandaj vizoj superkreskis la eblojn de lia institucio. Li certigis, ke la fondo de la viza centro rimarkeble plibonigos la kvaliton de la priservado kaj pligrandigos la kvanton de donataj vizoj.

En la nova oficejo funkcias samtempe tri dekoj da giĉetoj (en la konsulejo estis nur kvar). Samloke haveblas akcesoraj servoj: oni povas aranĝi asekuron, fotiĝi, kopiigi dokumentojn… Alia avantaĝo, kiun konstatis la unuaj vizitantoj, estas la oportuneco de la ejo, en kiu estas sidlokoj por atendi sian vicon, ekranoj kun informoj, trinkakvo, aĉeteblas ĉokolado, varmaj trinkaĵoj k.t.p. Negativa estas tio, ke mankas elektebleco. La Pollanda konsulejo ne plu akceptas dokumentojn, kvankam pli frue la ĝenerala konsulo asertis, ke 10 procentojn da vizoj la konsulejo prizorgos mem.

Mi mem spertis la novan sistemon. Mia antaŭa vizo validis ĝis la 5a de decembro, tial mi decidis viziti la konsulejan retejon por registriĝi cele al fordono de dokumentoj. Unue min frapis la nova aspekto de la retejo, plue – manko de la ebleco registriĝi. Mi estis direktita al la retejo de la viza centro. Bone, tie mi trovis formularon, sed la registrado, ve, ne funkciis. Sekvatage mi devis telefoni al la oficejo, tio postulis tutan horon da provado. Fine mi sukcesis, sekvante instrukciojn kaj premante certajn butonojn, kontaktiĝi kun oficistino, kiu je mia plendo konfirmis, ke la problemo pri reta registrado vere ekzistas. Mi diktis miajn nomojn personan kaj familian, pasportonumeron kaj retadreson kaj, ricevinte kodon, estis registrita por la 26a de novembro.

Kiam venis tiu tago mi konsciiĝis, ke mi ne scias, kiom da tempo miaj dokumentoj estos traktataj. Antaŭe mi estis certa, ke ekde la fordono de la dokumentoj ĝis ilia rericevo pasos precize kvin labortagoj. Evidentiĝis, ke nun oni asertas pri minimume sep labortagoj, sed oni ne povas garantii, ke ne pli da tagoj, tio dependas de la Pollanda konsulejo. Sed mi ja bezonas mian poreksterlandan pasporton por mia trajna vojaĝo al Moskvo la 3an de decembro – sen la valida poreksterlanda pasporto oni ne povas veni trajne el Kaliningrado al Moskvo kaj reen. Tial mi devis nuligi mian registradon kaj prokrasti mian konatiĝon kun la viza oficejo.

Cetere, estas ankaŭ la financa flanka de la afero. Krom la pago por la vizo mem (35 eŭroj), necesas pagi la servokotizon, kiu estas 17,5 eŭroj. Akceptas la pagojn nur unusola banko, kiu pro la ĝiro prenas 2,5 eŭrojn. (En la serva centro situas bankaj aŭtomatoj.) Sume oni pagas nun 55 eŭrojn anstataŭ la antaŭaj 35. Parenteze: mia amiko, kiu regule vizitas Kaliningradon por fakaj konferencoj, aranĝis sian Ruslandan vizon en Gdansko, kie situas unu el la ses Ruslandaj konsulejoj, kiu mem okupiĝas pri vizo-aranĝado.

Estas interese, ke la konsulejoj de Litovio kaj Germanio ĝentile rifuzis proponojn krei similajn entreprenojn, klariginte, ke la konsulejoj mem nemalbone sukcesas plenumi sian laboron kaj eksteran helpon ne bezonas.

Fine, la 20an de decembro mi venis al la viza centro. Sed unue mi rakontu, kiel tio funkciis en la Pollanda konsulejo: registrite por la certa tempo oni staris vice ekster la barilo, foje pli ol unu horon en ajna vetero (mi spertis pluvon kaj froston); en la malgrandan ĉambron la vizpetantoj estis enlasataj pogrupe (ankaŭ ellasataj same). Ankaŭ ene necesis vicostari por trafi al giĉeto. Por ordinaruloj estis tri giĉetoj, la kvara priservis VIPojn (la gravulojn). Ricevado de pasportoj okazis en la ekstera pavilono, pli ĝuste ĉe ĝia giĉeto, ankaŭ post vico-starado.

Do, la 20an decembro mi venis al la viza centro je duona horo pli frue ol la fiksita tempo, trairis metalserĉilon, gardisto enkomputiligis mian nomon kaj mi tuj estis vokita al giĉeto. Ĉiuj tridek giĉetoj funkciis, homoj svarmis, iuj havis nekompletan dokumentaron kaj devis foriri ricevinte informojn pri mankantaj eroj. Mia dokumentaro estis kompleta. Necesis subskribi konsenton pri enkomputiligo de la personaj informoj kaj kontrakton kun la viza centro. Pri la preta vizo mi informiĝis rete kaj venis al la centro la 27an de decembro. Vizitantoj estis nur ĉe duono de la giĉetoj. Rapidege mi ricevis mian pasporton kun la aspirata vizo.

Halina Gorecka

Ĉe represo bonvolu indiki la fonton:
La Balta Ondo: http://sezonoj.ru/2013/01/hago