La konkurso konsistas el du branĉoj:
poezio: maksimuma longo ne fiksita
prozo: (rakonto, novelo) maksimuma longo 13.000 tajperoj

La komisiono povos asigni ĝis tri premiojn por ĉiu branĉo.

La rezultoj estos anoncataj kadre de la itala kongreso de Esperanto en Heraclea. Ĉiu persono rajtas konkursi por ĉiu branĉo per maksimume tri verkoj, kies tradukoj devas esti neniam antaŭe eldonitaj per ajna komunikilo (prese, rete, lege, bloge, ktp). La konkursaĵojn, kune kun la originaloj, oni sendu al la sekretario, Ivan Orsini, prefere per retmesaĝo al la adreso concorso@esperanto.it indikante la branĉon, la elektitan pseŭdonimon kaj la efektivan nomon kaj adreson. Se tio ne eblas, oni sendu ilin papere al la adreso Federazione Esperantista Italiana, via Villoresi 38, 20143 Milano, Italia, indikante sur la koverto “literatura konkurso” kaj enmetante la kontribuaĵo(j)n kaj la originalajn tradukitajn verkojn sen ajna indiko kaj notante en aparta folio ĉiujn necesajn indikojn kiel supre.

Limdato por la sendado estas la 30a de aprilo 2017.

Juĝkomisiono: prezidanto Carlo Minnaja, sekretario: Ivan Orsini, por branĉo prozo: Gabriele Aquilina, Cristina de’ Giorgi, Nicola Minnaja; por branĉo poezio: Giulio Cappa, Mauro Nervi, Nicola Ruggiero.
La sekretario informos ĝis la 15a de aŭgusto la gajnintojn pri la premio.
La partoprenantoj cedas senpage al IEF por la unua jaro la rajton je unua publikigo.

Por pliaj informoj: concorso@esperanto.it
FEI, concorso, via Villoresi 38, 20143 Milano, Italia.

Ĉi tiu foto estas farita ne en IJK, sed en Itala Kongreso de Esperanto!

Frascati (Fraskati) estas la nomo de la urbeto, en kiu okazis la 83a Itala Kongreso de Esperanto. Ĝi estas konata en la mondo ĉefe pro sia vino, kiu ricevis la honoran klasifikon, “DOC = Ni kontrolis, ke ĝi vere venas de tie”, post longa lukto kontraŭ la Eŭropa Unio, kiu unuadecide volis, ke ĉiuj eŭropaj vinoj estu egalaj – kaj tiu de Fraskati kaj tiu ĥemie produktita en norda Svedujo. Do, ĉiuj konas Fraskati-on pro la vino kaj neniu scias, ke ĝia antaŭa versio, Tusculum, estis urbo tre fama kaj potenca antaŭ ol Romo mem, ĉi tiuj novriĉuloj, ekestis. Neniu en la mondo scias, ke tie oni donacas al vi pogrande katedralojn kaj nobelajn vilaojn de la pasintaj jarcentoj. Tamen la 230 kongresanoj el dudeko da landoj el kvar kontinentoj nun scias tion.

Ili ĉeestis la inaŭguron kaj tre bonedukite ne montris eksterajn signojn de dormo kaj aplaŭdis, kiam estis la momento por aplaŭdoj. Post la saluto de la lokaj instancoj sekvis la festparolado de Humphrey Tonkin, kiel kutime emociiga kaj “instiga al la soldatoj”, kiel oni diris pri la paroladoj de Lapenna. La vera emocio, tamen, kiel kutime eksplodis kiam salutis la kvar kontinentoj kaj deko da fakaj asocioj.

Sekvis ekde la 20a ĝis la 27a de aŭgusto semajno plena je kulturo. Kristin Tytgat debatis pri lingvoj en EU, kaj vi povas imagi la intervenojn de la esperantista publiko pri tiuj malbonuloj en Bruselo, kiuj ne dormas dum la nokto por eltrovi novajn manierojn puŝi la anglan. Tre pli sobraj estis la teĥnikaj diskutoj en la dua seminario pri instrumetodoj, gvidata de Katalin Kováts.

Jam en la sabato oni aranĝis sciencan tagon pri Esperanto kaj minoritataj lingvoj en prestiĝa salono de la urbodomo, en kiu parolis italaj kaj eksterlandaj lingvistoj pri minoritatoj kaj ties rajtoj. Cetere iu kuraĝis aserti, ke la itala jam estas minoritata lingvo en Eŭropo kaj en la mondo. Tiu debato havis sekvon en la kongresejo dum la posta lundo, kie kelkaj neesperantistaj lingvistoj malsuprenis al la nesto de la leonoj por debati kun esperantistoj. Multenombra gardistaro permesis al ili eliri sen fizikaj sekvoj, sed ne estas tre konsilinde aranĝi tiajn renkontiĝojn, se oni ne povas protekti la gastojn.

Multaj kongresanoj ebriiĝis pro la etoso de italaj Esperanto-kongresoj, kie leciono pri ventrodancado apudas prelegon pri la vojo de zingibro de Azio al Eŭropo, kun tro detala klarigo pri la araba radiko “zanĝ-”, kaj kie la libroservo provas konkurenci kun tiu de
UEA.

Multaj aliaj ebriiĝis pri la antaŭ-romaj urbetoj de tiu regiono, kiu ankoraŭ konservas siajn antaŭ-romajn muregojn. Ili, cetere, inventis la vorton “latina” kiel specon de insulto al tiuj homoj, kiuj loĝis ne sur montetoj sed en la ebenaĵo. Kompreneble la maro kaj la antikvaĵoj de Ostia, la haveno de Romo, ankaŭ kontribuis al la ebriiĝo.

Multegaj aliaj ebriiĝis pro la Papo. Ĉi tiu Papo ŝajnas la estro de la gerilanoj de Ĉe Gevara pro la enhavo de liaj paroladoj, kaj samtempe la ŝafido de Dio, kiu aparte akceptas kaj salutas ankaŭ la esperantistojn en Romo, en la placo Sankta Petro, konstruita ĝuste por doni senton de neeltenebla impreso al la mezepokaj pilgrimoj.

Fine restis la vino, kiu en Fraskati estas tre malmultekosta, kaj la italaj manĝoj kaj la popolaj dancoj en la ĉefa placo de la vilaĝo la lastan vesperon. Ĉiuj ŝatas Beethoven kaj Chopin, sed la popolaj dancoj de suda Italujo estas io alia ankaŭ por ŝatantoj de klasika ĉambra muziko.

Niaj 230 gastoj reiris hejmen sub tre arda suno kaj certe pretas reveni la venontan jaron. En 2017 ni proponos mediteranean kongreson en la suda fino de Italujo, Herakleo, en la vilaĝo de Policoro (Polikoro), en la provinco de Matera. Se vi venos tien, vi povos diskuti kun la heredantoj de la greka kulturo (Suda Italujo estis en la antikveco la dua Grekujo) pri la radikoj de la eŭropa kulturo kaj kial oni devas konservi ilin, se oni volas civilizitan Eŭropon, kiu ankoraŭ kapablos diri ion al la mondo. Se la greka kulturo tedas vin, ne gravas. Ni estas tie ĉeege ĉe la maro, kaj vi scias, kion vi povos fari. La 84a Itala Kongreso de Esperanto senerare sekvos la 83an, ankaŭ ĉar en tiu regiono vivis Pitagoro, kiu inventis matematikon.

Renato Corsetti

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/09/italio-2

La tuta anonco kun la aliĝilo estas akirebla ĉe:
http://iconcorsidisamideano.altervista.org/KonkursoPoemojIII.html

La ĉi-jara konkurso riĉiĝas per nova fako: “Romanoj el ĉiuj ĉieloj”, verkoj tradukitaj en Esperanton el ĉiuj ajn lingvoj. La plena anonco estas ĉe:
http://iconcorsidisamideano.altervista.org/KonkursoRomanojI.html

La premioj konsistos en mono, platoj kaj libroj.

La premiada ceremonio okazos en la komunuma Teatro el Sankta Anĝelo de Brolo (Sicilio, Italio), la 18an de oktobro 2016, je la 6a horo posttagmeze.

Nicola Morandi

Ne nur seriozaj grandaĝuloj partoprenas la italajn kongresojn (Foto: Ranieri Clerici)

Pri la vereco de la unua titola frazo sufiĉas demandi iun ajn germanan ĵurnaliston, kaj tiu certigos vin. Pri la vereco de la dua frazo sufiĉas partopreni la Italan Kongreson de Esperanto.

La ĉi-jara kongreso okazis la 22-29an de aŭgusto en San Benedetto sul Tronto, alivorte en Sanbenedeto ĉe la rivero Tronto sed ankaŭ ĉe la maro. Ĝi estas unu el tiu milo da italaj urbetoj, kie vi povas peti vidi kvar preĝejojn, kiuj iam estis katedraloj, aŭ kelkajn romajn restaĵojn aŭ kelkajn pentraĵojn de Raffaello (Rafaelo) antaŭ la tagmanĝo sen aparta miro de la turisma gvidisto.

Aliflanke, ĝi estas ankaŭ verda oazo kun 8000 palmoj, strando pura kun ĉiuj komfortoj por turistoj. La urbo fieras pro sia marborda strato kvar kilometrojn longa. Ĉe ĝi estas ĝardenoj kun miloj da plantoj, pin-arbareto, biciklo-vojo, elegantaj ripoz-placetoj, palmoj kaj lagetoj, tenis-ludejoj, fontanoj kaj akvoludoj, artverkoj, porinfanaj ludĝardenoj.

Sed ĉefe estas tie la maro, la varmo, la ombrelegoj sur la strando, la infanoj kun glaciaĵoj, budoj vendantaj plej malsamajn varojn. Al tia etoso venis 242 aliĝintoj al la 82a Itala Kongreso de Esperanto el 35 landoj. Samtempe kaj samloke okazis la 81a Internacia Kongreso de Blindaj Esperantistoj, kio helpis tiri la nombron de aliĝintoj al tiu alta nombro.

La partoprenantoj ĝuis kaj la maron kaj la ekskursojn. Ne estis tago de la tuta semajno, en kiu mankis ekskurso: en San Benedetto mem, sed ankaŭ en Ascoli Piceno, Fermo, Macerata, Offida (kie oni produktas vinon Esperanto), Loreto, Recanati, Ancona, Castelfidardo kaj Civitella del Tronto. La tuta regiono Marche akceptis la kongresanojn, kaj en pluraj urboj la urbestroj aktive intervenis, por ke estu momentoj de debato kun lokanoj pri Esperanto. Tio estis unu el la dimensioj de ĉi tiu kongreso.

La dua dimensio estis la kulturo. Temis pri kulturo pri mondaj temoj kaj pri Esperanto-temoj.

Pasintjare la vicprezidanto de UEA, Stefan McGill, estis la ĉefa honora gasto. Ĉi-jare ni progresis al la prezidanto de UEA, Mark Fettes. Li festparolis dum la inaŭguro kaj gvidis tutsemajnan seminarion “Kultura tutmondiĝo: limoj kaj perspektivoj”. La ŝlosila demando estis: Ĉu tutmondiĝo signifas usoniĝon? Evidente multaj socioj funkcias pli-malpli laŭ kapitalismaj principoj, kaj konsumismaj vivstiloj estas troveblaj preskaŭ ĉie, sed ĉu tio kondukas al konverĝo de kulturoj en la direkto de la usona modelo? Kaj se ne temas pri usona modelo, do, kiel oni priskribu tiun mondon, kiu elformiĝas tra la ĉefaj fluoj de la tutmondiĝo?

La dua subtemo de la seminario estis la rezisto al ĉio ĉi. Abundas homoj, kiuj luktas kontraŭ tiaj unuecigaj premoj. Batalantoj por indiĝenaj rajtoj, mediprotektantoj, aktivuloj por lokaj demokrataj sistemoj kaj ekonomioj, artistoj kiuj flegas kaj transdonas popolajn tradiciojn. Kio estas la efiko de tiuj movadoj; kiajn ŝancojn ili havas, elreligi la gigantan lokomotivon de la tutmondiĝo?

Kaj por ni, esperantistoj, restas la demando: ĉe kiu flanko ni staras? La seminario ne povis elĉerpe respondi la demandojn sed debatis ilin kun riĉeco de opinioj.

La dua seminario estis pri la originala literaturo en Esperanto. Ĉu temo kutima? Tute ne en la prezento de Nicola Ruggiero, unu el la plej promesoplenaj literaturistoj de la nuna generacio. Temis ne pri abstraktaj aferoj, sed pri difinitaj verkoj, pri ekzercoj pri tiuj verkoj, pri ĝeneralaj ekzercoj pri literaturo (ekzemple: verku kanton en Esperanto).

La kultura dimensio de la kongreso estis riĉigita de tiom da prelegoj, kiom mi apenaŭ povas priparoli. Mi povas nur citi la nomojn de kelkaj prelegintoj kaj certe forgesi pri kelkaj el ili: Romano Bolognesi, Maria Butan, Duncan Charters, Fabrizio Pennacchietti, Massimo Ripani.

Estis ankaŭ alia dimensio: la prezento de Esperanto al la loka publiko. La kongreso estis turnita al tio kun pluraj iniciatoj. La promeno tra la urbo kun la grandaj literoj ESPERANTO okazis en la unua vespero, kiam la stratoj estis plenegaj je homoj.

Elstaris aliaj du iniciatoj: la kvar prelegoj de Davide Astori el la universitato de Parma pri aktualaj problemoj, kiuj evidente kaŝis informadon pri Esperanto en oportuna loko. Krome estis publika debato pri Esperanto kaj paco, prezidata de Nicola Minnaja kun pluraj parolantoj. Inter ili ankaŭ italoj de la loka Universitato pri Paco.

Mi menciu aliajn du dimensiojn. Unu estas la spektakloj. Ni lernis de la romaj imperiestroj ke oni devas doni al la popolo panon kaj spektaklojn. Ni ne povas doni panon, sed jes ni donegas spektaklojn, almenaŭ unu sed ofte du ĉiutage. Temas pri muzikaj prezentoj de konataj Esperanto-artistoj. Ĉi-foje mi nur atentigu pri unu el la linioj de la programo: “Vespere je la 21a kaj duono ĉe la Teatrejo de la urbo, viale De Gasperi, 124. DRAMO: Ursula – La milito … (monologo en Esperanto, aktorata de Małgosia Komarnicka, Pollando)”. Temas pri epizodoj de la Dua Mondmilito, travivitaj de Ursula Grattapaglia. Verkis ĝin Roman Dobrzyński.

La dua dimensio estas la ĉiuvespera libro-prezentado fare de konataj verkistoj, Carlo Minnaja, ekzemple.

Mi ne parolis pri ĉio, kio okazis, inkluzive de la artikoloj en la gazetoj, sed tio estis pli malpli la ĉi-jara itala kongreso de Esperanto. La venontjara Itala Kongreso de Esperanto de la 20a ĝis la 27a de aŭgusto 2016 okazos en Frascati, kiu estas urbeto tute apud Romo, pro kio vi povos viziti Romon.

Informiĝu rete ĉe kongreso@esperanto.it

Renato Corsetti

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/09/italio2015/

Ĉiu kun komputilo: de maldekstre: Stefan MacGill (UEA), Michael Boris Mandirola (vicprezidanto de TEJO). Radojica Petrović (ILEI), Nico Huurman (kasisto de TEJO), Tomasz Szymula (Ĝenerala Sekreario de TEJO), Veronika Poór (TEJO). La prezidanto de TEJO ne aperas en la bildo.

(GAZK 7) La estraro de TEJO revenis post jaro kunveni denove en Novara, Italio. De la 6a ĝis la 8a de marto kunvenis kvin el la sep estraranoj, plus TEJO-volontulo kaj observantoj de UEA kaj ILEI. La protokolado kaj taskmastrumado okazis pere de la interaktiva komputila programo Trello, tiel ke la protokolado, la registro de plenumitaj taskoj kaj la laborplano por la sekva periodo estis interaktive kaj real-tempe kreitaj. TEJO subvencipetis al la Eŭropa Volontula Servo (EVS) kaj pere de tio sukcesis ricevi monsumojn por alpreni du volontulojn por plenumi praktikajn taskojn por junaj esperantistoj.

TEJO konstatis, ke ekzistas komputile KATO-paro. KATO 1 estas dokument-stokejo, kaj KATO 2 skribkomunika programo – por eviti konfuzon, la dua eknomiĝas KATIMO. Okazas laboroj por certigi la okazigon en 2015 de muzika konkurso, kun perreta prijuĝo malferma al ĉiu. Sekvis diskutoj pri kulturo kaj buĝetaj pretigoj, pri la pretigo de nova enketilo por la Landaj Sekcioj, realigataj pere de la reteja programo KODEJO. Estis decidita programo de reprezentiĝoj de TEJO en Esperanto-renkontiĝoj de nun ĝis la IJK.

Plurfoje kaj diversteme oni aldonis aliajn junulojn per skajpo (el Brazilo, Skotlando) kaj estraranojn de UEA en Kanado, Meksikio kaj Ĉilio por duonhora interparolo.

Inter TEJO, UEA kaj ILEI okazis planado de AMO-seminarioj en IJF post tri semajnoj, kaj diskutoj pri ebloj de AMO en IJK en Wiesbaden (Germanio), kaj eble jarŝanĝe en JES en Eger (Hungario) aŭ en Sudorienta Eŭropo.

Inter TEJO kaj UEA, pri reformo de membro-kategorioj okazis instigoj, ke la koncerna komisiono en UEA aktiviĝu, tiel ke ĝis Lillo la Komitato de UEA havu voĉdoneblan proponon. Laborgrupo proponos kelkajn modifojn al la Interna Regularo de TEJO, tiun same la Komitato devas aprobi.

Inter TEJO kaj ILEI okazis intensaj diskutoj kaj interkonsentoj, i. a. pri edukaj programeroj en la IJK en 2016 en Wroclaw, Pollando, prezentiĝo de TEJO en ILEI-konferencoj, kaj la kunligo en 2017 de IJK kaj ILEI-konferenco en Afriko en du sinsekvaj semajnoj.

Łukasz Żebrowski (prezidanto de TEJO)
Radojica Petrović (estrarano de ILEI)
Stefan MacGill (vic-prezidanto de UEA)

Konstanta referenco

Unue, temas pri la loko. La 81a Itala Kongreso de Esperanto okazis en Fai della Paganella [fajdelapaganela] de la 23a ĝis la 30a de aŭgusto. Ĝi estas konata feri-loko en Norda Italujo en la mezo de la montoj Dolomitoj, karaj al ĉiuj ski-sportistoj. Unua malkongruo: esperantistoj kaj sportoj kutime ne kuniras.

Due, temas pri la partoprenantoj. Malgraŭ tio, ke EEU pluinformas ke la eŭropa kongreso de Esperanto okazis en Rijeka en julio, fakte ĝi okazis en Fai en aŭgusto. Aliĝis 220 homoj antaŭ la kongreso kaj pluraj surloke el preskaŭ ĉiuj landoj de Eŭropo kaj el ĉiuj kontinentoj, krom Afriko pro la konataj viz-problemoj. Fakte italaj partoprenantoj estis malpli ol la duono. La cetero estis ĉefe eŭropanoj, kiuj venis por ĝui internacian kongreson en bela feria etoso.

Trie, temas pri la programo. Ĝi kombinas la kutimajn tedetajn erojn (tio estas membrokunveno de la Itala Esperanto-Federacio, kunveno de la reprezentantoj de la grupoj ktp.) kun alispeca enhavo, pri kio konvenas diri ion pli detale.

En la programo ĉiam estas kursoj de Esperanto je pluraj niveloj kun internacie konataj instruistoj (Maria Butan kaj Rafael Mateos ĉi-jare). Finfine pluraj homoj venas por lerni aŭ por perfektigi sian Esperanton. Oni trovas altnivelajn kulturajn seminariojn. Ĉi-jare unu seminario estis pri la temo de la kongreso “Esperanto kaj novaj teknologioj”. Ĝin gvidis Ilona Koutny el la universitato en Poznano. La dua seminario estis unu el la AMO-seminarioj de UEA por plipretigi aktivulojn. Ĝin gvidis Stefan MacGill, vicprezidanto de UEA. Vi eble ne kredos, sed ambaŭ seminarioj havis multnombran kaj debateman publikon en ĉiuj sesioj.

Same interesata publiko partoprenis la prelegojn de la posttagmezo kaj eĉ pli la vesperajn programerojn. Specialaĵo de la italaj kongresoj la provo altiri gejunulojn per muzikaj prezentoj (ĉi-jare Ĵak Le Puil, JoMo kaj loka montara ĥoro Campanil bas) kaj ĉiujn per teatraj prezentoj (ĉi-jare Terura sonĝo, ĉeĥa spektaklo jam prezentita en UK, kaj Feliĉas ĉiuj, spektaklo de itala aktoraro, kiuj utiligas Esperanton kiel la lingvon de la enmigrintoj en spektaklo, kiu temas pri iliaj problemoj).

La nokta programo estas por junulara diboĉado. Kuraĝaj maljunuloj rajtas partopreni.

Al tio aldonu la libroservon kaj la libroprezentadon ĉiuvesperan.

Ni tamen forgesis la fortan punkton de la tuto: la ekskursojn. Ĉi-jare oni povis elekti inter montaj pejzaĝoj, rezervejoj kun ursoj kaj lupoj kaj aliaj bestoj ne kutimaj por urbanoj, batallokoj de la unua mondmilito kaj famaj art-riĉaj urboj de la regiono. Ĉiutage estis kelkaj ekskursoj kaj ili vokas al same granda publiko kiel la seminarioj. Mi ne aldonas “pli” por ne seniluziigi la gvidantojn de seminarioj.

Ĉar la urbeto estas malgranda, ĉiuj eksciis pri Esperanto, kaj kelkaj komercistoj provis saluti vin per “Bonan tagon” por altigi vian aĉetemon. La multenombraj banderoloj tra la urbocentro ne estis nerimarkitaj.

Sed kial mi tiom multe parolas al vi pri ĉi tiu kongreso? Simple por inviti vin al la venonta kongreso ĉe la Adriatika Maro en San Benetto del Tronto. Rigardu, post iom da tempo, ĉiam la paĝojn je la sama adreso http://kongreso.esperanto.it

Renato Corsetti

Fotoj de Ranieri Clerici

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/09/240italio/

La ĉefepiskopo de Trento Luigi Bressan kun la prezidantoj de KELI Phillipe Cousson kaj IKUE Giovanni Daminelli.

En 1542 Trento estis la urbo elektita por gastigi Koncilion de la romkatolika eklezio, kiu poste okazis tie de 1545 ĝis 1563, kun interrompoj kaj portempa translokiĝo. Ĝi konatiĝis kiel la Tridentina koncilio, kiu deziris unuigi la eklezion post la reformacio. La Koncilio ne sukcesis, sed tiu sopiro kvazaŭ testamente gravuriĝis en la destino de la urbo.

Pro tio la elekto de Trento kiel la kongresurbo de la 20a Ekumena Esperanto-Kongreso ŝajnis ĝusta. Des pli, ke la kongresejo estis la ekumena centro “Mariapoli Chiara Lubich” de la Fokolar-movado (ankaŭ nomata movado de la Fajrujoj). Tie kunvenis sepdeko da esperantistoj-kristanoj: membroj de la Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE) kaj Kristana Esperantista Ligo Internacia (KELI), kiuj samtempe okazigis ankaŭ siajn 67an, respektive 64an kongresojn.

Ĉirkaŭ la kongresa temo “Ĉu Kristo estas dividita?” disvolviĝis prelegoj, kiuj el diversaj flankoj pritraktis la “dividon” de la kristanoj, i. a. atentigante pri la aktualeco de la Dekreto pri ekumenismo de la dua Vatikana Koncilio, kies 50-jariĝon oni solenas ĉi-jare.

La kongreso estis ankaŭ ebleco iom pli ekscii pri la agado de aliaj komunumoj, kiuj agas ekumenskale. Unuavice temis pri la Fokolar-movado kaj la komunumo de Bose.

La prelegan parton bone kompletigis ekskursoj. Dum la vizito al la urbo ni vizitis la ekumenan diocezan centron, kie ni eksciis pri la eksterordinara agado ne nur de la centro mem, sed ankaŭ pri la interreligia kunvivado en la urbo kaj regiono. Al tio aldoniĝis la vizitoj al Merano – kun etapoj en la sinagogo, juda muzeo, luterana preĝejo kaj la katedralo – kaj al Borgo Sacco por la vizito al la ortodoksa preĝejo.

Dum la programo oni memoris la centan datrevenon de la unua mondmilito. Kun tiu rememoro bone akordiĝis la vizito al Rovereto, kie staras la “Sonorilo de la militfalintoj”. Ĝi datiĝas de 1924 kaj ĝi estis farita per la bronzo de la kanonoj donacitaj de 19 nacioj konfliktantaj dum la unua mondmilito.

Krom la prelegoj kaj ekskursoj, gravaj momentoj estis la ĉiutagaj preĝoj: la matenaj okazis laŭ la spirito de la Preĝsemajno por la unueco de la kristanoj, kaj la vesperajn preĝojn per sinceraj kaj kortuŝaj meditoj riĉigis pastorino Éva Farkas-Tatár el Hungario.

Al la kongreso kontribuis lokaj junaj artistoj: dancistoj kaj muzikistoj.

La kongreson vizitis la ĉefepiskopo de Trento, monsinjoro Luigi Bressan. Aldone al la simpleco, per kiu li rilatis kun la ĉeestantoj, li konkeris la simpation de la kongresanoj tuj post la unua elparolita frazo. Nome, li atestis, ke dum sia junaĝo li eklernis Esperanton. Dum sia kariero li dum pluraj jaroj estis vatikana diplomato, interalie, nuncio en diversaj aziaj landoj. Al la esperantista kristanaro li direktis ege kortuŝajn kaj kuraĝigajn vortojn.

Kvankam ĉi-jara EEK okazis kun kvinjara distanco de la antaŭa ekumena kongreso (2009), ambaŭ organizoj decidis, ke la sekva, la 21a EEK, okazos jam venontjare en Strasburgo.

Marija Belošević

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/09/240ekumen/

Partoprenis 250 esperantistoj el 34 landoj, malgraŭ tio ke pro la kutimaj vizaj problemoj kelkaj afrikaj esperantistoj ne sukcesis atingi Eŭropon.

La recepto de la sukceso estas daŭre la sama, esence kulturo kaj maro.

La kongresa temo estis “Sin kompreni por sin respekti” kaj ĝi estis traktata en la inaŭgura parolado de Humphrey Tonkin (en italaj kongresoj laŭkutime emas festparoli nur prezidantoj aŭ eksaj prezidantoj de UEA) kaj en eĉ tro multaj kleraj prelegoj (mi neos, ke mi skribis tion, se la kongresaj organizantoj hazarde legos ĉi tiun artikolon). Al tio aldoniĝis du seminarioj semajnolongaj, unu gvidata de Paul Gubbins (Esperanto, fenestro al la Eŭropa kulturo) kaj unu gvidata de Maria Nuyanzina (Historio, teorio kaj praktiko de tradukado), kaj la jam kutima seminario pri lingvoinstruado de Katalin Kováts. Bonŝance estis ebleco forfuĝi la kulturon, se ĝi iĝis tro prema. La maro estis proksima kaj krome okazis kvin duontagaj kaj ses tuttagaj ekskursoj. Alivorte, homoj restis por la seminarioj nur pro ties elstareco. Apartan mencion meritas la ekskurso al Bordighera, ĉar tie estas muzeo, kiu portas la nomon de la fama esperantisto Clarence Bicknell, anglo sed pioniro de Esperanto en Italujo. Ankaŭ tie estis simpozio pri li kun kleraj paroladoj. Do, temis pri kultura ekskurso al la komenco de la itala Esperanto-movado.

Tria ingredienco de la itala kongreso jam de jaroj estas koncertoj kaj spektakloj. En Castellaro okazis ses koncertoj, el kiuj tri en la centra placo de la urbeto, ankaŭ por la neesperantista publiko. Koncertis Kim el Danlando, Guillaume Armide el Francujo, la grupo Kapriol’! el Nederlando, Maria Grazia Barboni kaj Manŭel Rovere el Italujo kaj Georgo Handzlik el Pollando. La teatraj spektakloj estis de Saŝa Pilipović kaj Georgo Handzlik. Al ili aldoniĝis pupteatra prezento.

Fine, se vi vespere ne sciis kion fari kaj ne volis naĝi sub la luno, vi povis partopreni la vesperan/noktan programon, kiu konsistis ne nur el amuzaj eroj (naciaj manĝoj) sed ankaŭ el tre seriozaj noktaj meditadoj pri la senco de Esperanto gvidataj de Davide Astori, konata itala lingvisto, kaj el praktikaj ekzercoj pri sorobano (Kimie Markarian).

Mi forgesis diri, ke estis ankaŭ kursoj de Esperanto por komencantoj, progresantoj kaj spertuloj (Mariana Berariu, Mariana Gencheva, Rafael Matéos).

Tio estis nur parto de la programo, sed mi ne rakontos pri aliaj eroj, ĉar vi certe ne kredus min pri tiom da riĉeco de la itala kongreso: libroservo, libroprezentado, prelegoj pri pluraj temoj (Ho Song, Maria Butan, José dos Santos, Robb Kavasnak, Humphrey Tonkin pri Ŝekspiro), infana programo, ktp.

Mi diru nur, ke dum unu semajno la ĉielblua marbordo iĝis verda marbordo, ĉar estis tre vizitata gazetara konferenco, du artikoloj en naciskalaj gazetoj, televida raporto de la nacia televido kaj deko da artikoloj ĉiutage en la gazetaro de la marbordo.

Vi ne povas pensi ne ĉeesti la venontjaran kongreson, kies recepto estos kulturo kaj montoj (ne iuj ajn montoj sed Dolomitoj).

Renato Corsetti

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/09/228itala/

Ĝi estas urbeto ĉe la Meza Maro, pli simila al Kalamato en Grekujo ol al Bolonjo en Italujo. La homoj estas similaj al la turkoj de Anatolio, al la grekoj, al la urbaj araboj de Norda Afriko. La maro estas la sama. Pro la varmo la publika vivo komenciĝas vespere post la 8a horo kaj daŭras ĝis la noktomezo.

Cetere en Mazaro mem vivas tre granda kaj integriĝinta komunumo de tunizianoj, kiuj transprenis la tradician ekonomian agadon, la fiŝkaptadon. “Integriĝinta” signifas, ke ĝi rajtas paroli la araban, havas siajn moskeojn, sed ankaŭ sendas siajn infanojn al la italaj lernejoj, lernis la lokan dialekton, ktp. Bela ekzemplo de multkultureco en la praktiko.

En tiu kunteksto inter la 18a kaj la 25a de aŭgusto okazis la 79a Itala Kongreso de Esperanto.

La urbestro alparolas la kongresanojn en la malfermo (Foto: Ranieri Clerici)

La ŝerca adjektivo en la titolo “kvazaŭitala” aludas al la fakto ke el la 340 partoprenintoj el 34 landoj pli ol du trionoj estis eksterlandanoj. La nombro 340, kiel decas en sudaj landoj, signifas “ne malpli ol”, ĉar ni ne scias la precizan nombron de la aliĝintoj (ni ne estas nord-eŭropanoj finfine).

La programo estis abundega. En unu tipa tago, la lundo, vi povis elekti ĉu viziti la ekspozicion pri Esperanto, kiu senmove restis je dispono de la civitanoj en la urbodomo, aŭ la libroservon, kiu senmove restis je dispono de la kongresanoj en la kongresejo. Vi povis partopreni la metodologian seminarion de Katalin Kováts pri lingvoinstruado aŭ la seminarion “Sed homoj kun homoj” de Kristin Tytgat kaj Elisabeth Schwarzer. Temis pri malfacila elekto. Ambaŭ estis tiom seriozaj, kiom oni povas timi, kaj ambaŭ estis finance subtenataj de EU-instancoj.

Gražina Opulskienė (la sesa de maldekstre) kun siaj kursanoj (Foto: Svetlana Smetanina)

Sed, se via intereso estis lingva, vi povis elekti inter la baza kurso pri Esperanto de Aida Čižikaitė, la progresiga kurso de Maria Butan kaj la superan kurson de Gražina Opulskienė. Sed, aliflanke, se vi estis neitalo kaj volis lerni la italan, jen por vi la kurso de Davide Astori.

Tio baze okazis ankaŭ en la posttagmezo, kiam aldoniĝis ankaŭ la kutimaj organizaj programeroj. En la lundo tiuj estis: asemblea kunveno de la Itala Instituto pri Esperanto, kunveno de la Itala Esperantista Junularo, kunveno de la delegitoj de UEA, de la asocio ARCI, prelego pri la nova entrepreno Kosmo, kiu serĉas subvenciojn por esperantistaj asocioj. Al tio aldoniĝis kulturaj prelegoj, pri muziko de la grupo Kajto, pri la esperantistoj kiel nova etno de Aleksander Melnikov, kaj prezentado de libroj en Esperanto.

Sed ne estis paco ankaŭ en la vespero. Post la vespera spektaklo por la neesperantista publiko oni provis kapti vin per kulturaj prelegoj pri la Meza Maro kaj per alloga junulara vespera programo. Ne demandu min, kion ili faris. Mi scias nur ke en la mateno iuj vekiĝis kun la naĝkostumoj de iuj aliaj en ĉambro de ankoraŭ aliaj kongresanoj. “Ili estas junaj”, – oni diras ĉirkaŭ la Meza Maro.

Ne mirige, ke multaj, eble tro multaj kongresanoj, estis tiel timigitaj de tia abunda programo, ke ili decidis ekskursi la tutan tagon.

En Sicilio oni povas ekskursi dum ĉiuj sep tagoj de la kongreso, ĉar la ondoj de fenicoj, grekoj, romanoj, araboj, normandoj kaj hispanoj postlasis tiom da temploj, moskeoj kaj katedraloj, kiom turismema turisto povas nur prirevi. Se italoj estus poloj, ili povus aranĝi tie tiom da turismo, kiom sufiĉus por bonfartigi la tutan landon, sed italoj kaj nuntempaj sicilianoj, kiel mi diris antaŭe, insiste misadministras Sicilion kaj revas pri helpoj el Bruselo.

Ĉiuokaze mi diru unu lastan aferon. Mi diris, ke la socia vivo okazas de la oka horo vespere ĝis noktomeze. Tiam familioj kun malgrandaj beboj kaj infanoj (mezmarano oni iĝas ne naskiĝas) promenas, aĉetas glaciaĵojn, esperas esti rigardataj de aliaj kaj rigardas aliajn. En ĉiu mezmara lingvo estas vorto aparta pri tiu speco de malrapida promenado (“dar vuelta” en la hispana). Kiam oni alvenas al la ĉefa placo oni rigardas la spektaklojn aranĝitajn de la urbestraro dum la somero.

Nun okazis, ke dum la kongresa semajno, tiuj koncertoj estis en Esperanto. De Jomo al Kajto kaj al Kim, por mencii nur tri tre konatajn. Tio kune kun la centoj da afiŝoj, kiujn la urbo afiŝis pri la kongreso, igis ĉiun mazaranon konscia pri la ekzisto de Esperanto.

“Se temas pri rozoj, ili certe floros”, – diras alia ĉi tiea proverbo, alivorte se iu devus fariĝi esperantisto, li certe post ĉi tiu anonckampanjo fariĝos esperantisto.

Mazaro estas por ni facila urbo, ĉar la urbestro estas konvinkita pri Esperanto, kaj revas fari el Mazaro specon de Herzberg, de Esperanto-urbo. Sed ni provas ankaŭ en similaj lokoj.

La venontan jaron venu al la kvazaŭitala kongreso en Kastelaro (Castellaro) apud Sanremo (San Remo) ĉe la lazura marbordo.

Renato Corsetti

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2012).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2012, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2012/09/la-79a-kvazauitala-esperanto-kongreso/

Ekde januaro 2012 Esperanto estas instruata en deko da lernejoj, du liceoj (scienca kaj arta), al instruistaro de la urbo kaj oficistoj de la urbodomo. Pli ol 500 personoj estas lernantaj la internacian lingvon en la urbeto. La prepara laboro, varbado, reklamo estis grandiozaj. La skipo de instruistoj-volontuloj estas internacia, nun estas laborantaj hungarino Márta Kovács kaj rusino Svetlana Smetanina kun organiza helpo de Kassini.

La infanoj estas ĉarmaj, bedaŭrinde multege pli bruaj kaj maldisciplinemaj ol ni atendis, sed talentaj kaj scivolemaj. Rekta metodo de instruado de fremdaj lingvoj ne estas konata ĉi tie, pro tio estas tre granda intereso flanke de instruistaro kaj aliaj plenkreskuloj, kiuj miras pri entuziasmo de esperantistoj-instruistoj.

La rilato flanke de lernejoj, instruistaro kaj direktoraro estas ege afabla kaj respektoplena, ili estas helpopretaj kaj dankemaj, malgraŭ magra ekipo de lernejoj. En preskaŭ ĉiuj klasoj krom dudeko-trideko da infanoj, tabulo kaj kreto estas nenio — neniuj teknikaĵoj kaj aliaj helpomaterialoj. Granda ŝoko por mi estis, ekzemple, foresto de interlecionaj paŭzoj kaj konstanta restado de infanaro en la klasĉambroj dum la tuta lernoperiodo. Des pli agrable estas vidi, senti kaj aŭdi la rezultojn post tiom malfacila, streĉa kaj peniga laboro!

Antaŭnelonge 75 miaj infanoj en la lernejo Boscarino sukcese ekzameniĝis kaj ricevis diplomojn de Itala Esperanto-Instituto. Fine de la lernojaro atendatas ankoraŭ kelkaj centoj da ekzamenotoj.

La projekto estas perfekta! Bezonatas granda kaj konstanta laboro de italaj esperantistoj pri ellaboro de unuecaj lernoprogramoj por ĉiu aĝogrupo, pri livero de bezonataj lernomaterialoj, pri plua laboro kun lernejanoj, pri starigo de internaciaj kontaktoj, organizo de reciprokaj vizitoj, plifortigo de laboro de la respondeca teamo de ĉi projekto.

En aŭgusto 2012 en ĉi tiu belega urbo ĉe Mediteraneo okazos la 79a kongreso de italaj esperantistoj, al kiu jam aliĝis centoj da esperantistoj el la tuta mondo. Ĝi estos nova instigo por la urbanoj plu lerni la lingvon, certiĝi pri funkciado de Esperanto, ekhavi amikajn kontaktojn, montri sian kulturon kaj historion.

Svetlana Smetanina

Ĉi tiu artikolo aperos en la junia kajero de La Ondo de Esperanto (2012).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2012, №6.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2012/05/212sicilio/