Internacia Pedagogia Film-Festivalo de ILEI (IPEFF) trovas sian lokon en la Jaro de la Lernanto, lanĉita de UEA kaj ILEI en julio 2016.

Celoj

• Kolekti filmetojn pri la lingvo; tiuj filmetoj estos utilaj lerniloj.
• Allogi junulojn al kreado kaj pripensado pri transdono de scioj.

Du kategorioj

• Kategorio “lingvo”. Maksimuma daŭro: unu minuto
• Kategorio “interkultura harmonio”. Maksimuma daŭro: tri minutoj

Ekzemploj

En la kategorio “lingvo” oni povus prezenti jenon: ĉevalo, ĉevalino, ĉevalido, ĉevalejo; poste hundo, hundino, hundido, hundejo, ktp. Oni povus prezenti jenon, kun kalendaro: mi trinkis, mi trinkas, mi trinkos… En la kategorio “interkultura harmonio” oni povus rakonti kortuŝan epizodon inter blankula infano helpata de nigrula persono, aŭ ian renkontiĝon inter diversetnaj personoj….

Premioj

• Unua premio en ĉiu kategorio: 200 eŭroj.
• Dua premio en ĉiu kategorio: 100 eŭroj.

Rajtas partopreni ĉiuj: profesiaj kaj amatoraj reĝisoroj, filmŝatantoj, fotistoj, ĵurnalistoj kaj kreemaj homoj el la tuta mondo. Ne nur esperantistoj, sed ankaŭ neesperantistoj.

La aliĝo al la konkurso estas senpaga.
Limdato por sendi filmojn estas la 30a de aprilo 2017.
La filmo estu en la formato MPG-4, MP4
La filmo ne devas havi pli ol 100 MB.

Elŝutu la plenan regularon en la retejo de ILEI.

La esplor-kampoj estas:

• Aplikoj de lingvoteknologio al Esperanto kun rezultaj vortaroj aŭ pli ĝeneralaj lingvosciencaj pritraktoj
• Interkultura edukado per Esperanto
• Instruado de Esperanto kaj iloj por instrui Esperanton
• Perfektigaj kursoj por instruantoj de Esperanto
• Retaj kursoj pri Esperanto
• Evoluo de la vorttrezoro de Esperanto tratempe kaj nuntempe

La kandidato anoncu sian intencon partopreni kaj sian temon ĝis 1a de januaro 2017. Tiu anonco estu dokumento proks. unupaĝa kun mencio pri la esplor-kampo elektita (vidu supre), prezento pri la preciza temo (200 ĝis 300 vortoj). Tiu dokumento entenu mallongan prezenton de la kandidato / kandidatino (nomoj, loĝlokoj antaŭaj kaj nuna, aĝo, retadreso), de liaj/ŝiaj antaŭaj studoj kaj esploroj, kaj aktivecoj en ligo kun Esperanto. Reago de ILEI sekvos ĝis la 15a de januaro.

La ILEI estraro kaj la familio La Torre starigos juĝ-komisionon en rilato kun la temo de la esplor-laboro.

La laboro devas esti nova esploro farota por la Premio.

La esplor-laboro devas esti dokumentita kaj priskribita en raporto de almenaŭ 20 A4-paĝoj, maksimume 30 paĝoj.

La litertipo estas libera, ĝi estu ne tro baroka. La marĝenoj estu normalaj, mezaj. La interlinia spaco estu 1,5.

La laboraĵo estu transdonita en reta formo al ilei.prezidanto@gmail.com ĝis la 30a de aprilo 2017, kaj en papera formo po unu ekzemplero al la familio La Torre, al ILEI kaj al la ĵurio (la kandidato ricevos la stratadresojn de la ricevontoj) (entute kvin ekzempleroj).

La anonco pri la gajninto okazos antaŭ la 30a de junio 2017.

La gajninto devos sendi ok paperajn ekzemplerojn de sia laboraĵo, tio estas po unu, al diversaj gravaj bibliotekoj en la mondo laŭ la programo de ILEI “Ni Savu Niajn Semojn”.

La premio konsistas el sumo de 500 EUR.

ILEI retenas al si la rajton eventuale publikigi la gajnintan raporton.

La premio estis transdonita la unuan fojon en 2015 okaze de la 48a ILEI-Konferenco en Oostende kaj anoncita en la 100a Universala Kongreso de UEA en Lille.

La konkurso okazadas poste ĉiun duan jaron. En ĉiu konkursjaro la premio estos transdonita en la tiujara konferenco de ILEI kaj vaste prezentita en la samjara Universala Kongreso de UEA.

Ekzistas interna regularo inter ILEI kaj la familio La Torre pri la starigo, konsisto kaj laboro de la ĵurio.

La programo komenciĝis sabate per interkona frandvespero. La partoprenantoj alportis el siaj landoj variajn manĝaĵetojn kaj trinkaĵojn por gustumigi al aliaj. La vesperon muzike animis Attila Schimmer el Aŭstrio. Dimanĉe okazis solena inaŭguro kun ĉeesto de la rektoro de la universitato kaj vicprezidanto de la departamenta konsilio. Vespere okazis Nacia Vespero.

La programo de la konferenco kaj de la lingva simpozio, kies temo estis “Novaj vojoj de lernado”, estis bunta kaj bone plenumita. Dum la semajno okazis kursoj, instruista trejnado, diversaj prelegoj, debatoj, diskutrondoj, atelieroj. Oni parolis pri instruistaj spertoj, Esperanto-centroj, interkultura edukado, universitata agado, projekto “Comenius”, interlingvistikaj studoj en Poznano, Esperanto en infanĝardeno, stilfiguroj, Esperanto en Afriko.

Oni povis lerni la hungaran lingvon eksprese. Estis prezentita la filmo Laŭ spuroj de Tibor Sekelj, eblis lerni ĉendancojn aŭ spertiĝi pri aikido. Estis prezentita la projekto “Jaro de la lernanto”, lanĉita en Nitro. Lingva festivalo okazis en bela loko de etnovilaĝa subĉiela muzeo “skanseno”. Prezentiĝis 26 lingvoj inkluzive de toki pona.

Ĉar la partoprenantaro de la konferencoj de ILEI kreskas, la komitato decidis nomi la venontan konferencon kongreso. Dum la korea vespero estis filme prezentita la venontjara kongresurbo Busan. La partoprenantoj ricevis USB-memorilon kun pliaj dokumentoj kaj dosieron pri Busan. Ĉe la fino du koreaj spertulinoj instruis al ni tradician maskodancon. La vespero finiĝis en agrabla etoso ĉe manĝaĵoj kaj trinkaĵoj.

Dum la duontagaj ekskursoj ni promenis en la urbo Nyíregyháza kaj en la proksima sallaga bankuracejo Sóstó. La tuttaga ekskurso estis eventoriĉa. Ni vizitis la urbon Tokaj kaj ĝian faman vinkulturan regionon. En la vilaĝo Mád ni admiris riĉe pentritan barokan sinagogon de la 18a jarcento. En la urbo Abaújszánto ni vizitis muzeon kaj memorĉambron de Kálmán Kalocsay. La urbestro bonvenigis nin kaj regalis nin per aperitivo. Post bongusta tagmanĝo ni daŭrigis nian vojaĝon al la urbo Szerencsi, kie ni vizitis ĉokolad-fabrikon. Post la instrukcioj ni mem kreis dekoraĵojn sur ĉokolado kaj rememore kunportis ĝin. La lasta halto estis en la vilaĝo Tarcal, kie ni en privata vinkelo gustumis tri specojn de vinoj, kiujn oni poste povis aĉeti.

En la internacia vespero ni admiris orientstilan, nepalan kaj ĉinan dancojn, aŭskultis rakonton pri la slovaka popolo, spektis filmon pri Pakistano, ĝuis diversajn kantojn, gitarkaj violonludadon. Ĵaŭde okazis abunda bankedo. La adiaŭan vesperon gajigis muzikistoj, kaj la loka grupo prezentis folklorajn dancojn. Poste ĉiuj kundancis kaj kantis en Esperanto.

En la fermo Zsófia Kóródy prezentis novan maskoton por la instruado – amuzan muson. Post la ferma parolado la prezidantino de ILEI Mireille Grosjean disdonis atestilojn al la partoprenantoj de la kursoj kaj de la instruista trejnado.

Liba Gabalda

Ĉi tiu artikolo aperis en la postkongresa aŭgusta-septembra kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №8-9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/08/ilei-10

La podiuloj de maldekstre: Ariadna García Gutiérrez, Stefan MacGill, Jean Vandecasteele (urbestro de Ostendo), Mirejo Grosjean, Kristin Tygat (tradukado), Marc Cuffez (prezidanto de LKK) (Foto: Mónika Molnár)

Al la 48a konferenco de ILEI (Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj), okazinta la 17–25an de julio 2015 en Oostende (Belgio), aliĝis 170 personoj el 34 landoj, kaj partoprenis ĝin 138 personoj el 30 landoj. Pluraj partoprenantoj konstatis, ke tia grandeco estas tre pozitiva: sufiĉe da bunteco en la diversaj devenlandoj en ne tro granda homamaso. Eblis tra la semajno rekoni preskaŭ ĉiujn, certe ne paroli kun ĉiuj, certe ne amikiĝi kun ĉiuj. Tre ĝojiga travivaĵo por tiu granda grupo da esperantistoj. Junuloj vigligis la etoson, helpis en la komitatkunsidoj, harmonie miksiĝis kun la kutimaj mezaĝuloj; infanoj akompanis siajn gepatrojn, salutis la konferencon, sentis sin bone en intima etoso de junulargastejo komplete rezervita por la esperantistoj.

Mankis 10 afrikanoj, kies kandidatiĝo por akiro de vizo estis tute kontentiga laŭ la kriterioj kaj postuloj de la eŭropa zono-spaco Schengen, sed tamen pro nekomprenebla kialo ili ne ricevis enirpermesilon al Eŭropo. El tio vidiĝas plian fojon, ke ni devas iri al Afriko por konatiĝi kun ili.

Kadre de la ĉiujara Konferenco deĵoras la Komitato, la ĉeforgano de la Ligo. Grava tasko staris sur la tagordo en 2015: elekto de la estraro. Tripersona Elekta Komisiono preparis la eventon. Ĉesis membri en la estraro Magdaléna Fefjičova, Bharat Ghimire, Zsófia Kóródy, Enikő Sereghy kaj Penny Voss. Novaj fortoj alvenas: Elena Nadikova, Emile Malanda Nianga kaj Ivan Colling, pro la komenca decido, ke la estraro ne superu la nombron de sep personoj. Do plu deĵoras en ĝi Xiafeng Gong “Arko”, Mireille Grosjean, William Harris, kaj Radojica Petrovic.

La partoprenantoj havis malfacilan taskon elekti inter tri paralelaj programeroj. Plej diversaj allogaj prelegoj apudis densan Instruistan Trejnadon (IT), kiu arigis pli ol 40 personojn. Tiu lertigado okazis sub la gvidado de vasta grupo de altnivelaj pedagogoj kiel Duncan Charters, Mireille Grosjean, Zsófia Kóródy, Katalin Kováts, Elisabeth Le Dru kaj Radojica Petrović.

La konferenca temo “Granda paco post grandaj militoj” rilatis al la centjariĝo de la tragikaj eventoj de la Unua Mondmilito kaj al la regiono, kiu pagis pezan prezon en tiu konflikto. Kadre de ekskursoj la partoprenantoj povis viziti diversajn lokojn, kiuj famiĝis pro diversaj eventoj ligitaj al la historio. Paralele kaj kompletige la enkonduka prelego kaj prezentoj pri pacedukado montris la vojon al transira paŝo al solvado de konfliktoj. Plie ĉiu partoprenanto ricevis donace afiŝon pri paco kun teksto en plej diversaj lingvoj.

Kun tiom da bunteco en la devenlandoj de la esperantistoj la kutima komenca “frandvespero” same kiel la “lingva festivalo” estis plej riĉaj kaj allogaj. Ĉiuj ĝuis pri lingvoj kaj per langoj, oreloj gustumis novajn sonojn kaj buŝoj malkovris novajn gustojn. Oni kutimas observi, ke gastronomio estas plej bona ilo al harmoniaj interkulturaj rilatoj.

Kion diri konklude? La estraro konstatis la bonegan laboron de la Loka Konferenca Komitato, dankis al ĝiaj membroj elkore, listigis la plibonigendajn punktojn kaj invitas vin al la 49a konferenco de ILEI en Nyíregyháza (Hungario) en aŭgusto 2016. Ni rendevuos en hungara betulejo!

Mireille Grosjean
Prezidanto de ILEI

Ĝi estas artikolo el la postkongresa kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/08/ilei-9/

La kolokvo okazis parte en la universitato de Neuchâtel kaj parte en la urba biblioteko de La Chaux-de-Fonds (sur la supra foto), kie funkcias Centro pri Dokumentado kaj Esploro pri la Lingvo Internacia (CDELI).

De la 13a ĝis la 16a de majo okazis en Svislando la Tria Tutmonda Kolokvo pri la Instruado de Esperanto. En la franca lingvo la evento nomiĝis “Conférence”, (laŭ la Unua en 1922 kaj la dua en 1927) sed tio ne eblas en Esperanto, ĉar ILEI, la organizanto, okazigas ĉiun jaron Konferencon en julio. Do la du eventoj devis havi klarajn ne konfuzigeblajn nomojn.

La solena malfermo altiris proksimume 70 personojn, kiuj povis aŭskulti diversajn alparoladojn kaj ĝui muzikajn prezentojn: Jean-Thierry von Büren kantis baritone ariojn en Esperanto kaj Marion Bélisle tre senteme ludis per sia violonĉelo la “Cignon” de Saint-Saens. Akompanis ilin per piano Monique Fragnière. Mireille Grosjean uzis la okazon por prezenti al la publiko, kie sidis diversaj politikistoj de la regiono, la signifan apogon al Esperanto, kiu regas en la kantono Neuchâtel, ĉu en la ĉelaga suba parto (urbo Neuchâtel), ĉu en la montara parto ĵurasa (urbo La Chaux-de-Fonds), ĉu flanke de dekstremuloj, ĉu flanke de maldekstremuloj.

En ĉiujaraj ILEI-Konferencoj okazas laŭstatutaj kunvenoj de la Komitato kun raportoj, buĝeto k. s. Tio tute ne okazis dum la Kolokvo. Dum tri plenaj tagoj prelegantoj traktis la temon Instruado de Esperanto: metodoj, faktoj, lerniloj, uzo de nuntempaj teknikiloj, ebla evoluo. Vigla interŝanĝo de ideoj okazis inter la prelegantoj kaj inter prelegantoj kaj partoprenantoj. Unika momento por konatiĝi, diskuti, profunde analizi metodojn, malkovri novajn eblojn.

Monique Arnaud raportas pri afrika agado laŭ la jarmilaj celoj de UNESKO.

Prelegis Dr hab Ilona Koutny, Dr Katalin Kováts, Dr Duncan Charters, Zsófia Kóródy, Stano Marček, Zlatko Tišljar, Mireille Grosjean, Monique Arnaud, Dietrich Weidmann, Monika Molnar, Marta Kovács kaj István Ertl (en libera vicordo). Bedaŭrinde Dr Angela Tellier (Springboard to Languages) ne povis veni el Britio, nek Petro Baláž (lernu.net) el Slovakio; tamen ilia laboro aperis per la helpo de modernaj prezentiloj, kiujn ili sendis al la organizantoj.

En tre moderna salono de la universitato de Neuchâtel tri profesiaj interpretistoj tradukis el Esperanto al la franca kaj inverse. Tiel personoj el la urbo kaj studentoj el la universitato povis senpage eniri, sidiĝi kaj sekvi la prezentojn kaj debatojn. Kaj tion ili faris. En la vestiblo estis disdoneblaj informiloj kaj revuoj, librovendejo kun lernolibroj kaj vortaroj, kaj ekspozicio kun diversaj literaturaj verkoj kaj afiŝoj pri Esperanto ĝenerale.

Ĉiu povas diskuti pri la demando: “kia estas sukcesa evento”? La opinioj malsamas. Okaze de la Tria Tutmonda Kolokvo ne okazis fuŝoj aŭ paneoj (pozitiva aspekto), ne aperis multe da diplomatoj, nur unu (negativa aspekto), tamen ĉiu ŝtato de la mondo ricevis invitleteron de la respubliko kaj kantono Neuchâtel kaj poste diversajn gazetarajn komunikojn. Tio jam estas tre pozitiva fakto. La subteno de la respubliko kaj kantono Neuchâtel estis mirinde altkvalita, efika kaj malavara.

Mireille Grosjean
Prezidanto de ILEI
Prezidanto de la Organiza Komitato

Ĝi estas artikolo el la julia kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №7.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/06/ilei-8/

Ĉiu kun komputilo: de maldekstre: Stefan MacGill (UEA), Michael Boris Mandirola (vicprezidanto de TEJO). Radojica Petrović (ILEI), Nico Huurman (kasisto de TEJO), Tomasz Szymula (Ĝenerala Sekreario de TEJO), Veronika Poór (TEJO). La prezidanto de TEJO ne aperas en la bildo.

(GAZK 7) La estraro de TEJO revenis post jaro kunveni denove en Novara, Italio. De la 6a ĝis la 8a de marto kunvenis kvin el la sep estraranoj, plus TEJO-volontulo kaj observantoj de UEA kaj ILEI. La protokolado kaj taskmastrumado okazis pere de la interaktiva komputila programo Trello, tiel ke la protokolado, la registro de plenumitaj taskoj kaj la laborplano por la sekva periodo estis interaktive kaj real-tempe kreitaj. TEJO subvencipetis al la Eŭropa Volontula Servo (EVS) kaj pere de tio sukcesis ricevi monsumojn por alpreni du volontulojn por plenumi praktikajn taskojn por junaj esperantistoj.

TEJO konstatis, ke ekzistas komputile KATO-paro. KATO 1 estas dokument-stokejo, kaj KATO 2 skribkomunika programo – por eviti konfuzon, la dua eknomiĝas KATIMO. Okazas laboroj por certigi la okazigon en 2015 de muzika konkurso, kun perreta prijuĝo malferma al ĉiu. Sekvis diskutoj pri kulturo kaj buĝetaj pretigoj, pri la pretigo de nova enketilo por la Landaj Sekcioj, realigataj pere de la reteja programo KODEJO. Estis decidita programo de reprezentiĝoj de TEJO en Esperanto-renkontiĝoj de nun ĝis la IJK.

Plurfoje kaj diversteme oni aldonis aliajn junulojn per skajpo (el Brazilo, Skotlando) kaj estraranojn de UEA en Kanado, Meksikio kaj Ĉilio por duonhora interparolo.

Inter TEJO, UEA kaj ILEI okazis planado de AMO-seminarioj en IJF post tri semajnoj, kaj diskutoj pri ebloj de AMO en IJK en Wiesbaden (Germanio), kaj eble jarŝanĝe en JES en Eger (Hungario) aŭ en Sudorienta Eŭropo.

Inter TEJO kaj UEA, pri reformo de membro-kategorioj okazis instigoj, ke la koncerna komisiono en UEA aktiviĝu, tiel ke ĝis Lillo la Komitato de UEA havu voĉdoneblan proponon. Laborgrupo proponos kelkajn modifojn al la Interna Regularo de TEJO, tiun same la Komitato devas aprobi.

Inter TEJO kaj ILEI okazis intensaj diskutoj kaj interkonsentoj, i. a. pri edukaj programeroj en la IJK en 2016 en Wroclaw, Pollando, prezentiĝo de TEJO en ILEI-konferencoj, kaj la kunligo en 2017 de IJK kaj ILEI-konferenco en Afriko en du sinsekvaj semajnoj.

Łukasz Żebrowski (prezidanto de TEJO)
Radojica Petrović (estrarano de ILEI)
Stefan MacGill (vic-prezidanto de UEA)

Konstanta referenco

Kiel impresis vin la informo pri via laŭreatiĝo?

Estis kompleta surprizo. Mi estis en preparlaboroj por vojaĝi al Afriko… por instrui pri koridora agado en la seminario AMO 7 en Togolando… Mi aŭdis pri tiu premio, sed ne atentis vere. Mi tre ĝojas pri la klarigoj, kiuj akompanis la premion. Estas fakto, ke mi ege multe laboras por ILEI kaj por Afriko, sen ripoztagoj, sen dimanĉoj, sen ferioj; tamen dediĉi multe da tempo ne nepre signifas, ke la laboro estas efika kaj adekvata. Mi aŭdis “La nova ILEI…”, mi konstatas fortan subtenon, do mi ricevadas kelkajn eĥojn, ke mia laboro kaj gvidado konvenas. Tio enorme kuraĝigas min. Same la premio motivigas min.

La internacia elektantaro laŭreatigis vin pro kelkaj meritoj. La unua estas la sukcesa agado en Afriko. Kiam kaj kial vi ekagis por Esperanto en ĉi tiu kontinento?

Mi estas en kontakto kun afrikanoj ekde mia plej juna aĝo pro la malfermiteco kaj engaĝiĝo de miaj gepatroj en socia laboro. Due, en la universitato en Neuchâtel (Svislando) mi studis kun pluraj afrikanoj. Kelkaj partoprenis mian geedziĝfeston. Mi multon legis tiam el la franclingva afrika literaturo. Mi memoras pri la sendependiĝoj en la sesdekaj jaroj. Poste aperis subite la eblo iri al Afriko okaze de la ILEI-Konferenco en 2008 en Benino. Tiam mi pensis: jen bona okazo mem vidi, mem sperti Afrikon. En la aviadilo deĵoranto diris al mi: “Ĉu estas via unua flugo al Afriko? Vi vidos, ke vi tuj ŝatos!” Kaj tio okazis. Dum la Konferenco mi konatiĝis kun pluraj afrikanoj, kaj inter ili estis Privas Tchikpe, la unua esperantisto en Benino, kiu sugestis kunlaboron por Esperanto en Afriko.

Tiu kunlaboro trovis juran formon: “Scio Sen Bariloj” (SSB), ĝi plu daŭras efike en diversaj landoj kaj faris ĝis nun naŭ diversajn agadojn. Feliĉe venas subteno de aliaj esperantistoj, kiujn mi elkore dankas. Vi povas subteni SSB-n uzante ĝian UEA-konton “assb-k”.

Mi multe esploris pri la historio de Afriko kaj la evoluo de tiu mondoparto. Pri tio mi prelegas same multe en Eŭropo kiel en Afriko mem. Ni devas sukcesi pacigi la rilatojn inter tiuj du kontinentoj post kvar kruelaj jarcentoj. Legu pli en mia blogo http://mirejo3.blogspot.com/. Mi komencis verki libron pri tiu temo.

Mi miras pri la bona lingvonivelo de afrikaj esperantistoj. Mi miras, ke ili neniam krokodilas. Mi miras, kiom demokratie ili sukcesas debati kaj decidi. Mi miras, kiom malfermite ili demandadas min pri ĉio ajn. Ĉar mi konvinkiĝis, ke mi estas frato de ĉiuj aliaj homoj sur la Tero (Esperanto helpas al tio), tiaj kontaktoj povas okazi harmonie kaj serene. Subtenon mi alportas en iliaj klopodoj por Esperanto en ilia lando.

Mi sukcesas adaptiĝi al malsama medio, alia mondo, aliaj kutimoj. Mi trovis afrikanojn, kiuj klarigas siajn kutimojn al mi. Tiel mi progresas en la kompreno de tiu mondoparto. En miaj vojaĝoj mi esploras pri universalaĵoj kiel familio, eventoj de la vivo, nutrado, edukado, akiro de vivrimedoj, organizado de socia vivo…. Ĉiu socio devas iel solvi tiajn aspektojn de la vivo.

En la 1990aj jaroj okazis kvar Afrikaj Esperanto-Kongresoj, laste je la jarŝanĝo 1995-96. Kial oni devis atendi 18 jarojn ĝis la kvina?

Laŭ mia supozo ne estas precizaj klarigoj. Kial estis unue Afrika Komisiono, Amerika Komisiono kaj Azia Komisiono ĉe UEA kaj finfine Eŭropa Komisiono? Neniu povas precize diri; simple okazis tiel. Ĉiu esperantisto agas en sia urbo, vilaĝo, loka klubo, kaj ne nepre havas la okazon starti en tia projekto kaj trovi la bezonatajn monrimedojn por tia agado. La kvina Afrika Kongreso de Esperanto estis fakte provo: la skipo de “Scio Sen Bariloj” lanĉis diversajn agadojn en Kotonuo alportante lernolibrojn en lernejojn, organizante prelegojn kaj kursojn pri Esperanto. Ni lanĉis entute ses agadojn kaj venis al la ideo, ke UK eblus en tiu urbo. Ni faris esploron pri farebleco kaj sendis ĝin al UEA-prezidanto kaj al la Centra Oficejo (aŭgusto 2009). Ĉio eblas en Kotonuo; tamen la movado en Benino ne estas forta. Tiam ni ekpensis pri provo kaj defio: Afrika Kongreso ebligos al ni konstati, ĉu ni sukcesos okazigi tian eventon kaj kolekti bezonatajn financajn rimedojn. Mirinda subteno venis. La rezulto de tiu kongreso estis ne brila pro la dimensio de la grupo, sed tre riĉa pro ĝia organizado, enhavo kaj sekvoj. Nun ni pretas por UK en Kotonuo.

Ĉu okazigo de la Universala Kongreso de Esperanto en Afriko estas realisma ideo?

Certe! Unue, kelkaj esperantistoj timas pri varmeco kaj humideco. Mi devas rideti: ni havis UKon en Pekino kaj Jokohamo, kie humideco estas 90%. En Afriko ĝi estas 50%, en Eŭropo 30% (proksimumaj informoj). Varmeco estas multe pli alta en Tel-Avivo ol en Kotonuo. Do la klimato ne devus bremsi neafrikanojn. Due, ĉio troviĝas en Kotonuo: presejo por la kongresa libro, aŭtomataj bankgiĉetoj, vidindaĵoj, el kiuj kelkaj estas kulturaj mondheredaĵoj de Unesko, kvinstelaj hoteloj por luksemuloj, malsanulejoj okaze de bezono… Trie, estus tre pozitiva fakto, ke niaj kutimaj gekongresanoj malkovru la movadon en Afriko per sia persona sperto. La problemo estas, ke la amaskomunikiloj montras al okcidentanoj nur malsatajn infanojn afrikajn cele al monkolektado; konsekvence ni pensas, ke nur tiaj homoj ekzistas en Afriko. Sed kaj okcidentanoj kaj afrikanoj havas malĝustan imagon pri la alia grupo. Vojaĝi helpas al ĝustigo de tiu imago kaj al forviŝado de stereotipoj.

La sekva kialo de via elekto estas via aktivado en ILEI. Bonvolu rakonti pri ĝi…

La kuraĝa kaj efika agado de Ileana Schroeder el Danlando okaze de UK en Kopenhago kuraĝigis min (malgraŭ mia aĝo) kandidatiĝi por la posteno de prezidanto de ILEI pro la fakto, ke lingvoinstruado kongruas kun mia lertigado kaj longjaraj profesiaj spertoj. La Komitato elektis min. Certe miaj kontaktoj tra la mondo kaj alikulturaj spertoj estis atuto. Mi provas efike zorgi pri la ĉiutaga mastrumado de la Ligo en kunlaboro kun la estraro, sekciestroj kaj reprezentantoj. Mi provas atingi pli forajn celojn, kiel reakiro de statuso ĉe Unesko. La kresko de la Ligo kaj firmigo de diversaj sekcioj ankaŭ estas grava celo.

Kio interesa okazis en la Montevidea konferenco de ILEI?

Por mi ĉio estis interesa. Kompreneble la solena malfermo en la Parlamenta Palaco estis epokfara. Dum mia enkonduka prelego pri la eventoj de 1954 mi vidis la urbestrinon kaj la direktorinon de Unesko por Sud-Ameriko sekvi atenteme mian Esperantlingvan paroladon kun aprobaj kapmovoj, tio ĝojigis min ege; mi iom helpis dirante “futuro” anstataŭ “estonteco” ekzemple, por helpi al ili kompreni Esperanton sen tradukado. Dum la Konferenco eĉ komitatkunsidoj estis interesaj: Aŭdi la opiniojn de la komitatanoj, pripensi solvojn, diskuti pri fareblaĵoj, tio kaptas mian atenton, plezurigas min kaj motivigas ĉiujn. Dum komenca neformala kunveno naskiĝis interesaj ideoj pri la agado de ILEI “Ni Savu Niajn Semojn” (NSNS). Estis multaj atentokaptaj prelegoj, amuzaj momentoj, agrabla internacia etoso.

La tria elektomotivo estas la Tria Tutmonda Kolokvo pri Instruado de Esperanto okazonta en 2015. Kiel progresas la preparado?

Ni trovis du sponsorojn kaj tiel akiris 4500 CHF. Mi atendas pliajn respondojn de kontaktitaj instancoj. Jam ni havas Honoran Komitaton kun nun entute 18 personoj, inter kiuj aperas ok diplomatoj. La programskizo pretas, prelegantoj anoncas sin; mi kontaktis personojn por ion prezenti laŭ la elektitaj temoj. Subteno venas el Chambéry (Francio): duopo tradukos la prelegojn por ebligi dulingvajn prezentojn.

En la pasinta jaro vi ankaŭ havis plian atingon, nome, vi sukcese finis la Interlingvistikajn Studojn ĉe la universitato Mickiewicz en Poznano. Ĉu la studado valoris la tempajn kaj financajn elspezojn, kiujn vi faris por ĝi?

Sendube jes. Mi lernis multon. Mi verkis multon: “Postŝerca streĉo” estas la titolo de mia taskaro: 150 paĝoj! Mi proponis al la gvidantoj fari esplorojn en rilato kun Afriko kaj ili aprobis. El tio vi komprenas, ke estis ofte ligoj inter miaj studoj ĉe UAM kaj mia agado en Afriko. La profesoroj en UAM estas altnivelaj. La kontaktoj inter la gestudentoj estas pozitivaj, kelkaj el ili estas elstaraj esperantistoj. Mi povas vigle rekomendi tiujn postdiplomajn studojn kaj esperi, ke profesorino Ilona Koutny plu gvidos tiun valoran programon.

En esperantistaj retdiskutoj oni vidas multe da pesimismo pro la stagnado aŭ krizo en pluraj tradiciaj movadaj strukturoj. Kion vi opinias pri la nuna stato kaj estonteco de Esperanto?

Vi tuŝas du aspektojn: vi demandas pri la strukturoj kaj pri la lingvo.

Pri la strukturoj: La asocia vivo kun komitatkunsidoj ne multe interesas homojn, ĉar ni vivas en la okcidenta parto de la mondo en individuisma etoso, bedaŭrinde. Certe naskiĝos novaj ideoj, novaj formoj, laŭ la nuntempaj teknikaj ebloj kaj la bezonoj de la homoj. Mi estas malfermita al tio.

Pri la estonteco de Esperanto: Kiam mi laboris ĉe Unuiĝintaj Nacioj en Ĝenevo kiel delegito de UEA, mi havis tri celojn. Unue, ke homoj konsciiĝu, ke la nuna lingvosituacio en la mondo ne estas kontentiga. Due, ke plej multe da homoj sciu, kio estas Esperanto. Lingvo. Trie, ke homoj parolu pri Esperanto sen antaŭjuĝoj, objektive kaj racie. Ĉe UN la delegitaro de UEA atingas tion. En la vasta publiko ne ankoraŭ.
Informlaboro nepras.

Neevitebla demando: kiujn tri librojn en Esperanto vi kunprenus al neloĝata insulo?

Ebono de Kapuściński en la bonega traduko de Tomasz Chmielik kun multaj informoj pri Afriko, etosoj kaj gustoj de tiu alloga kontinento. Certe ion de Tibor Sekelj mi kunportus: ĉu Ĝambo Rafiki, ĉu Kolektanto de Ĉielarkoj, mi hezitas. Mi tre ŝatas lian stilon kaj la enhavon de liaj rakontoj. La Infana Raso de William Auld. Mirinda libro, kies belecojn oni ne povas ĉesi admiri.

Kaj, fine, pri viaj planoj?..

MITE. Certe tio plej urĝas. Temas pri Modula Instruista Trejnado de Esperanto. Se la informado funkcias bone, se homoj deziras lerni nian lingvon, ILEI devas provizi la movadon per lertigitaj instruistoj. Temas pri prioritata celo. Ĝis nun la mastrumado de la ĉiutaga vivo de la Ligo okupis min komplete.

Ekde la 17a de majo 2015, tuj post la fino de la Tria Tutmonda Kolokvo pri Instruado de Esperanto, MITE devos akiri la unuan lokon en niaj pripensoj kaj klopodoj. La enhavo de la moduloj grandparte jam pretas. Finpretigado endas. Moduloj ebligos okazigi en iu loko parton de la lertigado laŭ la surlokaj eblaj prelegantoj / instruistoj. Kandidato povos kolekti atestilojn pri diversaj moduloj iom post iom ĝis kompleta kolektado de ĉiuj aspektoj de la lertigado. Tio ŝajnas al ni la plej taŭga kaj racia organizado de la lertigado, konsiderante la vojaĝkostojn kaj la problemojn pri akiro de vizoj.

Ni devus pensi pri eldonendaĵoj. Jam ni decidis pri du eventoj en 2016: nia kutima ĉiujara Konferenco kaj la unua PAFO – Pedagogia Avangarda FestivalO. Kaj eble nia Konferenco en 2017 okazos denove en Afriko.

Privataj planoj ekzistas… Mi verkis Afrikanoj kaj mi laŭ Esperanto kaj mi de Hori Jasuo. En preparo estas Afrikanoj kaj mi 2, Japanoj kaj mi, Artistoj, teknikistoj kaj mi pri la preparlaboroj de Internacia Arta Vespero dum UK (2002-2014), Lernantoj kaj mi pri mia profesia vivo, kaj Tout Doux Tout Doubs, le retour en la franca lingvo, satira teatraĵo pri mia vilaĝo Les Brenets ĉe la rivero Doubs kaj la translima kunvivado de svisaj kaj francaj ĵurasanoj. Kolektiva verko Lagoj kaj larmoj pri la Tria Mondmilito, la nuntempa milito en la orienta Kongo, estas en preparo; kontribuoj alvenadas…

Ek al la laboro. Kuraĝe antaŭen!

Intervjuis Aleksander Korĵenkov

Ĉi tiu intervjuo aperis en la februara kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №2.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/01/grosjean-2/

La esplor-kampoj estas:

• Aplikoj de lingvoteknologio al Esperanto kun rezultaj vortaroj aŭ pli ĝeneralaj lingvosciencaj pritraktoj
• Interkultura edukado per Esperanto
• Instruado de Esperanto kaj iloj por instrui Esperanton
• Perfektigaj kursoj por instruantoj de Esperanto
• Retaj kursoj pri Esperanto
• Evoluo de la vorttrezoro de Esperanto tratempe kaj nuntempe

La kandidato anoncu sian intencon partopreni kaj sian temon ĝis la 1a de januaro 2015.

La ILEI-estraro kaj la familio La Torre tiam starigos juĝ-komisionon en rilato kun la temo de la esplor-laboro.

La esplor-laboro devas esti dokumentita kaj priskribita en raporto de almenaŭ 20 A4-paĝoj, maksimume 30 paĝoj.

La laboraĵo estu transdonita rete al ilei.prezidanto@gmail.com ĝis la 30a de aprilo 2015 por la unua okazigo de la konkurso, kaj en papera formo po unu ekzemplero al la familio La Torre, al ILEI kaj al la ĵurio (la kandidato ricevos la stratadresojn de la ricevontoj) (entute kvin ekzempleroj).

La anonco pri la gajninto okazos antaŭ la 30a de junio 2015. La gajninto devos sendi ok paperajn ekzemplerojn de sia laboraĵo, tio estas po unu, al diversaj gravaj bibliotekoj en la mondo laŭ la programo de ILEI “Ni Savu Niajn Semojn”.

La premio konsistas el sumo de 500 eŭroj. ILEI retenas al si la rajton eventuale aperigi la gajnintan raporton. La premio estos transdonita la unuan fojon en la jaro 2015 okaze de la 48a ILEI-Konferenco en Oostende, Belgio, kaj anoncita en la 100a Universala Kongreso de UEA en Lille. La konkurso okazos poste ĉiun duan jaron. En ĉiu konkursjaro la premio estos transdonita en la tiujara konferenco de ILEI kaj pli vaste prezentita en la samjara Universala Kongreso de UEA.

Mireille Grosjean
prezidanto de ILEI

Ĉi tiu artikolo aperis en la novembra kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №11.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/11/ilei-7/

La urbestrino de Montevideo bonvenigis ILEI en la Urugvaja parlamentejo

Impona italstila palaco, vasta salonego kun marmoraj kolonoj, altega plafono kun koloraj vitraj fenestroj – jen la ejo de la Ĝenerala Kunsido de Unesko en novembro-decembro 1954. La salonego okupas la tutan larĝon de la Leĝa Palaco, la parlamentejo de Urugvajo. La 21an de julio, en apuda, same impona salono ariĝis naŭdeko da anoj de la 47a Konferenco de Internacia Ligo de Esperanistaj Instruistoj kun gastoj kaj lokaj helpantoj. Mirejo Grosjean, prezidantino de ILEI, bonvenigis ilin kaj prezentis la podianojn kaj honorajn gastojn. Ĉeestis la urbestrino de Montevideo, Ana Olivera, kaj du reprezentantoj de la Regiona Oficejo de Unesko, inter kiuj la direktoro Lidia Brito. Ĉeestis krome la svisa vicambasadoro.

La urbestrino bonvenigis la konferencanojn kaj deziris sukceson al ilia kunvenado. Ŝi montris klaran simpation por Esperanto, kiun ŝi ekkonis jam en junaĝo, ĉar tre influa lernejestrino de ŝia liceo deklaris: “Estus bone, se estus komuna lingvo, uzebla por ĉiuj homoj”.

La direktorino de la Unesko-oficejo emfazis la edukajn laborojn de Unesko kaj la grandecon de la problemoj de malegaleco, malriĉeco kaj malpaco, kiujn eblas superi nur per pli fortaj programoj kaj klopodoj. Ŝi bone sentis la lingvan dimension en la evolulaboroj kaj konsentis, ke Unesko kaj la Esperanta movado dividas multajn komunajn valorojn.

En sia salutparoladeto la vicprezidanto de UEA Stefan MaGill memorigis, ke la rekono de Unesko al Esperanto antaŭ 60 jaroj havis difinan rolon en la historio de la lingvo. Vivanta, funkcianta lingvo kun tutmonda parolkomunumo, ĝi ludas valore rolas en interkulturaj kontaktoj; ĝi ne nur havas propran kulturon, sed ĝi efike servas kiel ponto inter plej diversaj kulturoj. Tiel ĝi kontribuas al la protektado de multlingveco en la mondo, diris MacGill.

La alparolojn tradukis Ana Montesinos de Gomis kaj Duncan Charters. La disponigo de la parlamentejo kaj la altiro de altrangaj gastoj estas merito de la loka konferenca teamo, sub la gvido de s-ino Sonia Risso. La programo antaŭvidis foriron de la honoraj gastoj antaŭ la du postaj 20-minutaj pritemaj prelegoj, farotaj nur Esperante, sed ili sekvis ankaŭ la prelegojn.

Marija Jerković faris lumbildan prezenton pri la estiĝo de la fama Unesko-rezolucio ekde la preparlaboroj lige kun la 7-a Ĝenerala Konferenco en Parizo en 1952 ĝis tiu en Montevideo en 1954. Ŝi rakontis pri la tumulta procezo, ekde la akiro de la subteno de Meksiko por proponi la rezolucion, malakceptotan pro la misfama interveno de prof. Blinkenberg kaj tra la posta laborego de Ivo Lapenna kun lokaj helpantoj per artikoloj en ĵurnaloj kaj radia intervjuo de Lapenna, ĝis la eksterordinara revoĉdonigo kaj akcepto de la rezolucio en la finkunsido.

Sekve, Mirejo Grosjean provis meti tiujn dramecajn momentojn en pli vastan kuntekston. Ŝi skizis la decidajn mejloŝtonojn en la historio de Esperanto ekde 1859 ĝis la nuntempo, en kiu 1954 evidente ludas grandan rolon. Fine de la elokventa prezento ŝi tiris el la historio kaj el la agadprincipoj de Lapenna receptojn por la estonta agado, interalie ĉe Unesko.

Post la solenaĵo sekvis gvidata montrado de la parlamentejo. Fine, tuj ekster la palaca placo, sur herbejo apud trafikata avenuo, oni plantis gujavan arbeton, kiun esperantista ekologo jam kreskigis el semo. Apude estis malkovrita ŝtonplako kun la teksto: Esperanto kaj Unesko – ligitaj tra sesdek jaroj – 1954-2014.

Laŭ Stefan MacGill kaj Mirejo Grosjean

Gazetaraj Komunikoj de UEA, 2014, №548

Tia evento devas esti lanĉita de ŝtato. La invito iras al ĉiuj ŝtatoj de la mondo. Ĉar en Svislando la kantonoj estas ŝtatoj, ne nepras turni sin al Berno. Apogante sin sur la du rezolucioj de UNESKO kaj sur leĝpropono favora al Esperanto aprobita en 2009, la kantono Neuchâtel decidis inviti ĉiujn ŝtatojn; en la kantono troviĝas la ĉefurbo Neuchâtel kaj la urbo La Chaux-de-Fonds, kie ekzistas CDELI, grava arkivejo pri planlingvoj. En tiuj du urboj okazos la Kolokvo de la 13a ĝis la 16a de majo 2015.

Tiu agado kaŭzos, ke en ĉiu ŝtato de la mondo venos al la registaro invitletero. Do la registaro devos esplori, informiĝi, ĉu Esperanto estas instruata sur ĝia teritorio. Tio estas unu el la plej pozitivaj aferoj en tiu kolokvo.

Tiu konferenco celas analizi la nunan staton de la instruado de Esperanto en la mondo kaj la eblojn firmigi ĝian agnoskon kaj disvastigon en la diversaj instrusistemoj. La organiza komitato intencas inviti lokajn fakulojn, por ebligi interŝanĝojn inter movaduloj kaj la ĝenerala publiko.

ILEI estas la organizanto de la konferenco.

Lingva aspekto: se la prelego estos en la franca, la projekciigita teksto sur ekrano aperos en Esperanto kaj inverse.

Tutcerte multaj esperantistoj partoprenos por sekvi tiajn altnivealajn interŝanĝojn. Ĉu la ŝtatoj sendos edukministron el la ĉefurbo aŭ sendos kulturan ataŝeon, kiu dum la tuta jaro loĝas en Berno, nenio certas. Ĉu ili entute interesiĝos pri tiu evento, eble, eble ne. Tamen la invito jam efikos informcele.

Mireille Grosjean
Prezidanto de ILEI
Prezidanto de la Kolokva Organiza Komitato

Ĉi tiu artikolo aperos en la sekva kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №4-5.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/03/ilei-6/