TEJO estis konfirmita en ties plenumorgano, kaj ekhavas gvidan rolon en ĝi. Aliaj organizoj en la plenumorgano estas YFJ (Forumo Junulara-Eŭropa). YWCA (Asocio de Junaj Kristanaj Virinoj), IFMSA (Internacia Federacio de Asocioj de Medicinaj Studentoj), IFM-SEI (Internacia Falk-Movado – Internacia Socialisma Edukado) kaj IYCS (Internaciaj Junaj Katolikaj Studentoj).

“Ni jam laboras por surtabligi en UN gravajn temojn, kiel ekzemple la aktiva engaĝigo de junularo en la planado kaj agadoj rilataj la Daŭripovajn Evoluigajn Celojn, – komentas Francesco Maurelli. – Nome de IKRJO en la venontaj tagoj mi sendos leteron al S-ro Frederick Shava, Prezidanto de EKOSOK, cele al kunlaboro kadre de la januara
Junulara Forumo ĉe UN Nov-Jorko”.

“Mi fieras pri la laboro de TEJO en Eksteraj Rilatoj, – aldonas Michael Boris Mandirola, prezidanto de TEJO kaj respondeculo pri KER. – Tiu ĉi atingo montras kiom TEJO estas serioze konsiderata tutmonde. Ni plulaboru kunlabore kun la tutmonda junularo por konstrui pli justan mondon”.

Se vi volas finance subteni la agadon de TEJO pri eksteraj rilatoj, bv. konsideri donaci tra UEA kun priskribo: “TEJO-KER” (UEA-konto: tejker). Pagmanieroj estas priskribitaj ĉe http://uea.org/alighoj/pag_manieroj.html.

Fonto: Gazetara Komuniko de UEA, 2016, №646.

La ministro skribis al Povilas Jegorovas:

«Mi sincere dankas pro la multjara kaj konsekvenca laboro en popularigo de Esperanto en Litovio kaj ekster ĝiaj limoj. Per sia sencohava agado Vi kontribuas al diskonigo de Litovio kaj kreas pozitivan imagon pri nia ŝtato. Mi deziras al Vi neelĉerpeblan krean energion kaj novajn iniciatojn!»

Ĝi estas unu el multaj honoroj, kiujn Povilas Jegorovas ricevis pro sia esperantista agado de diversaj Litoviaj ŝtataj instancoj.

Ankoraŭ dum la Sovetia periodo okaze de la 100-jariĝo de Esperanto en 1987 Povilas Jegorovas pro sia aktiva esperantista agado ricevis honorfolion de la Litova societo de amikeco kaj kulturaj ligoj kun eksteraj landoj. Dufoje – en 1999 kaj en 2005 – li ricevis honorfoliojn de la Litovia ministerio pri kulturo.

Precipe multajn honorigojn Povilas Jegorovas ricevis en 2005 lige kun la okazigo de la 90a Universala Kongreso de Esperanto en Vilno – de la Litovia parlamento (Sejmo), de la Litovia ministerio pri edukado kaj scienco, de la urbestro de Vilno, de la urbestro de Kaŭno, de la regionestro de Kaŭno. En 2014 li estis dekorita per la honorinsigno “Santaka” (3a grado) de la urbo Kaŭno.

Ĝi estas artikolo el la novembra-decembra kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №11-12.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/11/litovio-18

La 6a Lernfesto okazis la 4an de septembro en la Germana-Franca Ĝardeno en Saarbrücken. La Sarlanda Esperanto-Ligo, Becker-Meisberger-Instituto kaj Internacia Esperanto-Klubo Zweibrücken tie prezentis tri pavilonojn kun la fama divenrado kaj ankaŭ etan lernejon por efektivigi la anoncitan internacian lingvoeksperimenton.

La lernfeston vizitis proksimume 20 mil homoj, kiuj vidis la tri Esperanto-pavilonojn. La lingvoeksperimenton aktive partoprenis 360 vizitantoj, ĉefe infanoj kaj junaj plenkreskuloj.

Vizitis nian standon ankaŭ la ministro pri kulturo Ulrich Commerçon, kiu detale informiĝis pri la laboro de la Esperanto-movado ĝenerale kaj pri la kampanjo de SEL speciale.

La lingvoeksperimento funkciis per tri partoj: Unue la partoprenantoj devis plenigi sciencan demandilon. Poste ili estis instruataj pri Esperanto en la Eta Lernejo, kie la vicprezidanto de SEL, Edgar Werner Müller prezentis lecionon de la konata lingva kurso Mazi en Gondolando.

Poste ili venis al la divenrado por elprovadi siajn novajn lingvokonojn. Rimarkinde ofte ili tie tre bone tradukis la Esperanto-esprimojn en la germanan lingvon. La sukcesintoj poste ricevis unu stampon por la lernfesta pasporto. La kompleta kolektado de stampoj rajtigis ilin partopreni en la granda tombolo en la fino de la lernfesto.

Do, la partoprenantoj povis facile konstati, ke helpe de minimumo da instruo kaj surbaze de aliaj lingvokonoj (latina, franca, angla), ili komprenis kaj tradukis eĉ relative malfacilajn vortojn kaj frazojn en Esperanto.

Oliver Walz, la prezidanto de Sarlanda Esperanto-Ligo konkludis, ke la Lernfesto estis tre sukcesa kaj vizia aranĝo, do entute tre taŭga por realigi la longtempan strategion de Sarlanda Esperanto-Ligo kaj Becker-Meisberger-Instituto.

Do, nian partoprenon en la venonta jaro ni jam decidis unuanime.

Informservo de SEL

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/09/germanio-2

Esperanto ĉeestis ĉi-jare en la tradicia festivalo Przystanek Woodstock (stacio Woodstock), okazinta la 14–16an de julio en Kostrzyn nad Odrą ĉe la limo de Pollando kaj Germanio.

Indas substreki, ke pri enkonduko de Esperanta agado al ĉi tiu precipe junulara Festivalo longe klopodis la 88-jara esperantisto Kazimiro Krzyżak kaj realigis la ideon Centro de Interkultura Edukado Nowy Sącz (CEM) kiel “multkulturan vilaĝon Esperanto”. Ĉi tiu “vilaĝo” situis en la plej prestiĝa zono de la festivala tereno: sur monteto de ASP (Akademio de Belartoj), kie lokiĝis ĉ. 60 institucioj / organizoj el kampo de edukado, kulturo, arto. La vilaĝo Esperanto konsistis el du grandaj kaj kvar malgrandaj tendoj.

Nia 18-persona teamo dum tri tagoj diversmaniere informadis pri Esperanto per grandaj afiŝoj, informiloj kaj per lecionoj de Stano Marček en ĉi tiu festivalo, vizitita de kelkaj centmiloj da muzikemuloj. Tio estas probable la plej grava atingo de informado pri Esperanto dum multaj jaroj. Ni esperas, ke venontjare la laborteamo plijuniĝos kaj ni denove proponas kunlaboron al junularo.

Ni dankas al UEA, kiu parte helpis nin monsubtenante konstruadon de la Tendumejo, al la estraro de CEM kaj al individuaj mondonacintoj.

Halina Komar

Foto: Andrzej Sochacki

Ĉi tiu artikolo aperis en la oktobra kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №10.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/09/pollando-6

La skizo de la plano de UEA kaj TEJO estas helpi la informadan agadon pri Esperanto kunordigante kaj proponante rimedojn bezonatajn por tion efike fari. Por la kunordigado ni serĉas ĉefkunordiganton, kunordiganton de tradukantoj, kiel eble multajn tradukantojn, grafikumantojn, disvastigantojn, homojn, kiuj ŝatus kunlabori por tiu celo.

Skribu al briteliro@co.uea.org (laŭeble ĝis la 15a de aŭgusto 2016) indikante pri kia supra rolo vi interesiĝas, kaj vi estos invitata al laborgrupo por kunlabori por laŭeble plej taŭga utiligo de la situacio por plibonigi la konatecon kaj prestiĝon de Esperanto.

Ni planas ke la kunordigado okazos ĉefe interrete. Por tiuj, kiuj partoprenos la Universalan Kongreson en Nitro, estos specifaj programeroj dediĉitaj por paroli pri la temo kaj kunordigi niajn fortojn por bone kaj daŭripove utiligi la ŝancon, kiu malfermiĝis al ni.

Fonto: Gazetata Komuniko de UEA, 2016, №623.

Li citis partojn el la Deklaracio de la 64a Konferenco de Ne-Registaraj Organizaĵoj, organizita de UN en Bonn, Germanio (2011), pretige al la konferenco “Rio+20”. Tiam, Keller sukcesigis kun sia teamo akceptigi en pluraj frazoj de la Deklaracio ĉiujn proponojn de UEA pri lingvaj rajtoj kaj Esperanto, eĉ du kompletajn alineojn, el kiuj li citis tiun: “Ni alvokas pri la respekto kaj inkludo de la etnaj lingvoj en la eduka sistemo, ĉar tiuj entenas informojn pri la komplekseco de la naturĉirkaŭaĵo, kaj alvokas pri la konsidero de la ebleco utiligi neŭtralan internacian lingvon, facile lerneblan”.

Li subtenis la intervenojn de aliaj reprezentantoj, kiuj parolis pri la graveco de gepatralingva edukado kaj pri la malrespekto de lingvaj rajtoj de indiĝenoj. En la tutsemajna sesio, per diverslingvaj informiloj, en personaj kontaktoj kaj en sia alparolo, Stefano Keller zorgis pri abunda informado pri UEA, Esperanto, la Esperanto-Tago/Lingva justeco kaj la 101a UK.

Pliaj informoj : http://www.linguistic-rights.org/eventoj/#EMRIP9

Fonto: Gazetata Komuniko de UEA, 2016, №622.

Estimataj partoprenantoj de Baltiaj Esperanto-Tagoj!

Historio atestas, ke Litovio estas grava lando ne nur por esperantistoj de la Baltaj landoj, sed ankaŭ al ĉiuj entuziasmuloj de ĉi tiu lingvo. Ĉar nome ĉi tie iam loĝis la aŭtoro de Esperanto Ludoviko Zamenhof. Tial oni povas diri, ke en ĉiu esperantisto estas iom da litoveco.

Esperanto estas gepatra lingvo de neniu nacio, tamen la ideo de ĝia kreinto restas aktuala ankaŭ en la nuntempa vivo. Ja la ĉefa misio de ĉi tiu lingvo estas detrui la murojn inter la popoloj, helpi al ili interkompreniĝi kaj komunikiĝi. Tial Esperanto ludas vere gravan rolon en la tuta mondo, plena de intensa komunikado.

Estas neniu dubo, ke la longtradicia kunlaboro de esperantistoj el Latvio, Estonio kaj Litovio plivastigas la kampon de kunlaborado, stimulas la reciprokan ekkonon. Mi estas certa, ke la Baltiaj Esperanto-Tagoj en Birštonas, plivivigos kaj plifortigos la amikecajn ligojn.

Karaj baltlandaj esperantistoj, mi kore deziras al vi interesajn diskutojn, sencoplenajn solvojn kaj grandan sukceson en popularigo de ĉi tiu universala lingvo.

Ĉefministro de Litovia Respubliko
Algirdas Butkevičius

Ĉi tiu teksto aperis en la julia kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №7.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/07/bet-56

Pliaj informoj pri BET-52 kaj pri BEToj ĝenerale estas legeblaj en speciala rubriko de nia retejo.

Kiel vi jam scias, la 101a Universala Kongreso de Esperanto okazos la 23–30am de julio 2016 en la urbo Nitro, en Slovakio. Parto de la strebo igi la kongreson pli videbla por la ekstera publiko estos malferma tago vendrede, la 29an de julio. Tiun tagon okazos enkondukaj kursoj de Esperanto por la publiko, sed la plej grava programero estos la internacia muzik-festivala vespero sur la ĉefa placo de Nitro libere videbla de ĉiuj interesatoj. Tiel la nitranoj povos propraokule sperti la kulturon de Esperanto.

Por atingi la ĉefan placon por la festivalo, planata estas unue granda marŝo post la komuna foto antaŭ la kongresejo (18h00) – je 18h30 oni ekiros de la kongresejo tra la piedira zono kiel manifestacio, por videbligi Esperanton grandskale en la urbo.

Krom komence de la kongreso en la sama loko okazos alia publika prezentado – danca kaj koncerta spektaklo de Lúčnica, la plej fama slovaka folklora ensemblo, okaze de la nacia vespero dimanĉe, la 24a de julio.

Aldone okazos pluraj Esperanto-rilataj ekspozicioj. Unu el ili temos pri Zamenhof, ĝi estos malfermita en la Nitra sinagogo la 22an de julio je 17h00. Tie staros grandaj afiŝoj kun komikso pri lia vivo. La komikso, unuafoje eldonita libroforme en la pola, kaj poste en dulingva angla-Esperanta eldono, nun estos en slovaka-Esperanta versio. Tiu ekspozicio okazos kunlabore kun la Centro Ludoviko Zamenhof de Bjalistoko.

Pliaj ekspozicioj pri Esperanto okazos duloke: en la bonŝance Esperante nomita vendejaro Centro en Nitro, kaj en la Pola instituto en Bratislavo. En la teatro de Andrej Bagar, ĉe la ĉefplaco de Nitro, okazos ankaŭ filatela ekspozicio “Slovakio kaj Esperanto je poŝtmarkoj kaj poŝtkartoj”.

Eblas antaŭvidi, ke la kongreso ĉi-foje estos vere rimarkita de la ekstero kaj vere malfermita al la neesperantista publiko.

Kaj ne eblas ne mencii la t. n. akompanajn aranĝojn, kiuj okazos en Nitro dum la kongreso: Interreligia forumo en Centra Eŭropo kaj Lingvopolitika konferenco de landoj V4+.

Pliaj detaloj pri ili:
http://www.nitra 2016.sk/akompanaj-aranĝoj/

Matthieu Desplantes, Peter Baláž

Ĉi tiu artikolo aperis en la julia kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №7.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/06/slovakio-11

Rifuĝintoj perdis pli ol siajn hejmojn kaj sian vivpanon: ili perdis ankaŭ la komunumojn kaj kulturojn, kiuj subtenas ilin. Ofte la lingvoj de tiuj komunumoj ne estas vaste parolataj en la lokoj, en kiuj ili nun troviĝas. En tiaj cirkonstancoj, ili despli malfacile kapablas klarigi sian situacion al aliaj, kompreni eĉ la simpatiajn reagojn de tiuj kiujn ili renkontas, kaj trakti kun la oficialaj funkciuloj kiuj ofte tenas en siaj manoj ilian estontecon.

Sekve ni forte petas al Unuiĝintaj Nacioj, ke la organizaĵo faru ĉion eblan por certigi

1. Ke komunikado kun rifuĝintoj okazu en lingvoj, kiujn ili povas kompreni,
2. Ke la funkciuloj, kiuj traktas kun la rifuĝintoj ricevu trejnadon pri tiuj lingvoj,
3. Ke specialaj servoj estu starigitaj por aŭskulti kaj plusekvi la rakontojn kaj zorgojn de la rifuĝintoj en iliaj propraj lingvoj,
4. Ke edukaj servoj en taŭgaj lingvoj estu disponigataj al rifuĝintaj infanoj kies lernado estis interrompita kaj kies estonteco estas sekve endanĝerigata.

Komprenema atento al la lingvaj bezonoj de rifuĝintoj estas ne nur principa demando sed ankaŭ demando de bona praktiko.

Enskribita en la statuton de nia Asocio estas respekto por ĉies rajtoj tia kia ĝi estas esprimata en la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj, kiun ni konsideras “esenca kondiĉo por nia laboro.” Socia justeco kaj lingva justeco iras manenmane. Ni devas memorigi nin pri tiu fakto en ĉiu tago de la jaro – sed speciale dum la Monda Tago de Rifuĝintoj.

Fonto: Gazetata Komuniko de UEA, 2016, №619.

Dum sia funkciado, unue kadre de la Bjalistoka Kulturcentro (Pole: BOK), kaj ekde 2011 memstare, CLZ okupiĝis pri diversaj temoj jen strikte, jen loze rilataj al Esperanto kaj ĝia kreinto. Ĝi ekhavis konstantan ekspozicion pri Zamenhof, organizis kursojn de Esperanto (mi mem instruis kaj por la publiko, kaj por la laboristoj de la institucio), gastigis esperantistojn kadre de Bjalistokaj Zamenhof-Tagoj, eldonis kelkajn librojn kaj memoraĵojn pri kaj en Esperanto. Tamen CLZ neniam estis reala centro de Esperanto, kiel mise oni interpretas, ĉar krom la supraj menciitaĵoj ĝi “realigis la idealojn de sia patrono” per amaso da projektoj prezentantaj la multlingvan kaj multkulturan Bjalistokon. Ĉion eblas legi en la retejo centrumzamenhofa.pl, kiu havas ankaŭ Esperantan version.

Jen komenciĝas la dramo. La 25an de aprilo la urba konsilio de Bjalistoko decidis, ke Centro Ludoviko Zamenhof denove iĝos parto de la Bjalistoka Kulturcentro. La ĉefa argumento estis mono – per la kunigo oni ŝparos, diris la urbestro Truskolaski ne citante pli detalajn kalkulojn. La konsciaj reprezentantoj de NRO-oj estis ŝokitaj per la rapida decido kaj ekkolektis subskribojn kontraŭ la decido petante ĉesigi la provon kunigi CLZ kaj BOK, kiuj agas en malsamaj kampoj: BOK organizas grandajn amasajn aranĝojn – festivalojn, koncertojn, revuojn, sed grandparton de la agado de CLZ konsistigas etaj edukaj entreprenoj celantaj flegi la multkulturan tradicion de Bjalistoko kaj Podlaĥio.

Bedaŭrinde por la urbaj aŭtoritatoj, en la sama semajno okazis festo de Nacia-Radikala Kampo en Bjalistoko, kiun akompanis naciisma koncerto kaj faŝismeca marŝado tra la urbo. Ĉio kune miksita rezultigis eksplodan koktelon, kiun oni mallerte provis estingi. La faktoj estas:

1. La urba konsilio decidis el Bjalistoka Kulturcentro kaj Centro Ludoviko Zamenhof formi novan kulturan institucion. Poraj en la voĉdonado estis la konservativa partio Rajto kaj Justo kaj la konsilianoj de la urbestro Truskolaski. La Civitana Platformo, iama partio de la urbestro, anoncis, ke kaze de akcepto de ĉi decido ĝi ĉesos kunlabori kun Truskolaski. Kontraŭ estis minoritatoj kaj maldekstrulo (unusola!). Problemas tamen la diroj de ekstremaj politikistoj en tiu kunsido: krom ataki la centron kaj ĝian direktoron, atakitaj estis ankaŭ Zamenhof kaj la ideo konigi Bjalistokon per Esperanto, kion eblas legi ĉe Esperanto-diskutgrupo en Facebook. Fakte ĝis 2011 CLZ estis subigita formale al la Kulturcentro, kaj ĉi superflua retropaŝo mirigis la homojn.

2. Oni diras, ke la Centro nesufiĉe okupiĝas pri Esperanto. Tio parte veras, sed “propagandi la verkon de Zamenhof” estas nur unu el la taskoj de la institucio, kiu ne estas Esperanto-organizaĵo; pli grava ĝia tasko estas zorgi pri la multkultura heredaĵo de la regiono kaj propagandi internacian kunlaboron, kontraŭstaron al diskriminacio ktp. La centro neniam rifuzis kunlabori kun lokaj esperantistoj, kelkfoje ni faris diversajn projektojn kune, ni tradukas ilian retejon kaj alian materialon al Esperanto ktp. Oni povas plendi pri la decido krei Zamenhof-Centron, sed ne Esperanto-centron, oni povas plendi, ke en 2009 pro monŝparo estis kreita tiel banala ekspozicio pri Zamenhof, sed la nunan taskaron la oficistoj de CLZ plenumas nemalbone.

Venontjare ni festos la 100an mortodatrevenon de Zamenhos kaj la 130an datrevenon de la naskiĝo de nia lingvo. La urbaj aŭtoritatoj, dezirante iom forviŝi la malbonan imagon, lasitan pro la lastaj okazaĵoj ĉirkaŭ CLZ, forte volas subteni la Bjalistokan Esperanto-Societon kaj kune fari festaĵojn en la naskiĝurbo de la iniciatinto. Esperanto ne malaperos.

Przemysław Wierzbowski

Ĉi tiu artikolo aperis en la junia kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №6.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2016/06/bjalistoko-2