Boos estas forta iritstimulo de la ĉi-loka popolo. Ambicia moskvano, membro de la Kremla teamo, li importis en la regionon avidajn metropolajn klanojn kaj provokis perturbojn en la interna ekvilibro de la politikaj kaj ekonomiaj fortoj.

La intrigo de la kazo de Boos konsistis en la ordo de la reelekto del guberniestro. Ĝuste en aŭgusto finiĝis la jarkvino de lia regado, kaj nun, laŭleĝe, la reganta partio (“ursoj” aŭ “Unueca Ruslando”) devis proponi siajn kandidatojn por la guberniestreco al la prezidento Medvedev. Je unu semajno antaŭ la mitingo tute subite la lokaj “ursoj” prezentis sian kandidatan liston sen la nomo de Georgij Boos.

Iom perpleksaj unuamomente, la mitingontoj ne rifuzis la kunvenon, donante al ĝi pli abstraktajn kritikajn sloganojn celantajn la monopolon de unu politika partio (UR) kaj unu politika persono (Putin). La atakoj kontraŭ Putin, tre modestaj jarkomence, iĝis ĉiam pli fortaj paralele kun la evoluo de nova regiona politika organizaĵo: Komitato de Socia Memdefendo. Disvolvita en horizontala dimensio, tiu “mobila” asocio kumulis la plej radikalajn elementojn de la protesta amalgamo kaj scipovis fari la sloganon de la demisio de Putin ŝlosila vorto de politika renoviĝo.

Kiel lastkomente, mi skribas ĉi-vortojn unu tagon antaŭ la 21a de aŭgusto kaj povas nur aŭguri pri la eventuala bilanco de tiu kun- kaj kontraŭstaro en la politika zenito de nia bruliga somero sen siesto.

Alen Kris

La Ondo de Esperanto, 2010, №8–9 (190–191)

Ĉe represo bonvolu nepre indiki la nomon de la aŭtoro
kaj la fonton.

Boos havis ŝancon reelektiĝi por la dua periodo, sed la reganta partio
“Unueca Ruslando” ne enmetis lian nomon en la liston de la kandidatoj.
La partiaj kolegoj de Boos asertis, ke la nivelo de la subteno por li,
bedaŭrinde, ne estas sufiĉa por ke li daŭrigu sian laboron. Ĝi povus
esti allasebla por iu ajn Ruslanda regiono, sed la Kaliningrada regiono
estas tute speciala kazo.

Laŭ ekspertoj, la eksigo de Boos estis atendebla, ĉar en la regiono
lastatempe estis maltrankvila situacio. Dum la lastaj ok monatoj en la
regiono estis tia socia aktiveco, kian oni ne havis dum la dek lastaj jaroj, — opinias politologo Vladimir Abramov.

Fine de la 2009a jaro loĝantoj de la regiono komencis organizi protestajn mitingojn, iom post iom anstataŭigante la ekonomiajn postulojn per la politikaj. La regiona potenco ne atentis la unuajn protest-agojn, kvazaŭ nenio estus okazanta. Rezulte la 30an de januaro 2010 okazis mitingo kun partopreno de ĉirkaŭ 10 mil personoj. La ferianta regionestro Boos estis devigita reveni al Kaliningrado. La malkontento reliefiĝis ankaŭ en la municipaj balotoj: en la urboj Sovetsk kaj Jantarnyj la reganta partio ne ricevis la plimulton.

La Unueca Ruslando proponis liston de tri kandidatoj, ĉiuj lokanoj:
Jurij Savenko, eksurbestro de Kaliningrado, Aleksandr Jaroŝuk, la nuna
urbestro de la regiona ĉefurbo kaj sukcesa entreprenisto, kaj Nikolaj
Cukanov, estro de la distrikto Gusev, kiu dum tri jaroj sukcesis plibonigi
la situacion en unu el la plej depresiaj distriktoj de la regiono.

La prezidento de Ruslando Dmitrij Medvedev proponis al la Kaliningrada
regiona parlamento Nikolaj-on Cukanov-on kiel kandidaton por la posteno de la regionestro.

La 30an de aŭgusto deputitoj de la regiona parlamento per 30 voĉoj “por” kaj 9 voĉoj “kontraŭ” subtenis la kandidatigon de Nikolaj Cukanov, kiu iĝis la kvina regionestro de la Kaliningrada regiono.

Cukanov nomis kelkajn problemojn, kiujn devos solvi la regionestro.
Unuavice: senlaboreco. Dualoke: problemoj ligitaj kun la transporta atingebleco. “Hodiaŭ biletoj por trajnoj kaj por aviadiloj estas sufiĉe kostaj”,
– li klarigis. La tria problemo: nesufiĉa kvanto da infanvartejoj. Krome,
estas ankaŭ problemoj ligitaj kun la sanprotektado kaj kvalito de la servoj, agrokulturo, kaj impostoj. Kaj, kompreneble, la tarifoj de la mastrumservoj maltrankviligas la loĝantaron.

Halina Gorecka

Radio Esperanto, Podkasto 25, 5 sep 2010