La kongreson en la urbocentra sidejo de la Nacia Unuiĝo de Arkitektoj kaj Konstruinĝenieroj partoprenis 134 esperantistoj el dek landoj, inter ili 22 eksterlandanoj el Kanado, Usono, Germanio, Belgio, Brazilo, Islando, Nederlando, Hispanio kaj Ruslando.

La kongresan temon reĝisoris Maritza Gutiérrez González kun la kontribuo de Ismary Lezcano García kaj Maria Antonia Cartaya; ili revuis la situacion lingvan en Ameriko kaj la lingvan rolon en la formado de la identeco, emfazante la gravecon protekti la kulturan kaj lingvan diversecon, kaj ankaŭ en la kazo de Kubo, la ĉefajn demandojn nuntempajn pri la temo. Oni laboris en grupoj kiuj fine raportis al la pleno pri la debatitaj demandoj.

Elstaraj gastoj de la kongreso estis d-ino Sabine Fiedler el Germanio kaj d-ro Duncan Charters el Usono, kiuj prelegis pri siaj respektivaj agadkampoj, nome, la Esperanta frazeologio kaj Esperanto-instruado kaj teknologioj.

La kongreson ĉeestis d-ro Orlando Raola, prezidanto de Esperanto-USA, kiu estis unu el la prelegantoj lige al la kongresa temo pro la verkado de la nacia heroo de Kubo, José Martí.

Ili ĉiuj ankaŭ aktive partoprenis en la lingvistika simpozio pri Esperanto kiel lingva kaj socikultura fenomeno, okazinta antaŭ la kongreso, la 17an de novembro, en la Havana Universitato; tiun ĉi simpozion kunaŭpiciis la Instituto de Literaturo kaj Lingvistiko de Kubo, la Instituto pri Aplikata Lingvistiko kaj KEA; ĝin partoprenis kubaj fakuloj el la menciitaj institucioj, de la Pedagogia Universitato de Havano kaj de la Centra Universitato de Villa Clara.

La 18-19an de novembro okazis AMO-16 pri la temo “Konsciigo, kapabligo, komunumo; paŝoj al plia profesiiĝo”. La seminarion partoprenis 25 kubaj kaj kelkaj eksterlandaj observantoj. Ĝi estis tre vigla kaj instruoplena dutaga sesio, kie ĉiuj partoprenantoj multon lernis kaj interŝanĝis kun kolegoj kaj aktivuloj el la tuta lando.

Aliaj programeroj kongresaj estis laborkunsidoj de la kuba ILEI-sekcio, Junularo kaj la komitato de KEA, paroligaj kursoj kaj libroprezentado.

La interkona kaj arta vesperoj estis fokusitaj al la kongresa temo, tial plenaj je muziko, kubaj kantoj kaj dancoj, kiuj prezentis nian kulturan riĉecon deveninta el kunfandiĝo tiel hispana kiel afrika. Ekskursa programo antaŭ-, dum- kaj post-kongresa ne mankis.

La antaŭkongresaj eventoj kaj la kongreso ebligis la publikan aperon de Esperanto en radiaj kaj televidaj programoj tutlandaj kaj en la retejo de la nacia informagentejo.

La kongreso estis bela kaj unika, ĉar unuafoje en la historio de KEA grupo da usonaj esperantistoj sukcesis partopreni, karavane kaj tute leĝe, la kuban kongreson en kunfrata etoso.

Maritza Gutiérrez González

Ĉi tiu artikolo aperis en la januara kajero de La Ondo de Esperanto (2016).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2016, №1.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/12/kubo/

NASK: Lee Miller instruas (Foto: Ellen Eddy)

La 1–8an de julio de 2015 duafoje okazis la Nord-Amerika Somera Kursaro (NASK) de Esperanto en la tereno de Universitato William Peace, en la urbocentro de Raleigh, Norda Karolino. Tiu tereno estas belega: historiaj konstruaĵoj, modernaj klasĉambroj, kaj komforta loĝejo (en kiu loĝis nur la NASK-studentoj kaj teamanoj, vere Esperantuje). Estis varme, sed ne terure, kaj ĉiuj konstruaĵoj estis bone klimatizitaj. La klasĉambroj jam estis pretaj kun komputilo, interreto, projekciilo, kaj sonsistemo. La tereno funkcias komplete per sendrata interreta sistemo.

NASK spertis feliĉan kreskon dum la pasintaj kelkaj jaroj, kaj ĉi-foje venis 57 studentoj, ĉefe el Usono, Latinameriko kaj Kanado. 28 el ili jam partoprenis en pli fruaj jaroj, kaj 29 estis novaj. La kursaro okazas ĉiujare dank’ al la konstanta administra laboro de Ellen Eddy, kiu kapablas solvi preskaŭ ĉiujn problemojn por la partoprenantoj, krom fojaj plendoj pri la vetero. Iu kiu interesiĝas pri la kursaro en 2016 povas kontakti ŝin.

La studentoj lernis en tri niveloj, kiel kutime. NASK dum multaj jaroj ne proponas kurson por komencantoj; oni jam devus scipovi la bazajn elementojn de la lingvo kaj esti preta kompreni instruadon per Esperanto antaŭ ol alveni. En la postbaza nivelo instruis Ĵenja Bondelid, usona instruisto kaj aktoro el la Insulo Vidbeo en Vaŝingtonio. En la meza nivelo kune instruis Lee Miller el Misurio kaj Tim Westover el Georgio; kaj en la supera kurso instruis Paŭlo Gubbins el Britujo konata kaj amata instruisto kiu jam instruis ĉe NASK en Vermonto kaj Kalifornio. Subtene kaj ĉionfarante laboris Hoss Firooznia el Novjorkio en la roloj de helpinstruisto kaj redaktisto de la ĉiutaga revueto La NASKa Fasko.

La ĉi-jara grupo estis aparte vigla kaj partoprenema, kaj ege laborema. Dum mi preterpasis ĉambrojn en la dormejo mi ofte vidis homojn ĉe la skribotabloj diligente studantaj. En la meznivela kurso, ekde la unua tago mi havis la senton: “Ho, tiu grupo vere ne bezonas instruiston; ili tute kapablas instrui sin mem”. Kaj eĉ en la manĝejo kaj survoje al lecionoj ĉiuj parolis Esperanton.

Pro tio ke samtempe okazis kune kun NASK la Kino-Teatro-Festivalo (KTF), ne estis tiom da ekskursoj kaj prezentadoj kiel kutime. Multaj NASKanoj partoprenis en la KTF kaj ties projektoj kaj prezentadoj, kaj tiel profitis de ambaŭ programoj.

Ok-taga kurso estas sufiĉe mallonga. Homoj venas, kaj esperas “perfektiĝi” pri Esperanto dum NASK. Vere, ne eblas… mi dirus senhezite ke post pli ol 40 jaroj en Esperantujo mi ankoraŭ ne “perfektiĝis”, sed simple survojas. Sed ĉiu kiu partoprenis en NASK 2015 ne nur survojas, sed progresis. Kaj progreso, ne perfekteco, estas la signo de sukceso.

Lee Miller

Ĉi tiu artikolo aperis en la postkongresa kajero de La Ondo de Esperanto (2015).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2015, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2015/08/nask-2/

Ekde mia esperantistiĝo mi partoprenis plurajn diversspecajn aranĝojn, sed dank’ al TEJO mi povis pli spertiĝi, partoprenante ĉi-jare la 70an Internacian Junularan Kongreson en Brazilo, kio estis por mi samtempe granda honoro kaj aventuro. Jam januare, atendante rezultojn de la konkurso, mi eltranĉis afiŝon de la 70a IJK el Kontakto kaj surgluis ĝin super mia lito en studenta hejmo, atendante senpacience.

Finfine realiĝis mia granda revo! Fortalezen mi alvenis du tagojn antaŭ la komenco de la kongreso, mi havis do sufiĉe da tempo por esplori la kongresejon kaj ekkoni LKKanojn, helpante pri lastaj prepariĝoj. Miaj unuaj tagoj en Brazilo ne estis facilaj precipe por mia korpo: alkutimiĝo al la varmega vetero kaj vento daŭris tri tagojn, post kiuj mi jam povis plene ĝui la etoson de IJK, malgraŭ tio ke mi ĝis nun miregas kiel eblas vivi en tiom varmega klimato.

Partoprenis 116 esperantistoj el 22 landoj, inter kiuj mi tuj trovis miajn amikojn el Eŭropo kaj Brazilo; pri kelkaj aliaj mi jam aŭdis aŭ retbabilis kun ili pere de Whatsup-grupo, fondita kiel eksperimento antaŭ IJK; kun aliaj mi rapide amikiĝis, kaj post unuaj tagoj mi jam sentis min kvazaŭ mi revenus al kutima kongresa amikaro. Kiel gajnintino de la TEJO-konkurso “Partoprenu IJKn” mi ne nur amuziĝis dum la kongreso, sed ankaŭ diligente laboris, interalie, partoprenante TEJO-kunsidojn kaj prizorgante propran matenan programeron: novulan programon. Kaj ĝuste tiu tasko estis por mi unue plej streĉiga, ĉar mi neniam antaŭe organizis nek eĉ partoprenis novulan programon. Sed rapide evidentiĝis, ke partoprenantoj bonvenigis min kun entuziasmo kaj ege ĝuis komunajn matenajn ludojn, kiujn mi gvidis. Surprizis min ankaŭ organizantoj, kiuj de tempo al tempo aliĝis al ludoj kun ni, kio estis por mi plej bela premio pro la preparado de la programero.

La programo estis plena je interesaj momentoj: memorinda programero pri Meksiko, sukcesa AMO-sesio, inspira prelego pri ekonomia kreskado, kurso de ĉina te-kulturo, bunta scienca programo… Aparte menciindas Kulturlingva Festivalo, kiu okazis la unuan tagon ĉe la ĉarma urboplaco en Fortalezo. Tiu ĉi tago estis por mi iom freneza – ne nur mi prizorgis la polan budon sed ankaŭ helpis dum intervjuo en fortaleza radio! Ĝi estis por mi emociiga travivaĵo, kvankam mi nur rolis eksterlandan esperantistinon el la lando de Zamenhof. La festivalon plivigligis koncertoj de Esperantaj muzikistoj kaj strata teatraĵo en la portugala lingvo, kiun mi tute ne komprenis tamen pro la granda talento kaj peno de la artistoj mi ĝuis.

Tamen la ĉarmon de la IJK kreis por mi ne la programo, sed precipe novaj amikoj kaj la urbo – tute alia ol tiuj konataj al mi. Sunaj tagoj kaj temperaturo, kiun mi timetis antaŭ la alveno, ne estis tiom teruraj por malvarmema eŭropanino; ni ĝuis naĝadon en la oceano kaj en la naĝejo meze de la brazila vintro – afero malfacile imagebla por mi antaŭe!(Verŝajne mi estas nun konata inter brazilaj esperantistoj kiel la pola knabino kiu senĉese plendis pri varmo kaj miris pri freneza grandeco de papilioj). Kio do restos plej longe en mia kapo kiel la esenco de la brazila IJK? Multaj miaj belaj memoraĵoj rilatas al apartaj homoj kaj precipe al la etoso de vesperaj programeroj, el kiuj ĉiu estis aparte ĉarma por mi. Kortuŝaj momentoj en la gufuja “ĉambro de poetoj”, komuna dancado dum koncertoj de la lokaj grupoj Damas Cortejam, Ore Acana kaj de nia Esperanta Supernova, rido de miaj novaj amikoj, dormado en hamako kaj varmeco de tiu lando daŭre mistera por mi – nepriskribeblaj momentoj, kiuj igis tiun kongreson vere IJK de la IJKj, mi certas ke ne nur por mi!

Romualda Jeziorowska

Ĉi tiu artikolo aperis en la aŭgusta-septembra kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №8–9.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/08/ijk-2/

Privilegio estis ĉeesti la finajn intensajn tuttagajn lecionojn de la kurso de Esperanto en Managvo, elstare gvidita – kaj certe ankaŭ kantita – de Juliano Hernández el Kubo.

Post la unuaj tagoj en Managvo, dum kiuj ni ankaŭ vizitis la universitaton kie kursoj de Esperanto komenciĝos baldaŭ, ni translokiĝis al Granado, kie ekde la 24a ĝis la 26a de januaro 2014 okazis la unua internacia Esperanto-Kongreso en Nikaragvo. Kvardeko da partoprenantoj el dek unu landoj – inter kiuj multaj junuloj el Nikaragvo, Kostariko kaj Meksiko – aktive engaĝiĝis en la programo.

Mirinda estis la etoso, la engaĝiĝo de multaj homoj, la entuziasmo de multaj junaj vizaĝoj. Kadre de la programo ankaŭ kreiĝis Nikaragva Esperanto-Asocio, kaj mi esperas, ke tre baldaŭ ni havos observanton – kaj poste komitatanon – en la komitatoj de UEA kaj TEJO.

La kongreso havis grandan eĥon en la amaskomunikiloj. Intervjuoj ĉe radiostacioj, ĵurnalistoj kiuj ĉeestis la inaŭguron, televido, ĵurnaloj.

Ĉio estis ebla danke al laborego de multaj homoj, sed inter tiuj mi ŝatus mencii du:

Martin Schäffer, kiu ekde multaj jaroj, pere de la Fondaĵo Esperanto Internacia agadas en Nikaragvo, kaj sukcesis atingi tiun ĉi gravan mejloŝtonon, kaj Uriel Gurdián, kolono de la nikaragva movado, kiu kun saĝeco kaj bonhumoro rikoltis multan sukceson. Al ili mi volas aparte danki. Neforgesebla sperto, multaj novaj amikoj, nova verda forto kiu naskiĝis kaj plifortiĝas en Centra Ameriko.

Se vi povas kontribui – eĉ ete – bonvolu donaci al la fondaĵo Ameriko de UEA menciante “Nikaragvo” aŭ al la konto de la fondaĵo Esperanto Internacia ĉe UEA eint-o, same menciante “Nikaragvo”. Ni montru al niaj novaj amikoj, ke la tuta esperantistaro brakumas kaj bonvenigas ilin kun ĝojo!

Francesco Maurelli

Foto de Maria Mendez

Ĉi tiu artikolo aperis en la marta kajero de La Ondo de Esperanto (2014).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2014, №3.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2014/02/233nikaragvo/

La provinca filio el Santiago de Cuba ricevis diplomon pro la elstara agado dum 2012, la geinstruistoj ricevis rekonon nome de la Kuba ILEI-sekcio. Teatraĵoj, rakontoj kaj korusoj ne mankis, grupa gitarumado en la noktaj gufujoj altiris atenton ĝis la frumateno kaj forte konkurencis kun la diskejo. Elstare laboris la instruistaro, ĉar ĉi-jare amaso da lernantoj multe parolis Esperante. La grundo estas fruktodona, nun oni devas ekspluati ĝin.

Fakgrupoj multe agadis dum la renkontiĝo ĉefe KoNoA (Kubaj Naturamantoj) kaj KLERA (Kuba Ligo de Esperantistoj-Radioamatoroj). KoNoAanoj plantis Bombakson kaj kotonarbon. La radioamatoroj elsendis grupe unuafoje, ili profitis la okazon por varbi favore al Esperanto pere de amatoraj radiostacioj kaj sukcesis kontakti dekojn da amatoraj radiostacioj; restas plibonigi la teknikajn kondiĉojn por internaciaj kontaktoj.

KER 2014 estos pli bona ol la ĉijara, niaj spertoj kaj deziroj tion celos, restas al vi sperti la Kuban Esperanto-etoson. Mi konsilas al vi ne maltrafi KERon 2014. Pensu pri partopreno en unu el la plej amasaj aranĝoj en Ameriko.

Javier Ramos Nistal
Pedro Fernández Rodríguez

Ĝi estas artikolo el la aprila-maja kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №4–5.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2013/04/223kubo/

Temis pri rekorda evento, ĉar neniam antaŭe tiom multaj partoprenis la Meksikan Esperanto-kongreson. Estis entute 73 aliĝoj el 3 landoj: Brazilo, Usono kaj Meksiko (ĉeestis Esperanto-parolantoj el 16 diversaj meksikaj urboj de naŭ meksikaj subŝtatoj).

Gastigis la kongreson du gravaj universitatoj, en kiuj lokaj aktivuloj instruas la lingvon: la Lingva Fakultato de la Aŭtonoma Universitato de Querétaro (UAQ), la plej grava en Querétaro, kaj la Universitato pri la Ideoj.

Vendrede dum la interkona vespero oni ricevis la kongresan materialon, kune vespermanĝis, konatiĝis kun aliurbanoj kaj eksentis la Esperantan etoson.

Sabate ĉe la oficiala inaŭguro la direktorino de la Lingva Fakultato salutis la kongresanojn kaj dankis pro nia decido kongresi en UAQ. Ŝi speciale dankis la lokanojn Carlos Hernández kaj Sergio Romero, ĉar ili organizis Esperanto-kursojn ĉe la fakultato. Podianoj havis la okazon voĉlegi la salutojn de diversaj famaj organizaĵoj kaj personoj, kiel ekzemple Probal Dasgupta (prezidanto de UEA), Stefan McGill (prezidanto de ILEI), Renato Corsetti (eksprezidanto de UEA), Katalin Kováts (edukado.net) kaj Synnöve Mynttinen (helpantino kaj mecenato de la asocio). Fine la prezidantino de la Meksika Esperanto-Federacio (MEF) solene malfermis la kongreson.

Tuj poste la partoprenantoj havis la okazon partopreni plej diversajn prelegojn, staĝojn aŭ laborgrupojn. La veterano de la meksika movado, Fidel Figueroa parolis pri la kongresa temo kaj siaj spertoj ĉe la interfratiĝo de popoloj, Guadalupe Vega kaj Joaquín Rosillo instruis La Esperon. Vespere la homoj renkontiĝis en la ludsalono por lerni kaj praktiki la lingvon amuze, ili aniĝis al teamoj ĉefe dependante de persona intereso kaj lingva nivelo.

Tiun tagon ankaŭ okazis la ĝenerala asembleo de MEF, en ĝi reelektiĝis kiel prezidantino Mallely Martínez, kiu ankaŭ prezidis la asocion dum la lasta periodo, David López estas la nova ĝenerala sekretario, kiel kasistino restas Morayma Martínez. Krome integriĝis al la estrarteamo Ulises Franco kaj Erika Juárez kiel membroj.

Dimanĉe en la Universitato pri la Ideoj okazis kunsidoj de la Meksika ILEI-sekcio kaj de Meksika Esperanto-Junularo, kie oni faris planojn por la estonteco. Martin Schäffer parolis ĝenerale pri “Esperanto – 125 jaroj”, kaj Araceli Aguilar prelegis pri la vivo de Lidia Zamenhof kaj kion ŝi nun farus por la movado. La ĉefaj gvidantoj de la loka movado, Carlos Hernández kaj Sergio Romero prelegis pri speciala maniero de konatigo de Esperanto al la ekstera mondo kaj pri planlingvoj, respektive.

La ekstera publiko povis partopreni hispanlingvan prelegon pri Esperanto kaj rapidkurseton. La kulmino de la tago estis la altkvalita kultura vespero kun muzikaĵoj, pantomimo, dancoj kaj la multlingva ĵaza grupo Angelas Productions; tiam ankaŭ okazis la transdono de kelkaj KER-atestiloj al ĉeestantoj, kiuj faris sian skriban ekzamenon en junio.

Lunde okazis la fermo, en kiu la lokaj organizantoj de la kongreso transdonis la respondecon al aktivuloj de la ĉefurbo de la lando, kie okazos en novembro 2013 la 13a Meksika Esperanto-Kongreso.

Post adiaŭo de kelkaj, kiuj ne povis partopreni la ekskurson, la restantaj kongresanoj ekveturis al la “magia vilaĝo” San Bernal, kie ili povis ĝui la belegan rigardon de la tria plej granda monolito de la mondo “Peña de Bernal”.

Estis belega kongreso kun multaj partoprenantoj, aŭ kiel skribas la nova kongresano Armando Aguayo en tvitero: “La 12a Meksika Esperanto-kongreso estis amuzega!! Hieraŭ mi revenis al mia hejmo. Mi neniam forgesos la kongreson”.

Martin Schäffer, Mallely Martínez

Foto de Victor Cesni

Ĉi tiu artikolo aperis en la januara kajero de La Ondo de Esperanto (2013).
Ĉe represo bonvolu nepre indiki la fonton paperan (se en presaĵo) aŭ retan (se en retejo):
Papere: La Ondo de Esperanto, 2013, №1.
Rete: La Balta Ondo http://sezonoj.ru/2012/12/219meksiko/