Komentoj pri: Esperanto – ĉu serioze?

De: AlKo

AlKo — Tue, 09 Aug 2016 23:10:33 +0000

Tio estas aŭtomata informo de WordPress.

De: Eugen Fabian

Eugen Fabian — Tue, 09 Aug 2016 22:06:00 +0000

Your comment is awaiting moderation. -Kion tio signifas, kara esperantisto?

De: Eugen Fabian

Eugen Fabian — Tue, 09 Aug 2016 21:59:06 +0000

Laŭ mi ĉi tiuj faktoj okazas ĉar, por iuj, Esperanto estas pli idealo ol lingvo. Ili uzas ĝin nur kiam estas nepre necese. Ili eĉ ne pensas ke oni ne povas regi lingvon kiun oni ne uzas. Jen kion diris Kabe ĉikoncerne: “La Esperantistoj, jes, ili havas multajn mankojn. Antaŭ ĉio ili ne scias sian lingvon! Ili tiel malbone parolis! (ekzemple, sur ŝipo sur Ĝeneva lago), ke mi petis paroli al mi en nacia lingvo kaj mi respondos Esperante. Mi memoras dum iu universala kongreso diversajn paroladetojn. Ĉiu pledis per sia profesio: do pastro, ke Esperanto estas nepre necesa por pastroj, oficiro ke por oficiroj, komercisto ke komercistoj lernu Esperanton ktp. Kaj poste mi parolis: Mi opinias ke Esperanton plej necese devas lerni la Esperantistoj mem!.. kion kvitancis la kongreso per granda aplaŭdo”.

De: Mikaelo Povorin

Mikaelo Povorin — Mon, 08 Aug 2016 12:03:14 +0000

Mi opinias, ke la prelego de estimata doktoro Fössmeier estas tro subjektiva. Li ja mem konfesas en iu loko de la prelego: “Mi supozas, ke la kaŭzo estas neseriozismo.” Laŭ mi tre grava vorto ĉi tie estas “supozas”. Krome, aliloke li uzas la vorton “hipotezo”. Li nur supozas ĉion diritan! Se anstataŭ la vorto “neseriozismo” li uzus la vorton “amatoreco”, aŭ “neprofesieco”, aŭ “nekompetenteco (nesufiĉa kompetenteco)”, mi tute konsentus.
Oni evitas malfacilaĵojn, kiam oni ne scias necesajn esperantajn terminojn kaj anstataŭas ilin per nacilingvaj vortoj nur pro tio, ke oni ne povas fari pli bone. Ĉu vere estus preferinde, se parolanto en kluba kunveno dum dudek sekundoj klarigadus, ke temas pri “floro, kiu komence estas flava, poste blankiĝas, kaj ĝiaj semoj disflugas pro vento kiel etaj paraŝutoj” anstataŭ tutsimple uzi la nacian vorton, kiun komprenas ĉiuj ĉeestantaj samnacianoj? Kaj se li elspezus dudek sekundojn ĉiam, kiam li ne scias la esperantan vorton? Mi dubas, ke estus bone. Cetere, eble iu, aŭdante la nacian vorton, tuj rememorus la vorton “leontodo” kaj dirus ĝin al la parolanto. Kaj en ĉiu duba okazo plej verŝajne troviĝos inter la ĉeestantoj iu sciulo, kiu sufloros la necesan vorton, eĉ se la objekto jam estas priskribita dum dudek sekundoj…
Alia okazo, kiun priskribis doktoro Fössmeier, pli malfacila: preleganto, kiu ne scias esperantajn terminojn kaj uzas sialingvajn vortojn, forgesante aŭ ignorante, ke lian lingvon elble neniu ĉi tie posedas. Jes, li agas malbone. Sed estu iom indulgema kaj realisma! Kion pli bonan li estus povinta fari, se li nesufiĉe bone prepariĝis al la prelego kaj nun devas iel elturniĝi? Nur pli bone prepariĝi al la prelego, trovi kaj lerni la terminojn, sed estas jam malfrue…
La konduto de tiuj du parolantoj ne pruvas ian “neseriozismon” rilate al Esperanto. Ĝi pruvas nur ilian lingvan nekompetentecon, aŭ ilian ĝeneralan fuŝemon; aŭ tempomankon; aŭ tion, ke la paroladoj estis ne planitaj, sed improvizaj; aŭ…
Pri Vikipedio. Estimata doktoro Fössmeier ignoras la fakton, ke legi la samon en kelkaj diverslingvaj artikoloj postulas ja tempon! Oni povas fari tion, nur se oni strebas kompari diversajn fontojn de samtema informo kaj eltrovi la veron. Sed ofte la situacio estas pli banala: oni tutsimple ne scias (aŭ preskaŭ ne scias), pri kio temas, kaj oni scivoleme konsultas Vikipedion. Plie: gravas, kiom bone la homo scias fremdajn lingvojn. Gravas ankaŭ, en kia stato la leganto de Vikipedio estas nun. Se li nur volas rapide pli-malpli ekscii ion, plej facilas serĉi en la gepatra lingvo. Se li bone scias iun fremdan “grandan lingvon” kaj se li nun estas ne tro laca por legi en ĝi tre detalan artikolon, li povas serĉi nur en tiu lingvo kaj per tio kontentiĝi. En la esperanta parto de Vikipeio, bedaŭrinde, li plej verŝajne trovos plej malmulte da informoj aŭ tute nenion.
Kiam esperantisto, serĉante laboron, ne mencias, ke li scias Esperanton, la kaŭzo povas esti ne “neseriozismo”, sed singardemo. Multaj dungontoj ion scias pri Esperanto kaj foje, bedaŭrinde, havas negativan opinion pri ĝi. La esperantisto ne scias, kian opinion ili havas. Ĉu do li pligrandigu la riskon ricevi postenrifuzon, emfazante, ke li estas esperantisto?
Pri tiuj, kiuj obstine diras “Staten insulo” anstataŭ “Staten-insulo” aŭ “Canuto Fondaĵo” anstataŭ “Fondaĵo Canuto”. Jes, kiam oni erare uzas iun vorton, ĉar ĝi estas falsa amiko, estas facile pruvi, ke oni eraras: sufiĉas atente legi vortaron. Sed pruvi, ke iuj el la supre menciitaj propraj nomoj estas evitindaj, pli malfacilas. Ne ĉiuj bone scias lingvajn rekomendojn tiurilate. Kaj rekomendoj estas iom diversaj: povus ja esti ankaŭ “insulo Staten” kaj “Canuto-Fondaĵo” – jam tria varianto! Esperanto reale havas ne 16 regulojn, sed multe pli, tio estas fakto! Ne ĉiuj havas sufiĉan lingvan senton kaj paciencon por pripensi ankaŭ tiajn nuancojn, eĉ se ili estas tre kleraj kaj seriozaj homoj.
La prelego de estimata doktoro Fössmeier denove kaj denove pruvas la bedaŭrindan fakton, ke Esperanto estas minoritata lingvo, nesufiĉe uzata en la mondo, kaj ke ĝin vere perfekte posedas nur tre malmultaj… Ne indas elpensi novajn hipotezojn kiel “neseriozismo”, kiam temas pri aferoj, klarigeblaj sen tio.

De: Fritz Hilpert

Fritz Hilpert — Sat, 06 Aug 2016 07:54:40 +0000

Ein hervorragender Vortrag – deer noch öfters gehalten werden muss!

De: Elma do Nascimento

Elma do Nascimento — Fri, 05 Aug 2016 17:10:22 +0000

Mi opinias ke, Lingvo Internacia kiel Esperanto, kreita pere de multaj malfacilaghoj, sufero de ghia aûtoro, nia kara D-ro Zamenhof, devas esti uzata kun respecto kaj sincero dum interparolo aû parolado de tiuj veraj esperantistoj, Saluton el Elma do Nascimento, RJ, Brazilo

De: Jens Stengaard Larsen

Jens Stengaard Larsen — Fri, 05 Aug 2016 15:46:00 +0000

Por preni Esperanton serioze, necesas preni la homan lingvon serioze ĝenerale — kaj preni la homan lingvon serioze estas ekstreme malfacile niatempe. Nome, ni devas kutimiĝi al la fakto ke Esperanto estas multe pli sukcesa ol lingvistiko.

Normale scienco havas aŭtoritaton, sed kian aŭtoritaton havas lingvistiko? Ekzistas neniu elementa lingvistika nocio pri kiu konsentas 90% de la lingvistoj. Kontraste, Esperanto estas la lingvo elektita de almenaŭ 99% de la homoj kiuj volas neŭtralan internacian lingvon. En lingvistiko estas kvazaŭ Volapuko ankoraŭ estus grava, Interlingua kaj Esperanto pli-malpli samrangus, ĉiun duan jaron venus nova Ido kaj postulus atenton, Occidental ankoraŭ havus konsiderindan komunumon kaj Toki Pona pretendas esti pli ol ludo.

En lingvaj demandoj, do, ŝajnas ke malseriozismo estas pli sukcesa ol seriozismo. Do, kial peni?