Kaj la pacifistoj ne estis marĝenaj frenzezuloj, sed respektitaj anoj de la burĝa socio (profesoroj, verkistoj, eldonistoj, politikistoj, entreprenistoj..), ofte altrangaj kaj riĉaj. Kelkaj el ili, kiuj ricevis nobelpremiojn, kiel Fried, von Suttner, La Fontaine, eĉ inklinis al Esperanto.

Sen scii pri la ĝenerala tutsocia kaj internacia inklino al la ideoj de senmilita traktado de konfliktoj kaj kuntiro de ŝtatoj oni facile kredigas, ke ĉi tiuj ideoj estis ekskluzivaj al Esperanto.

Tute male. La propagandistoj en la Esperanto-mondo ne kreis ion novan, inkluzive kaj precipe Zamenhof. Ili nur kutime aldonis la ideon de komuna lingvo kaj sufiĉe ofte troigis la rolon de la lingvoj. Tial la Esperantistoj poste estis rigardataj kiel sektanoj kaj ne plu ludas rolon en ĉi tiu tutmonda movado.