Mi ne estas konvinkita, ke la “strategio” de la UEA-estraro estas tiom elstara. Mia ĉefa kritiko estas, ke la estraro deziras “eduki” la membrojn kaj aktivuloj por realigi la planojn. Ne estas loko, kie okazas la kunordigo de la multaj ekzistantaj projektoj, kiuj ofte ne scias pri aliaj.

Eble la “ĝemelurboj” povas estis ekzemplo, kiel preferinde ne funkciu. Intertempe la ĝemelurba bulteno estas reduktita al fanfaronado pri aktivecoj de la “ĉefoj” kaj eminentuloj. Interŝanĝo de spertoj de la aktivuloj en la ĝemelurboj ne okazas.

Ankaŭ la nuna estraro de UEA preferes ŝvebi en ĉielaj nuboj. Tiel ĝi pli kaj pli perdas la fidon de la bazo.

Certe estas grupo de longajaraj kaj maljunaj UEA-membroj, kiuj pro tradicio kaj kutimo apogas la grandan organizon. Ili regas la diskuton per siaj temoj kaj interesoj. Sed mankas argumentoj, kial pli juna Esperanto-parolanto aliĝu al la granda tutmonda organizo. Ili nur krias: “Subtenu nin, abono la revuon, donacu monon!”

Sed kion vi ricevas?