En la libro “Gespräche mit Umberto Eco aus drei Jahrzehnten” (paroladoj kun U.E. el tri jardekoj) de Thomas Stauder el la jaro 2004 troviĝas sur paĝo 201 detaloj pri la San Marina engaĝigo. Estas interesa, ke ankaŭ la eminentulo Eco devis rezigi kontraŭ la lokaj instancoj.

Li raportas pri ideo el la studenta movado de la 60-aj jaroj, fondi “liberan universitato”, en kiu la studentoj difinas la aferon (similan ideon mi prezentis kompreneble senrezulte al prof. Frank, tiam nesciante pri la ideo de Eco).

Fine de la 1980aj jaroj li instalis “Centro Internazionale di Studi Semiotici” kun doktorigo en historio. Ekde 1995 Eco ne plu estas aktiva en San Marino rilate la fondo de universitato, sed la “Centro..” regule kaj foje jare organizis kunvenojn.

Laŭ la tempo, komenco de la 1990aj jaroj, la aktiveco de Eco kongruis kun la aktivecoj de AIS, sed evidente sen la emo kunlabori de ambaŭ flankoj.

Mi ne deziras juĝi la reputacio de la “anoj de naciaj kaj internaciaj akademioj”, kiu prelegis en AIS-konferncoj. Ĉiukaze ili ne havis la varban efikon de Eco – ne dirante pri la intelekta ĝuo.

Sed prave, Eco, Minnaja kaj mi estas dinsosaŭroj, kiuj baldaŭ forestas. Restas nur plori pri perdita ŝanco.

Menciindas, ke la Universitato de San Marino (www.unirsm.sm) fakte ekzistas (Università degli Studi della Repubblica di San Marino) kaj havas retpaĝon en la angla (honto!).

Promisplena informo estas, ke la anglalingva listo de Universitoj de San Marino ankaŭ mencias AIS

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_universities_in_San_Marino

kun ligo al paĝo, kiu indus aktualigon. Tie troviĝas la informo, ke la registaro de San Marino perdis la intereson pri AIS pro fondo de propra universitato fine de la 1980aj jaroj – kiam Eco kunlaboris.

Estas interesa detalo, ke vi (persone? kiom ofte? kiucele?) renkontis lin en San Marino, sed videble sen daŭripovaj rezultoj. Li neniam estis honora membro de AIS aŭ invitita kiel ĉefpreleganto al konferenco. Supozeble ankaŭ ne okazis komunajj esplorprojektoj kun Esperantistoj, kiujn Eco per sia faka aŭtoritato facile povus iniciati.

Mi certas, ke por Eco estis multe pli interesa, se kontaktus lin junaj, freŝaj Esperantist(in)oj, ne la dinosaŭroj de la movado.

Jes, mia komento montras la malestimon al la plej multaj gvidaj Esperantistoj. Sed mencii mankojn kaj erarojn estas la plej granda tabuo en Esperantujo. Ĉio estas bela, bona, sukcesa….

Eco estas klera, inteligenta kaj multflanke interesita persono. Inter Esperantistoj li nur povis konatiĝi al viroj de mallarĝa pensomaniero kaj burokratoj (mi evitas citi la aliajn titolojn, kiujn s-ro Künzli atribuas al la Movadanoj).

Mi siatempe miris, ke Eco eĉ estris universitatan strukturon en San Marino, kie samtempe Esperantistoj provis ludi universitaton (AIS). Pri kontaktoj aŭ kunlaboro mi nenion rimarkis. Semantiko kaj Interlingvistiko cetere ne estas malproksimaj fakoj.

Post lia libro pri planlingvoj la kontaktoj kun Eco stagnis. Estas mia supozo, ke li ne vidis intelektan stimulon en la rilato kun esperantistoj (Almenaŭ la interlingvistikuloj devus serĉi la kontakton).

Aliflanke por la tipa movada funkciulo aŭ redaktanto de eta bulteno (ne por mi) liaj konsiloj estis provokaj. Li ne diris tion, kion la movadaj fukciuloj deziras aŭskulti: ke ĉiu estas bela, bona, ke Esperanto estas la plej perfekta solvo de la lingva problemo, ke estas forta politika premo kontraŭ Esperanto, ktp.

Herezuloj kutime estas ignorataj, ĉu famkonataj, ĉu simplaj plebanoj, kiel mi.