Responde al s-ro Richard Schneller:
Se la koncerna establo (asocio, eklezio, partio) ne faras publikan memkritikon, aligho al tiu establo signifas toleri au ech konsenti pri ghiaj eraroj.

Lastatempe UEA ech rifuzis oficiale memkritikon pri la alta protektado de Francisco Franco en UK 1968.

Vian deliron pri la Esperanta Civito ech ne meritas respondon.

Kial hodiaŭa aliĝanto al UEA estu respondeca pri eraroj, kiujn faris la antaŭuloj? Tiajn absurdajn argumentojn oni aŭdis pri la nuntempa germana junularo, kiu estus kulpa pri la krimoj de la nazioj. Mi kredas ke la Esperanta Civito ne ankoraŭ alvenis en la estanteco kaj ideologie enfermiĝas en iluzia mondo de ideala esperanto-asocio neniam ekzistonta.

Hans Sachs

Bedaurinde, la aligho al (IEL)UEA signifas ankau akcepton pri ghiaj historiaj eraroj, kaj tion mi (kaj aliaj) ne pretas fari. Mi menciu la chefajn:
1934 – elimino de Edmond Privat el la estraro (pro artikoloj favoraj al Gandhi en revuo “Esperanto”) kaj vicprezidantigo de membro de la nazia partio.
ekde 1934 – (mis)evoluigo de la politika neutraleco al politika indiferento (laudinda escepto estis la protesto de la jugoslavoj, sub la inspiro de Lapenna).
1947 – konfirmo de tiu misevoluo per la malaprobo de la rezolucio proponita dum UK en Berno, pri la dua mondmilito.
1968 – UK en Madrido: per tiu evento UEA vole-nevole elektis inter du subjektoj de internacia juro (la Hispanio de Francisco Franco kaj la respubliko en ekzilo, malfondota nur en 1976).
ekde 1975 – la tendenco en la nova UEA-kurso kredi ke la mondodivido en du blokoj estos eterna, kun strategia adaptigho al tiu supozo, el kio interalie:
1986 – la sinteno de Roterdamo rilate la “polajn eventojn” (vidu la raporton Nilsson en “Heroldo de Esperanto”).

Estas rimarkinde, ke inter 1969 kaj 1980 mi estis individua membro de UEA, sed nur char devige por la membreco en TEJO.

Same rimarkinde, ke mi neniam alighis al SAT, ne akceptante ghian statutan referencon al la klasbatalo, kio (el la tri fondintoj de la unua Internacio, 1864) inkludas la skolojn de Bakunin kaj de Marx, sed ekskludas tiun de Mazzini.

Post la morto de Universala Ligo (1942-1996), la penson de Hodler (kaj precipe de Privat) mi vidas aplikita en la Esperanta Civito multe pli ol aliloke.

Bondezire por la nova prezidanto.

S-ro

Prof. Dr. Mark Fettes

Prezidanto de UEA

Estimata Prof. Fettes.

Kvankam korespondi kun vi egalas melkon de kapricho, jen tamen kurta reago al vi galimatio en la januara bulteno de via asocio (p. 3).

Vian strangan metaforecon (“gvida velshipo”) mi jam aludis en mia letero al via redaktoro. Kion vi nomas “renovigo”, mi preferas nomi “revomigo”.

Estas du esencaj punktoj kiujn mi refutas:

1) “Ni vendas ne nur lingvon.”

2) “Ni vendas unue, kaj chefe”, homaranecon.”

Malofte oni legas tiajn stultajhojn. Al kiu(j) vi volas vendi Esperanton? Kaj kiu-preze? Se oni (chi-kaze la esperantistoj) vendas ion (chi-kaze Esperanton) oni poste ne plu havas ghin. Kion la esperantistoj faru sen Esperanto?

Kaj kio estas “homaraneco”? Chu vi povas doni al mi ekvivalenton en la germana, franca au/kaj angla? (Chi lingvojn mi pli-malpli komprenas.)

Chu efektive vi bezonis “fakulon pri enmerkatigo” por trovi la shtonon de la filozofoj, ke “achetantoj ne achetas produkton, (sed) achetas dezirplenumighon”? Au kiu-cele iu achetas, por ekzemplo, kondomojn? Konsentite, ke ech aer-balonojn oni povas fari el ili.

Koncerne la “amas-movadon” (jam Schwartz parolis pri ámas-movado kun akcento sur la unua silabo) vi spertos, ke via asocio ne nur ne trovos atentindan nombron da novaj abonantoj por la (ankorau pli) kichigita revuo, sed ke la membro-shrumpo dauros. Certajho kaj legho kiel amen en pregho…

Se almenau vi alvokintus, ke via libro-servo vendu pli da libroj, mi komprenus. Sed ech tion vi ne faris. Chu pro manko de “dezirplenumigho”?

Oni sci-volas pri viaj sekvaj pashoj, ekz. la mon-disipo por “renovigi” la retejon de via asocio…

Eta konsolo por vi: min vi ne havos en via membraro.

Kun sinceraj salutoj

R. Haupenthal