Por eviti konfliktojn, mi konsilas esplori tiun chi demandon pli profunde. Sed logike, ke, kiel homo ne interesanta pri lingvoj neniam lernos E-on, tiel ankau konfliktemaj homoj ne penos jughi juste kaj rigardi per siaj propraj okuloj.
La elekto estas ekskluzive via.

Bahaame,
Dasha, 23 jaroj, Belarusio

(vershajne mi pritaksus la libron same hodiau, char vere temas pri bona libro, chefe pro la honesteco de ghia autorino, trajto kiu mankas che multaj Eo-propagandistoj, esperantologoj kaj interlingvistoj). Pri la Zamenhof-familio honeste verkis ankau Zofia Banet-Fornalowa, kvankam kun iom pli da patoso, kiu povas foje gheni, sed ne malpli sincere. Aliaj Zamenhof-biografioj verkitaj de rusoj, poloj ktp. estas dubindaj chefe pro sia (politika) malhonesteco kaj/au ideologia blindeco/fanatikeco.

Heller, Wendy. Lidia: La vivo de Lidia Zamenhof, filino de Esperanto / Tradukis el la angla Bernhard Westerhoff. — Antverpeno: Flanda Esperanto-Ligo, 2007. — 389 p., il.

Amike

Paulo

Se mi (sen esti profeto)ghuste taksas la paciencon de niaj legantoj ni alproksimighas al la fino rilate chi tiun diskutadon – BEDAURINDE. Temas lau mi pri portempa problemo!

Al mia magra plumo estas asignita la tasko respondi al spertega lingvisto je kiu cetere ne mankas tre amuza skrib-maniero kaj shajne vi posedas ankau profetecon kune kun viaj akraj vortoj:

“Esperanto en Irano? Ion pli absurdan mi ghis nun ne audis, au legis. Unue necesus aboli la religian reghimon de tiu kanajloshtato (lau Usono*) antau ol pensi pri io ajn alia.”

Kelkfojojn jam Andreas Esperanto floris en bela Irano, ech dum la reg-tempo de la nuna registaro.

Chu vi ne memoras el la sankta Biblio la jenon?:

“Kaj Jesuo diris al ili: Profeto ne estas sen honoro, krom en sia patrujo kaj inter siaj parencoj kaj en sia domo. Kaj Li povis tie fari nenian potencaĵon, krom tio, ke Li metis la manojn sur kelkajn senfortulojn kaj ilin resanigis. Kaj Li miris pro ilia nekredemo.” Marko 6:4

Shajnas al mi ke vi ne chiam vortigis ekstreme akrajn vortojn kontrau Bahaismo:

http://esperanto.org/Ondo/Ondo/171-lode.htm

Via recenzo de la traduko de Bernhard Westerhoff de “Lidia” montras simpation admirindan

Bahaame

Paulo

Se viaj samreligianoj volintus lerni Eon, ili estus farintaj tion jam de longe, nome jam en 1887 kaj poste. Sed tio ne okazis. Kaj ne okazos. Neniam.

Esperanto en Irano? Ion pli absurdan mi ghis nun ne audis, au legis. Unue necesus aboli la religian reghimon de tiu kanajloshtato (lau Usono*) antau ol pensi pri io ajn alia.

*http://eo.wikipedia.org/wiki/Kanajla_ŝtato

Kiel dirite, la institucia pozicio kiun cetere ni bahaanoj agnoskas kiel Di-donita ne estas afero pri kiu mi havas dubojn. Sed, por chiuj bahaaanoj, chu estroj chu ordinaruloj, evidentighas ankorau pli gravaj demandoj ol la fundamenta principo de universala helpa lingvo au ech la selekto-demando: (1) la chefa principo de Bahaismo estas ke oni (ni chiuj egale) sendepende enketu pri la vero por si mem (2) due, oni obeu ne nur la instituciojn sed ankau la admonojn de Baha’u'llah kaj Abdu’l-Baha (3) oni havas absolutan devon konsulti se oni ne komprenas i.a. la jenan admonon (inter multaj aliaj) de Abdu’l-Baha: ‘chiu el ni devas studi Esperanton kaj disvastigi ghin lau sia eblo.’ Alidirite, silento ne estas akceptebla! (4)la plej grava punkto por bahaanoj tamen estas miaopinie ke oni fidu je la vortoj de Abdul-Baha anstatau fidi je la propra opinio au prefero – la araba, la angla, la persa ktp.

Miaj bazaj scioj pri institucioj malhelpas por trovi la ghustan vojon kaj miaj chi supraj opinioj kiel individua kredanto ne havas bahaan autoritatecon. Ghuste pro tio mi demandas min kiajn konkludojn havu la esperantistaro kiam Cyndy, Dennis, Richard, Trevor kaj aliuloj defendas la ekzisto-rajton de mia religio dum bahaaj institucioj chi
forume restas silentaj

Mia neksta tasko estas konvinki miajn samreligianojn ekstudi Esperanton por ke post du monatoj ni ghuu internacian etoson de la Esperanto-movado en Teherano kadre de la unua nacia kongreso de Esperanto en Irano

Amike

Kongresa numero 45, Paulo

Resumo:

Estas multege da sociaj grupoj, sed en nia nuna mondo, ege malmulte el tiuj grupoj volonte eklernos Esperanton. Multe da Esperantistoj kredas je ia prestiĝa vojo, provante antaŭenigi Esperanton inter, ekzemple, sciencistoj. Mi dubas tamen, ĉu la prestiĝa vojo estas la ĝusta. Paulo Desailly havas bonan ideon ĉar li elektis unu el la grupoj kie Esperanto povas pli ol averaĝe disvastiĝi. Ni disvastigu Esperanton tie kie estas internaciaj grupoj kiuj pli ol averaĝe emas utiligi Esperanton NUN. Pensu ke, laŭ la Teorio de la Disvastiĝo de Novaj Ideoj, nur unu homo el kvardek pretas kontraŭstari sian propran socian grupon kaj akcepti ian novan ideon. Se Andreas kredas, ke ĉefe estas verkistoj kaj sciencistoj kiujn ni devas celumi, mi esperas, ke li aŭ faros konkretan planon aŭ indikos al ni la konkretan vojon kiun aliaj SUKCESE utiligis en tiu tereno. Intertempe, ni celumi tiujn grupetojn kaj grupojn kiujn ni povas. Kaj ne tro timu esti rigardata kiel stranga. Kutime, kiam movadoj ekas, la estroj kaj sekvantoj de tiuj movadoj estas rigardataj kiel stranguloj, kaj psikologie forĵetataj de la plimulto.

Komentado:

Grupoj. Sociaj grupoj. Religiaj, politikaj, ideologiaj. Biciklistoj, samseksemuloj kaj kato-ŝatantoj. Kaj ankaŭ verkistoj kaj sciencistoj. Kiom da grupoj ni povas listigi? Dekoj, centoj, pli ol mil. Malofte estas la Esperantisto kiu dediĉas sin nur al la internacia lingvo. Preskaŭ ĉiuj el ni havas aliajn idealojn kaj gravajn okupojn en nia vivo. Mi pensas, ke Richard Schneller, Trevor Steele, Gecxjo,kaj Cindy McKee konsentos kun tia sinteno.

Mi pensas, aliflanke, ke Andreas konsentos kun mi, ke li kredas, ke verkistoj kaj sciencistoj apartenas al la plej prestiĝaj grupoj, al la plej intelektaj. Certe se estus pli da sciencistoj kaj bonaj Esperantistoj en la Esperanto-Movadoj, tio certe helpos antaŭenigi la aferon.

Ŝajnas al mi, ke multe da Esperantistoj kredas simile kun Andreas. Prestiĝaj grupoj, intelektaj grupoj helpos Esperanton plej. Mi partoprenadis la esperantan vivon en multe da landoj dum multe da jaroj, kaj mi vidas, ke multe el ni ŝatas tiun prestiĝan vojon.

Sed mi ne kundividas tian sintenon komplete. Certe, la “alta” vojo por Esperanto estas UNU vojo, sed la plejparto el la homoj ne situas tiunivele. Kaj la plejparto de grupoj kiuj povas profiti de Esperanton NUN ne estas verkistoj kaj sciencistoj. La grupoj kiuj povas iel avantaĝe utiligi Esperanton NUN estas internaciaj homoj, internaciaj grupoj, kiuj, post kiam ili eklernas Esperanton, povas utiligi ĝin nun.

Se estas Bahaanoj kiuj volas utiligi Esperanton por siaj celoj, ni estu toleremaj. Se Katolikoj volas, bone. Se vegetaranoj, bone. Se samseksuloj, bone. Fakte, kial ne ĉiaj grupoj? Gecxjo bone esprimas tiun ideon en sia komento. Pro kio ni devas esti kontraŭ unu grupo kiu elektas esperanton por internacia komunikado? Se iu homo havas ideon por helpi SIAJN samideanojn eklerni Esperanton, des pli bone. Lasu ĉiun homon labori en la kampo kiun li aŭ ŝi mem elektas. Lasu la Esperantistojn utiligi Esperanton tiel kiel ili volas.

Ni havas tro MALmulte da Esperanto-parolantoj nun. Verkistoj bezonas homojn kiuj aĉetas siajn librojn aŭ almenaŭ legas ilin. Sciencistoj bezonas multe da aliaj samfakuloj por interkomuniki. La sciencistoj eble elektus utiligi Esperanton, sed probable nur se aliaj sciencistoj jam lernis la lingvon. Malfacile vidi kiel konkrete varbi sciencistojn kaj verkistojn al Esperanto. Se iu havas konkretan planon, diru. Estus bone havi multe da sciencistoj kaj verkistoj, sed montru ian planon, ian budĝeton por tion fari.

Mi dirus, ke eble sciencistoj kaj verkistoj estas nur du grupoj el centoj aŭ miloj. Mi pensas, ke sufiĉe multe da tiuj intelektuloj estas prakitikaj homoj kiuj SEKVOS en la lernado de Esperanto nur se aliaj homoj, kaj sufiĉe multe da ili, lernas Esperanton antaŭe.

Tamen, estas aliaj grupoj, grupetoj NUN kiu veŝajne povas profiti je internaciaj interŝanĝoj NUN. Mi pensas, ke Paŭlo Desailly komprenas tion, kaj volas utiligi iom da sia tempo por ĝuste labori en tiu kampo.

Nun, finfine en niaj movadoj, aliaj Esperantistoj konstatas, ke estas malfacila vojo provi konvinki ĉiujn lerni Esperanton. Ni ne devas provi konvinki iun ajn, ĉar sufiĉe da sciencaj studoj montras, ke estas ege malgranda grupo da homoj, eble 2.5 elcentoj, kiuj estas pretaj ekakcepti ideon tiel novan kiel internacian helplingvon. Unu homo el 40 pretas aŭdi nian mesaĝon. Nur tiom. Se ni provas utiligi nian monon kaj energion konvinki la aliajn, ni malŝpare mistrafos nian celon.

Kutime tiuj homoj, tiuj 2.5 elcentoj, estas tre sendependaj. Ili emas akcepti novajn ideojn, kaj samtempe emas ne akcepti la opiniojn de la plimulto. Ili vivas rande de la ĉefaj, tradiciaj sociaj grupoj. La plimulto de la homaro taksas tiajn homojn strangaj. La homoj kiuj emas bonvenigi novajn ideojn ne estas tre ŝatataj de tradiciaj homoj. Tio bedaŭrinde estas parto de nia sorto kiel Esperantistoj.

Por la nuntempo, forgesu prestiĝon. Esperu, ke venos multe da sciencistoj kaj verkistoj, sed ankaŭ estu praktika. Kaj se iu Esperantisto alvenas al Kongreso de Esperanto kun verdaj ŝuoj kaj verda hararo kaj hundo kiu nomiĝas Esperanto, ne zorgu. Se vi volas prestiĝon, iru al Wall Street.

Bonan novjaron; la ĉina novjaro ankoraŭ ne ekis.

Dennis Keefe

Jen ghi estas lau longa arangho: https://www.facebook.com/bahaiblog/posts/607219506014217

Jen lau mallonga: http://v.gd/LaOndo_AbdulBaha

Amike

Paulo