Pro tio la tamtamado aranĝita ĉirkaŭ tiu eterne optimisma kaj idealisma aktivulo, kiu estas fanatike admirata de certa speco de Esperanto-propagandistoj, estas iom tro laŭta, kaj finfine ridinda, ĉar krom al la nenio ĝi kondukos al nenio.

La “gloraj” tempoj de Tonkin jam delonge pasis. La nuna UEA-prezidanto eĉ ne kapablas prezenti normalan interesan kongresparoladon, sed tedas la homojn per mediokraj intervju-respondoj. Liaj eksmodaj ideoj pri edukado kaj klerigo de la propraj vicoj estas sensenca palavrado, kiu venas el la buŝo, aŭ plumo de homo, kiu dorme maltrafis la pasintajn 100 jarojn de Espeanto, kiu ĵus malkovris Esperanton aŭ kiu simple havas nenion por diri. Ŝajnas, ke la ĉi-lasta kazo validas.

Ĉar la ĉijara elekto estis klare antaŭvidebla kaj pro tio seninteresa (kio estas konfirmita de la publika silentemo pri tiu “epokfara” evento), oni do atendas kun (mal)pacienco kiu staros venontjare en la vico por esti elektita kiel Esperantisto de la Jaro. Oni rajtas aplaŭdi jam nun.