Esperanto (jam delonge) troviĝas en la manoj de koterio(j) de naivaj fanatikuloj, de kiuj Esperanto ne sukcesas liberiĝi, kaj “dank´“ al kiuj Esperanto pli kaj pli degeneras. La simbolon de tiu malfavora evoluo formas la konsisteco de la nuna estraro de UEA (pri Svisa Esperanto-Societo, alia ekzemplo de eĉ pli tragika kazo, mi tute ne parolu). La “politiko”, aŭ “strategio”, kiun tiuj estraroj celas apliki, certe kondukos Esperanton en la definitivan sakstraton, dilemon, ruiniĝon.

Ĉi tie mi notis kelkajn pensojn pri la aktuala situacio kaj la antaŭvideblaj perspektivoj de la afero (bedaŭrinde nur en la germana lingvo):

http://www.planlingvoj.ch/Interlinguistik_21Jh.pdf

(tra la gugla tradukilo oni eble povos ion kompreni, almenaŭ la esencon).

2.
Se s-ro B. “ŝatas malfermitecon de esperantistoj al aliaj alternativoj”, tiukaze li devus en principo esti interesita ankaŭ pri radikala kritiko (de la eo-movado). Sed mi dubas, ke ĝi interesas lin, ĉar ĝi eventuale povus malhelpi liajn rilatojn kun kelkaj klientoj de la Eo-movado, kiuj reciproke flatas unu la aliajn (koterio) kaj financas liajn projektojn kaj kiuj ege alergie reagas kontraŭ kritiko (la sorto de kritikanto estas kutime lia totala prisilentado kaj sistema ignorado). Pro tio la karaktero de la kritiko ankaŭ estonte povas resti en Eo-medioj nur ĝenerala, supraĵa kaj “sendanĝera”, por garantii la status quo (ĉar movadumi tiel estas pli agrable kaj pli facile) kaj ĉar oni volas “konservi la pacon”, pro kio oni timas kritikon kiel la diablo evitas la konsekritan akvon.

Ĉar la firmao de s-ro B. verŝajne ne malmulte profitis/as de la situacio en tiu nova Eŭropo (mi tre ĝojas), kiu laŭ li estas plena de apatio kaj supraĵaj aferoj, li certe ne povas havi kialon por plendi. Sed mi mem ne tro multe kalkulus je Esperanto (aŭ nur en lmigita grado) kaj restus realisma, kompare kun la menciita s-ro Piron, kiu ŝvebis en la nuboj, ĉar kiel unika kazo li evidente povis permesi al si ŝvebi en la nuboj, (sed kiu per siaj verkaĵoj havis verŝajne ankaŭ ioman komercan sukceson, kio al li estis tre malenviinda. Bedaŭrinde li forpasis tro frue, sed kelkaj aferoj, kiujn li skribis aŭ diris pri Eo, estis simple ridindaj).