La aludo de la fonetikeco de Eo estas nur duaranga problemo. Mi ne komprenis, kiun prelegon de Gacond vi celis aludi. Gacond laŭ mi nenion komprenas pri fonetik(ec)o, nek pri lingvistiko ĝenerale. Laŭ mia memoro, en siaj “verkaĵoj” kaj prelegoj li ne referencis al gravaj fonetikistoj aŭ lingvistoj (kiel ekzemple Baudouin de Courtenay – Pei li verŝajne eĉ ne konis), au Janton au Wells, sed nur redonis sian personan opinion, kiu konfuze formiĝis surbaze de plej diversaj aferoj, kiujn li iam legis, kiuj estis ĉio alia ol faka kaj kiuj baziĝis ĉefe sur la rakontoj de Edmond Privat.

Mi ĉiam denove miras, ke e-istoj preferas kredi al Esperanto-ĉarlatanoj, kiuj produktis el si gravan personon, anstataŭ respekti la opinion de veraj fakuloj.

La solan aferon, kiun oni povus principe riproĉi al tiuj neesperantistaj lingvistoj, estas, ke ili tro supraĵe traktis certajn aspektojn de la planlingvoj, kiujn ili praktike ne konis. Sed al esperantistaj “lingvistoj” oni devas riproĉi, ke ili senlime troigis la avantaĝojn kaj plusojn de Esperanto, aŭ de la planlingvo, kiun ili aktuale reprezentis.

Unu el la malmultaj planlingvistoj, kiuj kompetente konis ĉiujn tiujn problemojn, estis Tazio Carlevaro. Sed li distanciĝis de la planlingva movado. Ĉar li kritike esprimis sin ankaŭ pri kelkaj temoj aŭ pozitive rilatis ankaŭ al aliaj planlingvoj, kelkaj e-istoj tendencis konsideri lin malamiko kaj perfidulo de Esperanto. Kia groteska stultaĵo!

En ĉi tiu rubriko oni laŭ mia kompreno prezentas neesperantistojn, kiuj esprimis sin (ĉefe favore) pri Esperanto. Sed ekzemple Jonas estis esperantisto, do en principo li ne devus esti prezentita en tiu ĉi rubriko, kiu estas misuzita de certaj aŭtoroj por fari dubindan Eo-propagandon pere de tiuj famaj personecoj (la plej kruda ekzemplo estis Tito).

Mia (scienca) celo estas ne nur emfazi pozitivajn opiniojn pri Esperanto, sed mi konsideras grava kaj esenca ankaŭ la mencion de pli skeptikaj opinioj esprimitaj de iuj fakuloj. Mi scias, ke la Eo-propagandistoj kaj esperantistoj mem ne ŝatas tiujn opiniojn kaj celas eviti ilin kiel la diablo timas la konsekritan akvon. Pro tio, la Eo-propagandistoj ne povas esti konsiderataj kiel objektivaj. Pli objektivaj estas tiuj opininantoj, kiuj konsideris en sia analizo kaj la pozitivajn kaj la negativajn aspektojn. Ĝuste tion faris Pei, aŭ Bauduin de Courtenay, cetere en nekutime sincera kaj honesta maniero, kaj finfine kun plena simpatio por Esperanto.

Do, tiuj estas la veraj trezoroj, laŭ mi, kaj mi ĝojas, ke mi ricevis la okazon prezenti ilin en La Ondo de Esperanto, kaj en La Balta Ondo (kie bedaŭrinde ĝenerale aperas tro multe da Esperanto-propagando-fatraso, kiun la Eo-publiko evidente pli multe ŝatas ol la seriozaj kontribuaĵoj).