Por restarigi la kredindecon de Esperanto, plej grave estus rezigni pri la tuta troigita tono kaj fanfarona stilo pri laudiraj sukcesoj de la Eo-vomado. Sed mi timas, ke la e-istoj kaj precipe UEA nek povas (kapablas) nek volas rezigni pri ghi.

“Nu, pri la ĉeesto de la revuo
Esperanto en la reto, tio estas nepra
kondiĉo, por ke ĝi sekvu la evoluon en
tiu direkto, ke al ĝi eblos aktive rilati kun
la legantaro, kun la celpubliko.”

Interalie ankaŭ pri la sociaj retoj:

“Mi laboros por profilo de la
revuo en la sociaj retoj, kie ankoraŭ ne
estas ĝia profilo (en Facebook ĝi jam estas,
en Esperanto), ankaŭ – kaj eble ĉefe – en
pluraj naciaj lingvoj. En Linkedin, por
varbado de anoncantoj.”

Mi rimarkis ke multaj esperantistoj, kiuj partoprenis en Ipernity aŭ similaj platformoj, nun transiris al Facebook, kvankam la prezentmaniero tie estas pli-malpli ĥaosa.

Eble unu el la plej malfacilaj taskoj nuntempe en nia mondo estas sukcese gvidi gazeton, ia ajn gazeton. En la lasta jardeko, multe da ech la plej bone verkitaj revuoj daure kaj rapide perdis legantojn. Multe da famaj revuoj kun grandegaj rimedoj malaperis. Kaj tiuj perdoj okazis en kulturoj kiujn la estroj de tiuj revuoj tre bone komprenis. Internacia revuo estas alia afero. Malsamaj kutimoj, malsamaj shatoj. Organizi ion ajn trans la limoj de nia propra lando kaj kulturo estas malfacila afero.

Mi persone tute ne vidas manieron plibonigi la revuon Esperanto. Tiuj kiuj scias kiel fari tian plibonigadon, kaj tiuj homoj ekzistas, eble povas komenci volontule gvidi parton de la revuo kiel subredaktoro. Tia subestrado estas kutimo en kutimaj gazetoj, chu ne?

Mi demandas al la legantoj se iu pensas, ke estus bona ideo malplialtigi la oftecon de la publikado. Chu sesfoje chiujare anstatau dek unu? Eble kvarfoje chiujare? Tiu eldonritmo estus por la Esperantistoj, la UEA-membroj. Mi persone preferus pli altkvalitan, pli multpaghan revuon pli malofte. Eble tamen, la plejparto de la legantoj de la revuoj kontraue pensas.

Sed ni probable ankau volas impresi la eksteresperantan publikon. Tia ekstera strategio bezonus nur unu numeron da la revuo de tempo al tempo. Konsiloj de publikaj rilatistoj bezonatas tiurilate. Se iam estus unu revuo, unufoje chiujare en Esperantujo, chu ni ne povus nomi ghin Esperanto Today, au Jin Tian de Shi Jie Yu?

Ĉi tiu frazo eble estas la plej interesa ero en tiu stranga intervjuo, kiu indikas, ke a) devis okazi malagrablaj diskutoj, kaj b) ke UEA aprobis novajn (pli altajn?) kostojn. Tio almenaŭ devus veki la atenton kaj suspektemon de la membraro, kiu eble volus baldaŭ ekscii pri kiuj “plej radikalaj kaj kostaj proponoj” temas.

Kaj:

“Eble oni atendis de la novbakita redaktoro timeman kaj singardan sintenon, sed sin prezentis veterana kaj hardita batalanto, ne preta rezigni facile pri siaj ideoj.”

Wow !

Kiel mi jam ie aliloke skribis, oni povos juĝi pri la laboro de tiu nova redaktoro nur kiam li estos liverinta kelkajn numerojn. Tio probable estos en somero, antaŭ la venonta UK.

Surbaze de la publikigitaj intervjuoj kun tiu nova redaktoro mi atendas neniujn pli inteligentajn solvojn el Brazilo. Sed mi volonte lasos pozitive surprizi min, por reekzameni la demandon, ĉu indas rekotizi al UEA aŭ necesas definitive rezigni.

Al la nova redaktoro oni povas nur doni la konsilon, ke li ne tro volu “radikale ŝanĝi la profilon de la Esperanto-movado”, (kiu, cetere, estante ege konservativa, ne estas radikale ŝanĝebla), sed prefere daŭrigu pli malpli la saman redaktan linion, kiun sekvis jam la redaktoroj antaŭ li. Por resti realisma, kaj eviti fiaskon.

Plej interese vere estus scii, kiuj estis la aliaj kandidatoj por la posteno de la redaktoro de la revuo “Esperanto”.