Mi volas dividi personan sperton kiel montrilo ke ne nur Nazaré vidas fratecan amon ĉe NASK. Ĉi-jare, ĉe Raleigh, Fábio Monteiro (foto supre) venis unuafoje en Usonon kun tre malferma koro kaj afabla akcepto de ĉiuj, kiuj (kiel oni anticipus) amikiĝis kun li rapidege. Tuj ekestis inter mi kaj li tre natura rilato kiel fratino kaj frato, kiun mi ege ĝuas kaj tre alte aprezas. Nova afero al mi, kiel ununura infano de miaj gepatroj. Certe neniuj ĉe NASK taksis tion strange; fratecan amon inter homoj el foraj landoj.

Ĉe NASK, oni fariĝas familian rondon, subtenante unu la alian. Estas taŭge, ke Nazaré tiel bone priskribas tion, por sciigi la mondon kiel aferoj elrulighas tie. Plejparte, NASK alogas homojn kiuj emocie pretas partopreni kiel familianjo, akcepti fratecan amon, kaj redoni ĝin en frateco – *subtenante ankaŭ aliulojn*. Pli bone, ke ĉiuj sciu kiel ni interagas, kaj tiel, tiuj, kiuj ne felichus tie, ne malshparos la monon veni, kaj foriri seniluziite.

Koncerne al ĝena negativa opinio, ve, ni devas esti tute malfermata por ricevi ian ajn opiniojn. Ĉu la negativaj ĝenas ni devas labori por, ke tuj ĝi iĝas kiel krioj en dezerto.

Sed tiu kiun mi timas ne estas tamtaman krianton sed silentan ridetantan subfosanton. Detrui per simpatia rideto estas pli danĝera ol vi imagas.

Sed, ne gravas. Montru la partoprenantoj la rezulton de tiel bla rekontiĝo.

ne ĉagreniĝu tro pro la malfeliĉa esprimo “groteska ridindaĵo” kaj la provoka demando, ĉu nia movado estas religia aŭ eklezia.

Jen klara ekzemplo de kultura pluralismo, kiu devigas vin, akcepti, pardoni, bedaŭri kaj sendi tutan brakon plena je fratina amo al individuo kiu ne kompreans tropikan entuziasmon.
Daŭrigu distribui viajn valorojn laŭplaĉe ĉar multaj aprezos….