Do, mi preferas la tekston en la germana traduko.

Do, bone. Mi simple petas, ke vi malkaŝu viajn sekretajn kaj sendube tre indajn proponojn.

Ĉu vere? Ironie, vi afiŝis la jenan plendon ĝuste post mia peto al Andreas (al kiu li ankoraŭ ne respondis) provizi liston de tradukendaj, modernaj verkoj kies posedantoj permesas senpagan tradukon. Do mi petas ankaŭ vin.

La nobelpremiitoj eble ne estas la taŭga gvidlinio, ĉar ili ricevas la premion por verkoj, kiuj ekestis antaŭ deko da jaroj.

Sed en ĉiu lando ekzistas listoj de la plej ofte venditaj libroj. La gazetaro, radio kaj televido raportas pri la “plej gravaj” libroj de la jaro. Sed la Esperanto-mondo ne rimarkas tion.

Oni preferas traduki “klasikajn”, do tute malnovajn verkojn. En la frua periodo tio havis sencon: oni devis montri al la publiko, ke eblas traduki tion.

Tio pruvo ekzistas kaj ne necesas aldoni plian elementon.

Necesas pruvi, ke Esperanto povas rapide reagi al aktualaj tendencoj. La sola verko dum la lastaj jaroj estas la traduko de populara libreto de Stéphan Hessel, kiu traktas aktualan problemon.

Alia ekzemplo estas “Kie ni povas trovi Dion?” tradukita, financata kaj eldonita de privata grupo (http://porkido.wordpress.com)

Ankaŭ mi sukcesis ricevi la permeson de la verkisto Robert Menasse kaj tradukis lian alvokon por Eŭropa Respubliko, legebla en “libera folio”

http://www.liberafolio.org/Members/Agrokarbo/alvoko-por-eŭroa-respubliko-nun-en-esperanto

Cetere la rajton por traduko oni kutime ricevas senpage aŭ kontraŭ simbola sumo, ĉar la aŭtoroj kaj eldonejoj bone scias, ke la esperanto-merkato estas tute marĝena. Sed la Esperantistoj eĉ ne aŭdacas demandi la eldonejojn.

Aliflanke, se oni havas la tradukrajton, oni ne trovas Esperantistojn, kiuj pretas traduki. Ili ĉiuj havas siajn proprajn projektojn, pri kiuj neniu interesiĝas.

Do se vi havas liston de indaj modernaj verkoj kies posedantoj permesas senpagan tradukon, mi avide volas vidi ĝin.