Gxi signifas, ke la homaro bezonas ne sole “interfratigxon” (ho, Z-a naivajxo…), sed ankaw (ecx prefere) IL-on, pli precize ties tiajn uzeblojn, per kiuj gxi kapablus kontentigi praktikajn bezonojn en la cxiutaga vivo, “fluanta” ekster niaj artefaritaj uzebloj (do en la internacia turismo, en la strato, bazaro de urboj k.s.). Nia mondo, precipe rezulte de la evoluo de amasmezura veturado kaj internaciaj komerco, kunlaboro, igxis multe pli internacia ol en la antawaj jarcentoj, sed la internacia komunikado (el lingva vidpunkto) postrestis tiun evoluon. Cxu la apenaw decxifreblaj uzavizoj sur ujoj de internacie venditaj varoj, la maleblo komunikigxi kun piedirantoj, policanoj en stratoj de fremdaj, eksterlandaj urboj, en vendejoj, hospitaloj, sukurejoj, doganejoj, muzeoj k.t.p., en alia lingvo ol la angla, estas ne unu el la fontoj de cxiutagaj cxagrenoj? Jen la problemoj, kies solvon la nacioj atendas de ni, sed ni, strute sxovante nian kapon en sablon, simple ignoras ilin. Kie ajn lancxis mi cxi tiujn “ordinarajn” problemojn, mi cxie renkontas nekomprenemon, kvazaw mi parolus “cxine” (mi petas pardonon de gecxinoj). Kaj ni miras, se la “makrosocio”, spertante nian indiferentecon pri tiuj problemoj, sin tenas ankaw siavice indiferente pri ni.