Kelkaj komentantoj pensas, ke la novaj disvolvighoj en la interreto estas kuraghigaj. Kaj mi pensas, ke ankau Sinjoro Glatigny aplaudos la fakton ke la Retradio de Anton Oberndorfer, sen ia ajn ekstera mona subvencio, nun pli ol du jarojn disaudigas chiutagan programon en Esperanto. Sinjoro Valdas Banaitis ankau shatos la pedagogian flankon de tiuj elsendoj, char en ili la novaj lernantoj povas audi sufiche bone prononcatan Esperanton, kaj, se bezone, ekrigardu la tekston de chiu elsendo.

Ĵajro pritraktas pli komercan flankon, kaj tio ankau estas probable grava subparto de sukcesa strategio por Esperanto. Chielismo montras tion al ni en Chinujo. Kelkaj Esperantistoj kiuj kritikas la financan parton de ia Esperanto-Strategio, eble devas pli bone distingi inter la homoj kiuj utiligas Esperanton anstatau la angla por eksporti kaj importi, ekzemple, kaj tiuj Esperantistoj kiuj utiligas subvenciojn ene de Esperantujo por flugi al kunveno-landoj. Esperantujo ne havas multe da mono. Ni utiligu tiun monon kiam ghi vere estos utiligata por ekstera infomado, por starigo de efikaj kursoj, kaj por oportunaj, malmultkostaj utiligo-situacioj.

Kaj permesu al mi doni mian tute personan opinion: la plej grava parto de la Esperanto-Movado estas niaj verkistoj. Tiuj kiuj tradukas novajn librojn, kaj tiuj kiuj verkas novajn librojn. Ni ne forgesu ilin. Feliche, tia grupo ofte laboras tutkore, tutbone, kaj sen internaj subvencioj.

Amike,

Dennis Keefe
Universitato de Nankino, Chinio

La skribintoj de tiuj artikoloj fokusis bone kaj ĝuste multajn flankojn de nia malevoluo, evoluo kaj malpravaj punktoj de la artikolo de sro Glatigny. Sed mi sentis mankon de ia afero.

La financa afero. Sro Anton jam devas bone scii mian opinion pri tiu kaj mi memoras, ke sro Banaitis havis interesan laboron koncerne al praktika uzo de nia lingvo. Certe ni brazilanoj batalas farante nian eblon por prezenti al monda Esperantujo sekvindajn produktojn kiujn ni povas uzi por Eo.

Sed ni timide laboras en la financa fokuso de nia lingvo. Mi scias pri diligenta laboro de sro Ĉielismo en Ĉinio kaj ni mem em Brazilo serĉas krei rimedojn por uzi nian lingvon por gajni monon malgraŭ la malkonsento de niaj brazilaj idee mucidaj tradiciaj esperantistoj. La mono ne povas tuŝi kaj detrui la anĝeleca karaktero de nia lingvo. Sed kial ni ne povas labori kune celante monrimedon. Financi vojaĝon de kelkaj samideanoj tra la mondo?

Atentu gelegantoj. Por kontrui ion ni bezonas harmonion. Por produkti ion ni bezonas harmoniigi grandan grupon. Ĉar pro tiu mi opinias, ke angla lingvo tiel superas aliajn lingvoj. Ili estas povaj ne ĉar ili estas multnombraj sed ĉar ili estas pli harmoniaj ol aliuloj. Tiu ŝajnas esti la diferenco.

En antikva Romo ili konkludis, ke la povo de armeo ne estis la nombreco sed la kapablo por mobilizi. Ili estis povaj ĉar en unu monato ili povis mobilizi 60 mil soldatoj. La kapablo por komunikiĝi, la harmonio, la organizo estis la diferenco.

En Germanujo dum la komenco de la Dua Monda Milito kiu estis la granda modifikilo? Hitler sukcesis harmoniigi multajn sed bedaŭrunde al misa direkto. Stalin mem parolis, ke lingvoj havas natura selekto kaj nur la plej fortaj survivos.

Nu, ili estis du malbonuloj, ĉu? Certe jes, sed ni ne povas flankenlasi ilian opinion. Verdire ni povas korekti lian eraron kaj harmoniigi homoj al ĝusta direkto kaj ne estas la fortaj lingvoj kiu survivos sed la lingvo de la popolo kiu harmoniiĝas pli bone, pli pace, pli produktive.

Kaj ni devas scii produkti, ni devas scii komerci. Ni havas neniam baron krom distanco. Mi povas perfekte labori kun litova inĝenieristo kaj aliaj teĥnikistoj sen la baro de la lingvo. Vidu ni tiun flankon. Fokusu ni kiel ni povas produkti financirimedojn por meti panon sur la tablo kaj vinon por satigi niajn animojn por trankvile solvi la problemon de niaj samideanoj tra la mondo.

Plue, uzi Esperanton inter la jamaj Esperantistoj estas neniel malbone. Fakte, ni (la Esperantistaro) invitas la tutan mondon aniĝi. Bonege! (Mi pro tiu akcepto estas finvenkisto.) Sed sole inviti ni povas fari; nenies aniĝon ni kapablos devigi. Fine, partoprenos tiuj kiuj volas; ignoros tiuj kiuj volas. Pri tio nenio priplendindas, nenio lamentindas.

Estas tute nekrime simple ĝui nian propran partoprenadon kaj niajn proprajn kulturaĵojn. (Mi pro tiu akcepto estas raŭmisto.) Ke oni neniam akceptu la aserton ke estas hontinde “nur” interparoli kun la aliaj jamaj anoj de nia lingva komunumo! Tiu agado estas plene kontentiga.

Ni multas. Plue, pro la interreto, ni plimultiĝas. La ĉefa defio kiun alfrontas ni kiel Esperantistoj estas neniu ŝrumpado de nia nombro, sed la kreskado pli rapida — tiel rapida ke ni devas vigle kontraŭ-batali la minacon de dialektiĝo kaŭzota de la fuŝuzado kaj de la regulo-rompado fare de tiuj multaj kiuj publike skribas nekomprenante (aŭ ignorante) la regulojn.

Mi gratulas la aŭtoron, ĉar li sukcesis per unu vorto tiel trafe espriki esencon de niaj problemoj – “rutino”. Jes, tio vere estas ĉefa malamiko de Esperanto, kiu estingigas energion kaj aktivecon de multaj, kiuj lernis ĝin kaj malkovras, ke ili ne povas trovi adekvatan aplikon de siaj interesoj. Ĝuste pro tio mi lanĉis _malrutinan_ projekton “Aŭdvide”(http://audvide.blogspot.com), kiu celas, ke ĉiu ajn Esperanto-parolanto, el ajna loko, povu senprobleme ricevu ion vere interesan kaj emociigan. Jam estas precedento, ke oni rekomendis ĉi tiun retejon al ne-Esperantistoj. Espereble, se oni “montros al interesanto la interreton” sekvafoje, tie jam estos “io nova”.