Komentoj pri: Hanojo – eburtura kongreso

De: Valdas Banaitis

Valdas Banaitis — Fri, 17 Aug 2012 19:28:50 +0000

Chu la kongresa tradicio jam tedas, lingva nivelo ne kreskas, eternaj komencantoj dominas kaj ne progresas, lernejoj marghenas – kio nin subtenas? La interreta komunikado ne impetas. Quo vadis, Esperanto? Ni fosas kaj fosas nian sulkon, jam iom lacighas, sed chu en ghusta direkto?
La avantaghoj de Esperanto restas neuzataj… Necesas alia paradigmo

De: jixiang

jixiang — Fri, 17 Aug 2012 15:34:19 +0000

Mi pensas ke eble ne havas tro da senso organizi la kongresojn en cxi tiuj luksaj kvin-stelaj hoteloj. Ili ne nur estas multekostaj, sed la ofte malbon-vestitaj Esperantistoj tute ne kongruas kun la etoso kaj la aliaj gastoj de la hotelo.

Oni pli bone organizu la kongresoj en universitatoj aux simile.

De: James Piton

James Piton — Fri, 17 Aug 2012 11:52:50 +0000

Oni strebu al plialtigo de kvalito de la kongresoj kaj kongruo kun “nia” publiko (krom cetere videbligo de Esperanto al la loka publiko).

“Necesas lerni kaj adaptiĝi kaj tiam iu ajn lando montros al vi siajn bonajn flankojn”. Tio estas saĝa konsilo de s-ro Belov, kiu povus senprobleme ĝui mondvojaĝon. Por trovi ĉion, kion ni jam konas kaj la klimaton al kiu ni estas alkultimiĝintaj, prefere ni restu hejme.

De: Andreas Künzli

Andreas Künzli — Wed, 15 Aug 2012 13:38:09 +0000

http://www.liberafolio.org/2012/la-hanoja-kongresa-rezolucio#1345037834

De: Stanislav Belov

Stanislav Belov — Wed, 15 Aug 2012 04:27:32 +0000

Mi kongresumis unuafoje, do eble pro tio miaj impresoj estas iom pli pozitivaj. Jes, Melia Hotel estas tre multekosta kaj mi mem komprenis tion post pagi 42 dolarojn por tagmanĝo. Sed ĝi estas ankaŭ belega kaj impona – esperantistoj meritas tion, ĉu ne?
Homoj manĝantoj surstrate, trafikhaoso, ktp – jes, sed ni ja sciis, al kiu lando ni veturas? Mi postrestis en Vjetnamio por unu plia semajno kaj povas konfirmi, ke ĝi estas sufiĉe komforta lando. Mi multfoje transpasis stratojn plenplenajn je veturiloj, veturis sur motorcikloj (pasaĝere), aviadiloj kaj ŝipoj, loĝis en 5 diversaj hoteloj – kaj mi neniam havis problemojn. Necesas lerni kaj adaptiĝi kaj tiam iu ajn lando montros al vi siajn bonajn flankojn.
Malmulte da kongresanoj? Kompare – jes, sed mi neniel sentis tion. Mi diru pli – se partoprenantaro estus duoble-trioble pli granda, mi simple ne sukcesus trovi certajn homojn kaj ĉio iom haosiĝus.
Programo laŭ mi estis sufiĉe bunta kaj kompleta. En kongresa libro estis certaj kontraŭdiroj, sed mi baldaŭ komprenis ke necesas fidi al unuaj paĝoj kun horaro kaj ĉio bone solviĝis.
Plej granda manko por mi estis anglalingva ĉiĉeronado, kiun mi spertis dufoje. Tamen ĉiufoje aperis samideanoj, kiuj tradukis de la angla al Esperanto anstataŭ junaj komencantoj volontuloj. Tio ĝenis, sed ne estis granda problemo.
Do mi ĝuis ĉi kongreson kaj landon. Kaj mi certas, ke mi konresos denove kaj nepre revenos al Vjetnamio.