Lau la resumo de la libro, kiun Garvia faras en sia universitata retejo, videblas, ke la teorio de Everett Rogers (pridiskutata en la Ondo de Esperanto), kaj tiu de Geoffrey Moore (pridiskutata supre en la artikolo “Transiri tiun damnindan verdan abismon)ludas gravan rolon en la fenomeno Esperanto.

Se iu el vi legos la libron de Roberto Garvia, nomatan “Esperanto and its Rivals,” mi volonte auskultos viajn ideojn pri la libro. Garvia povas helpi al ni pli bone kompreni la fenomenon Esperanto.

Kaj se aperos entreprenisto, kiu bezonas tradukadon inter multaj lingvoj, kaj cerbuminte la aferon, venos al konkludo, ke Esperanto estas plej bona solvo pi tio, li ne sukcesos trovi adekvatan respondon de nia flanko. Ĉu pri tio kulpas iu alia aŭ ni mem?

Amike, Dennis Keefe

Nu kiel blogisto kiu entreprenas per http://blog-bilinguisme.fr, ankau mi frontis al nia neprepareco. Mi bezonis muzikon por ĝinglo, mi pretis pagi evidente kaj volis elspezi monon en la esperanta ekonomio anstatau ol la ekstera. Kontaktoj estis bonaj sed mi ne trovis iun, kiu havis ion pretan por mi, ene de du tagoj. Eble post du monatoj au jaroj mi ricevintus ion, sed mi ne laboras je tiu ritmo. Mi finfine iris ĉe jamendo kaj ricevis la dosieron kaj paperon post 5 minutoj.

Se mi povas resumi : Evidente ni ne pretas por la unua peto ĉar tio neniam okazis antaue. Fama problemo pri ovo kaj kokino. Sola maniero prepariĝi al la damnita verda abismo estas profesie vivteni sin per la du unuaj grupoj kaj esperi ke ili ne estas tro magraj por tio.

Estus interese pensi eble pri la psikologiaj kaj sociologiaj trajtoj de novigantoj de Esperanto en 1912, kaj jarcenton poste en 2012. Studoj pri ghuste kial homoj studis kaj eklernis Esperanton tra la jarcento eble povus doni la ni kelkajn tre praktikajn ideojn pri varbado.

Ne gravas la nombro de lingvoparolantoj, sed kvalito kaj kvanto da ĵurnaloj, gazetoj, enciklopedioj, libroj, filmoj, televidaj programoj ktp. kiuj ebligas al ni ĉerpi informojn kaj kulturon pere de certa lingvo. Kiom da aliaj homoj faras la samon, por ni ne gravas.

Se ni diros al la publiko, ke Esperanton parolas 50 milionoj da homoj, ili tion volonte kredos, sed ankaŭ tiu kvanto ŝajnas al ili ridinde malgranda kaj sensignifa kompare kun la angla. Sed ĉefe, la statistika cifero neniel ebligos al ili bonkvalite utiligi la lingvon, se ili ĝin lernus. Ĉar tiuj milionoj da esperantistoj kvazaŭ troviĝus ie sur nekonata planedo. Por ke la hezitantoj cerbumu, ĉu lerni aŭ ne lerni tiun lingvon, ili bezonas vidi, kiom da esperantlingvaj artikoloj estas en Vikipedio, kiom da libroj en virtualaj bibliotekoj, kiom da turismaj informoj la lingvo liveras al vojaĝemuloj, ĉu per tiu lingvo estas proponataj varoj, ĉu en ĝi ekzistas furor-retejoj pri famuloj de sporto, filmo aŭ moderna muziko ktp. Se ili tion ne trovos en la reto, eĉ miliardo da esperantistoj estos por ili tute ne interesa komunumo.